Your email updates, powered by FeedBlitz

Click here to read this mailing online.

 
Here is a sample subscription for you. Click here to start your FREE subscription


  1. Egypte vernielt huizen en overwicht verplaatsen duizenden bewoners
  2. Media zoeken enthousiast naar 'goede Marokkanen' (IMO)
  3. Neder-Marokkaan Nizar Mourabit leidt media om de tuin (IMO)
  4. Shlomo Sand verloochent zijn volk (IPI)
  5. Britse parlement op het verkeerde spoor met erkenning Palestina
  6. More Recent Articles
  7. Search Israel & Palestijnen Nieuws Blog
  8. Prior Mailing Archive

Egypte vernielt huizen en overwicht verplaatsen duizenden bewoners

 

Bij aanslagen in de Sinai zijn meer dan dertig Egyptische militairen omgekomen. Net als Israel vindt Egypte het niet leuk door Hamas militanten te worden aangevallen, en dus neemt men maatregelen.

 

Sisi, who became president in June, said the military would respond by taking "many measures" in the border area where a buffer zone is likely to be expanded in order to pursue militants and destroy tunnels used to smuggle weapons and fighters.

Security sources told Reuters the army was considering relocating residents to clear a larger buffer zone.

 

Ik kan het hebben gemist, maar heb er niks over vernomen op het journaal of in actualiteitenrubrieken.

 

RP

------------

Egypt demolishes houses, transfers thousands, no one cares

 

 

From Reuters:

 

Egypt is considering expanding the jurisdiction of military courts and displacing thousands of residents to enlarge a military buffer zone near the border with the Gaza Strip following an attack on security forces in the area.

Two attacks on Friday in the Sinai Peninsula bordering Israel and the Gaza Strip killed at least 33 security personnel in some of the worst anti-state violence since former army chief Abdel Fattah al-Sisi ousted Islamist President Mohamed Mursi of the Muslim Brotherhood last year.

Sisi, who became president in June, said the military would respond by taking "many measures" in the border area where a buffer zone is likely to be expanded in order to pursue militants and destroy tunnels used to smuggle weapons and fighters.

Security sources told Reuters the army was considering relocating residents to clear a larger buffer zone.

 

And who does Egypt blame for this terrorism? Palestinians!

 

Friday’s attacks on army posts in the northern part of Egypt’s Sinai Peninsula were carried out by Palestinian militants, a senior Interior Ministry official told Asharq Al-Awsat on Saturday, at the same time that President Abdel-Fattah El-Sisi told Egyptians in a televised address that “foreign forces” were responsible for the attacks.

Maj. Gen. Sameeh Beshadi, who was formerly in charge of security in the North Sinai governorate where the attacks took place, said there was “no doubt that Palestinian elements had taken part in the attacks,” which killed at least 30 soldiers, according to security and medical officials.

He said the assailants had entered Sinai via the tunnels linking the region with the Palestinian territories, and that the assailants had prepared the booby-trapped vehicle which Egyptian authorities say was used to carry out one of the attacks while inside Egyptian territory.

According to Egyptian officials, of the two attacks Friday, the first involved a booby-trapped vehicle being rammed into an army checkpoint close to the border town of El-Arish, while a second attack involved the use of mortars and rocket-propelled grenades (RPGs) against another checkpoint to the south.

Beshadi said the use of RPGs and mortars in the second attack proved the assailants were not local to the area. “The terrorists we are dealing with in North Sinai do not possess the necessary knowhow to fire mortar rounds, nor do they have the ability to use RPGs, in the way that we saw in the complex attack that occurred on Friday,” he maintained.

This comes as President Sisi warned on Saturday that “foreign hands” were behind the attacks, though he did not specify who exactly was responsible.

Beshadi said it could take as little as little as 15 minutes to cross via vehicle from the Gaza Strip to the area where the attacks were carried out, some 30 miles (50 kilometers) to the west of the border.

“All the big terrorist operations which have taken place in North Sinai in the last few years involved well-trained Palestinian elements, including the attack on the military helicopter at the beginning of this year,” Beshadi said, referring to an attack which took place mid-January in the Kharouba area in North Sinai and which killed five soldiers.

 

Hmmm...Defending against Gaza terrorists? Closing off the border? Demolishing homes that protect smuggling tunnels?

The only thing missing is the hundreds of NGOs that issue thousands of scathing reports when Israel does the same thing!

 

    


Media zoeken enthousiast naar 'goede Marokkanen' (IMO)

 

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2014/10/28/media-zoeken-enthousiast-naar-goede-marokkanen/  

= IMO Blog =  

Nadat Nelle Boer onder zijn alias Nizar Mourabit een opiniestuk in Trouw geplaatst had gekregen, hapten ook het Parool en de Volkskrant toe, waarna Mourabit gebeld werd door radio en tv. In zijn artikelen benadrukt hij dat hij niet als Marokkaan maar als Nederlander gezien wil worden, en dat ook voor andere Marokkanen geldt; dit terwijl hij naar eigen zeggen helemaal geen Marokkaanse Nederlanders kent. Dat laatste bleek dan ook niet te kloppen:

Hij dacht op veel steun en herkenning uit de Marokkaanse gemeenschap te kunnen rekenen, maar kwam van een koude kermis thuis. ‘Veel Nederlanders reageerden onder mijn stukken met de boodschap dat ik voor altijd een Marokkaan zou blijven. Veel Marokkanen waren dat verrassend genoeg met hen eens, en verweten me dat ik in de eerste plaats Marokkaan, en dan pas Nederlander was. Dat vond ik op een bepaalde manier wel schokkend, dat ook de tweede en derde generatie Marokkanen zo denkt.’

Wat vooral verbluffend is, is dat zowel Boer als de redacties dit niet hadden verwacht, en hoe makkelijk een Nederlander die helemaal geen kontakten heeft in de Marokkaans-Nederlandse gemeenschap als woordvoerder van deze gemeenschap wordt gezien. Wat dit experiment blootlegt, is zowel de totale onwetendheid van kranten en (web-)redacties wat dit betreft en hun enthousiasme om een Marokkaan in hun kolommen aan het woord te laten. Boer zegt aan het begin van het stuk in de Correspondent dat hij ‘misnoegd’ vaststelde makkelijker als Mourabit dan als Boer geplaatst te worden.

Mij verbaast dat niet: wat Mourabit schreef past precies in het plaatje dat de zogenaamde kwaliteitsmedia hebben: verreweg de meeste Marokkanen zijn gematigd maar worden toch als extreem of antisemiet weggezet. Alle Marokkanen worden automatisch ook als moslim gezien, al zijn ze dat misschien wel helemaal niet. En de meeste Marokkanen voelen zich Nederlander, zijn hier geboren en getogen, maar worden steeds als Marokkaan aangesproken en weggezet, wat hun integratie juist bemoeilijkt. Dit beeld blijkt, behalve misschien het tweede punt, niet te kloppen. De kwaliteitsmedia hebben een visie op Marokkanen, en Mourabit bevestigde precies wat zij al dachten. Iemand die zich distantieert van radikalisme, maar in de praktijk toch vooral de Nederlandse vooroordelen hekelt. Iemand die antisemitisme veroordeelt maar toch vooral de media hekelt die te weinig oog zouden hebben voor de legitieme grieven van de Gaza demonstranten. Dat vooral Trouw zo gretig toehapte (‘graag tot een volgende gelegenheid’, schreef de redactie) en bij een volgende correspondentie er overheen las toen Mourabit per abuis met Nelle Boer ondertekende, verbaast me dan ook allerminst. Trouw stond vol met artikelen die deze visie uitdroegen. Een Jood die het op een rustige toon voor Israel opneemt en zowel antisemitisme als racisme hekelt kan slechts dromen van zoveel aandacht.

De Correspondent trekt iets andere conclusies, maar hekelt ook hoe snel media dingen overnemen en hoe slecht verhalen gecheckt worden:

De vraag is natuurlijk: wat leert het experiment van Boer ons? Naast het feit dat het moeilijk is om als Marokkaan niet automatisch ook ‘als Marokkaan’ te worden aangesproken, legt het vooral een medialogica bloot. Ten eerste: de druk om snel en veel te publiceren gaat ten koste van de zorgvuldigheid en het natrekken van een verhaal. Mourabit werd nagenoeg overal zonder veel vragen aan een podium geholpen.

Ook opvallend is het sneeuwbaleffect: iedere redactie viel daarbij terug op de autoriteit van degenen die hem eerder een platform gaven. Media volgen elkaar in die zin vaak blindelings.

Deze keten begon in dit geval met VARA-opiniesite Joop, die dit voorjaar nog stevig uitpakte met een stuk waarin webredacties die niets checken worden gehekeld.

Francisco van Jole neemt anderen graag de maat, dat is bekend. Het is goed dat de tonnen boter die hij op zijn hoofd heeft nu eens zichtbaar worden. Het is overigens niet waar dat het makkelijk is op Joop geplaatst te worden zoals de Correspondent schrijft. Mensen die het voor Israel opnemen maken weinig kans. Van mij zijn zelfs reacties onder een artikel niet toegelaten, en hetzelfde geldt voor Likoed Nederland. Van Jole verweert zich door te stellen dat dit ‘niet te voorkomen is zonder in een DDR-achtige situatie te belanden waarin je iedereen eerst aan een controle onderwerpt. Wij willen een laagdrempelige opiniesite zijn en hebben zo’n 1.000 opiniemakers in ons midden’.

Dat is dan echter wel slechts voor de mensen die de visie van Van Jole vertolken, of daar dicht genoeg bij in de buurt blijven. En waarom kan men mensen en verhalen niet wat beter checken? Misschien moet je dan inderdaad niet 10 maar 1 artikel tegen racisme en Zwarte Piet per dag publiceren, en geen 8 maar 1 artikel tegen Wilders en tegen Israel. En daar dan een weerwoord op toelaten, zodat je echte discussie krijgt. Dat is laagdrempelig. Maar Van Jole heeft een missie, en teveel controleren en teveel zorgvuldigheid zit die missie maar in de weg. Kwantiteit en de juiste ideologische koers gaan boven kwaliteit. Bedankt, Nelle, dat je dit hebt bloot gelegd.

Ook Frontaal Naakt en de Volkskrant verweren zich door te zeggen dat ze niet alles kapot kunnen checken. Chef opinie van de Volkskrant Arnout Brouwers zegt dat ‘men zich niet wil verlagen tot het vragen van een kopie van het paspoort’. Maar is dat echt nodig? Mourabit bestond pas sinds een jaar, met een facebook account, een twitteraccount en een blog. Dat lijkt me toch iets dat opvalt. Nergens is een werkgever van hem te vinden, een eindscriptie, een oude discussie, iets over zijn afkomst of familie. En altijd alleen maar die ene foto. Even googelen zou blootleggen dat hij geen verleden of familie heeft en even rondvragen dat bijna niemand hem kent. En in dat geval kun je, zoals De Correspondent wel heeft gedaan, de boot afhouden. Men is er zelf hoogst bescheiden over, en schrijft in een uitgebreide toelichting over hoe hen ‘een zeperd bespaard is gebleven’:

De eerste emotie was, zeg ik heel eerlijk, opluchting. Want het is alleen maar omdat we bij De Correspondent het productieproces zo hebben ingericht dat we uitgebreid de tijd voor elk stuk nemen dat we niet in zijn val zijn getrapt. (…)

We publiceren het artikel over hem dan ook niet vanuit een soort Schadenfreude tegenover al die collega’s die Mourabits stukken wel hebben gepubliceerd. Het had ons kunnen overkomen. Het verlangen naar bronnen en exclusieve scoops is nu eenmaal groter dan de neiging in alles voorzichtigheid te betrachten.

Nee, het had jullie niet kunnen overkomen, juist omdat jullie voor elk artikel de tijd nemen en Mourabit eerst te zien wilden krijgen. Jullie roken onraad, twijfelden, hielden met verschillende scenario’s rekening en besloten daarom om het kontakt af te breken. Hulde! Het verlangen naar bronnen en exclusieve scoops was bij jullie niet groter dan de neiging in alles voorzichtigheid te betrachten. Overigens ging het bij de meeste opiniestukken helemaal niet om ‘exclusieve scoops’ maar om een mening die men graag hoort van een Marokkaanse Nederlander, maar die uit de mond van een ander totaal niet opzienbarend zou zijn. De kranten krijgen per dag vele stukken toegezonden, en moeten daarom zeer selectief zijn. Het is dan ook niet zozeer de behoefte aan een scoop maar die aan een Goede Marokkaan die de redacties van kranten en weblogs zo gretig deed toehappen, zo schrijft De Correspondent in het eerder aangehaalde stuk zelf:

Het verhaal laat intussen nog iets anders zien: er is een grote behoefte aan welbespraakte ‘mediamarokkanen.’ Dat kun je als lovenswaardig of juist als overdreven beschouwen, het maakt in ieder geval dat wie zich ergens over uitlaat onder een Marokkaanse naam razendsnel als ‘stem van’ wordt beschouwd.

Dat lijkt mij inderdaad nogal overdreven. Er zijn inmiddels genoeg echte Marokkanen die meedoen aan het debat, zoals Hassnae Bouazza, Abdelkader Benali, Achmed Marcouch, Nuweira Youskine, Aboutaleb, Fatima Elatik, etc. etc. Belangrijker echter dan het precieze aantal mensen van allochtone komaf die in de krantenkolommen verschijnen en redacties bevolken (dat laatste is zeker nog een kleine minderheid), is dat de media en politieke partijen terdege rekening houden met de sentimenten en standpunten van allochtonen.

Dat blijkt in de berichtgeving over Israel-Palestina, in het Zwarte Pietendebat, in hoe er over moslims en islamitische feestdagen wordt bericht. De zogenaamde kwaliteitsmedia als NOS, NRC, De Volkskrant en Trouw lopen wat dat betreft vooruit op de gemiddelde burger en ook de integratie op de werkvloer. Na de aanslagen in de VS en de moorden op Fortuyn en Van Gogh, en de spanningen tussen allochtonen en autochtonen die daarop volgden, hebben zij consequent een beeld naar voren gebracht van een in overgrote meerderheid vredelievende en gematigde moslimgemeenschap.

Dat ging zo ver dat bepaalde feiten, zoals uitgesproken steun voor de plegers van 9/11 of van de moord op Theo van Gogh vanuit moslimhoek werd verzwegen, zo vertelt oud-journalist Hans Moll van NRC in zijn boek ‘Hoe de nuance verdween uit een kwaliteitskrant‘. Je wist niet hoe representatief zo’n uitspraak was, je weet niet waar het toe leidt als je zoiets wel in de krant zet, zo censureerde hij zichzelf. De consensus op de krant was volgens hem dat het vooral pubers waren die wilden choqueren, en het niet ging om een breed gedragen mening onder Nederlandse moslims. Daarom ook is er zo weinig aandacht voor Arabisch antisemitisme, ook wijd verbreid onder moslims in Europese landen, waaronder Nederland. Daarom is er weinig aandacht voor homohaat uit moslimhoek, voor de vaak verknipte houding tegenover vrouwen van veel Marokkaanse jongens. Daarom wordt bijna alles afgedaan als provocaties en aandachttrekkerij, of gewijd aan hun achtergestelde positie in de maatschappij. Ik kan mij bij die houding tot op zekere hoogte wel wat voorstellen, zeker kort na voornoemde aanslagen. Maar ondertussen speelde dit Wilders en de zijnen in de kaart, en ook binnen andere partijen ontstond de behoefte om harde noten te kraken en verhardden de standpunten. Het heeft mijns inziens, uiteindelijk juist tot meer polarisatie geleid, met het Zwarte Pietendebat als voorlopig dieptepunt.

Ratna Pelle

 

    

Neder-Marokkaan Nizar Mourabit leidt media om de tuin (IMO)

 

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2014/10/27/neder-marokkaan-nizar-mourabit-leidt-media-om-de-tuin/  

= IMO Blog =   

Afgelopen week maakte de nep-nedermarokkaan Nizar Mourabit zijn ware identiteit bekend. Achter Mourabit, die verschillende stukken schreef voor bekende weblogs en kranten over moslims, IS, Gazademonstraties en radikalisering, bleek de Zwolse beeldend kunstenaar Nelle Boer schuil te gaan. Boer had naar eigen zeggen nog nooit een Marokkaan ontmoet. Toch wist hij menig journalist te overtuigen met zijn ‘genuanceerde’ stukken, en wilde men hem maar wat graag plaatsen. De correspondent schreef afgelopen woensdag:

Nizar Mourabit werd geboren op Facebook. Om precies te zijn: op 20 november 2013. Na een jaar is hij uitgegroeid tot officieus woordvoerder van de Marokkaanse gemeenschap in Nederland. Veelgevraagd door kranten, radio en tv. Becommentarieerd door iedereen van GeenStijl, tot columnist Stephan Sanders in een stuk voor NRC Handelsblad. Zijn naam reikt inmiddels tot in Amerika, waar het Gatestone Institute, een prominente Amerikaanse denktank, hem aanhaalt als gerespecteerd ‘Muslim commentator.’

En hij is het levende bewijs dat je nagenoeg iedereen van alles kunt overtuigen.

Boer wilde ‘ervaren hoe het is om Marokkaan in Nederland te zijn’, ‘hij legde zo bloot hoe eenvoudig het is om uit te groeien tot een veelgevraagd en veelbesproken deelnemer aan het publieke debat’. Het bleek een stuk gemakkelijker te zijn om gepubliceerd te worden als Marokkaan dan als mijzelf, voegt hij daar aan toe. Een jonge Marokkaanse intellectueel met een in linkse ogen genuanceerd verhaal, dat is gefundenes fressen voor veel media, en nadat hij eenmaal enige bekendheid had gekregen, werd hij overal gevraagd. Ook voor de tv en radio, maar dat hield hij af uit angst om ontmaskerd te worden. Na een Facebook en Twitter account te hebben aangemaakt neemt hij contact op met Joop, waar hij onder eigen naam al vaker voor had geschreven:

‘Ik mailde Francisco van Jole [initiatiefnemer/eindredacteur van VARA-opiniesite Joop, KS] dat ik een boek aan het schrijven was over mijn leven als Marokkaanse Nederlander. Het opiniestuk dat ik leverde was een deel uit dat boek, zo vertelde ik hem.’

Een paar dagen later is zijn debuut als Nizar Mourabit op Joop een feit, waarin hij Syrië-gangers oproept om vooral niet te gaan. Andere blogs, waaronder Frontaal Naakt, benaderen hem met de vraag voor hen te schrijven, en hij produceert een stuk voor FN over Geen Stijl redacteur Annabel Nanninga die aanwezig was bij een Gaza demonstratie in Den Haag waar antisemitische leuzen werden geroepen en met jihadvlaggen gezwaaid. Maar over dat laatste ging zijn stuk niet. Nanninga zou een rel hebben uitgelokt door zonder toestemming mensen te fotograferen en ze extreme uitspraken toe te dichten, om zo de moslims in een kwaad daglicht te stellen. Peter Breedveld smult ervan (en houdt nog steeds vast aan zijn eigen gelijk, ook na de uitspraken van Boer). Er is alleen niks van waar, zo zegt hij nu zelf:

Boer had in werkelijkheid geen idee waar hij over schreef. ‘Ik wist helemaal niet of Nanninga wel of geen incident zou hebben uitgelokt en of ze nu wel of niet wist wat die jongens op haar foto’s precies zeiden. Maar zij is wel het type waarbij ik zou verwachten dat ze zoiets zou doen. En bij wie ik het niet erg zou vinden als dit aan haar zou worden toegeschreven. Ik vond dus dat Nizar dit best kon opschrijven.’

Een zeer hoogstaand moreel principe. Zij is er wel het type voor, dus ik mag het opschrijven. Opvallend veel mensen nemen dit voor zoete koek, niet alleen Peter Breedveld, die iedereen waar hij het niet mee eens is voor nazi uitmaakt en overal een complot tegen hem, zijn geliefde weblog en zijn geliefde Hassnae in ontwaart, maar ook mensen als Abdelkader Benali complimenteren hem met zijn stuk. Vervolgens vindt hij het tijd om in een echte krant geplaatst te worden, en stuurt hij een opiniestuk naar Trouw over het Gaza conflict dat dan woedt. De Correspondent bestempelt zijn stuk als een ‘verzoenende interventie in een debat waarin de emoties intussen hoog opliepen’. Het stuk heeft inderdaad een, zeker voor een Marokkaan, rustige toon, vooral aan het begin: ‘Weloverwogen kritiek van beide zijden wordt voornamelijk beantwoord met hatelijke aantijgingen die de discussie alleen maar verlammen.’ zo schrijft hij, om daarop vooral in te gaan op hoe hijzelf als Marokkaan voor van alles wordt uitgemaakt. Hij vervolgt met:

Jammer genoeg is de Jodenhaat van een deel van de demonstranten voor verschillende media aanleiding om de hele groep weg te zetten als antisemitisch en gewelddadig. Iets waar docent Ronald Gunst zich in Trouw van 31 juli terecht zorgen over maakt.

… Het antisemitisme van deze enkelingen wordt helaas flink uitvergroot, om het maar niet te hebben over Gaza en over de terechte bezwaren van de demonstranten. Zolang het gaat om weerstand bieden aan het oprukkend antisemitisme, mag de volledige groep demonstranten afgeschilderd worden als geboefte.
Het is de aloude manier van kwaad met kwaad bestrijden, een zichzelf waarmakende voorspelling.
De haat wordt over en weer gevoed. Het is haat tegen haat. De Hitlergroet wordt met een Hitlergroet beantwoord.

Hè? Waar komt de haat aan pro-Israel zijde opeens vandaan? Behalve een paar opmerkingen aan zijn adres vermeldt hij daar niks over, maar opeens zouden sympathisanten van Israel voor een deel hetzelfde doen als de ‘enkelingen’ die antisemitische leuzen uitkramen of de Hitlergroet brengen. Er moet immers wel evenwicht zijn. De Gaza demonstranten werden in de media bepaald niet afgeschilderd als antisemieten, er was juist relatief weinig aandacht voor. Het was duidelijk dat het om excessen ging, om uitzonderingen. Daarbij was het juist opvallend dat dit antisemitisme zo weinig werd veroordeeld van de kant van de pro-Palestina activisten. Integendeel, sprekers als Appa (die bij bijna elke Gaza demo sprak) stookten het vuurtje verder op met scheldkannonades en complottheorieën en uitspraken als ‘fuck zionism, fuck the talmoed’. Voor de grieven van de Gaza demonstranten was overigens alle ruimte, en een krant als Trouw plaatste het ene na het andere opiniestuk dat het opnam voor de Palestijnen. Ik werd zelf nogal moe van het eindeloze geklaag dat men allemaal voor antisemiet werd uitgemaakt terwijl er tegelijkertijd nauwelijks afstand van werd genomen.

(Wordt vervolgd)

Ratna Pelle

 

    


Shlomo Sand verloochent zijn volk (IPI)

 

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2014/10/25/shlomo-sand-verloochent-zijn-volk/

- Door Tjalling –  

Shlomo Sand, Israëlisch historicus, kreeg vorige week een Amsterdams publiek aan het sidderen tijdens een emotionele lezing en een verhit debat over het Joodse volk. Tijdens die lezing beweerde Sand dat er geen sprake kan zijn van het bestaan van een homogeen Joods volk, het zou alleen maar een constructie zijn. Hij haalde daarbij flink uit met schokkende uitspraken zoals: ‘vergeet de verbanning van de Joden uit Judea, vergeet de Joodse exodus uit Egypte’. De visie van Sand op het Joodse is echter zeer omstreden en ook onjuist.

De titel van de lezing was: ‘Israël-Palestina, mythen en werkelijkheid, is vrede nog mogelijk?’ Sand was hiervoor uitgenodigd door de Leonard Woltjer Stichting, in samenwerking met De Nieuwe Liefde en Een Ander Joods Geluid. De avond werd gepresenteerd door oudtestamenticus Janneke Stegeman. De presentatrice en ook de uitnodigende instanties staan zeer kritisch tegenover Israël als Joodse staat, waardoor Sand een welkome gast was en comfortabel kon preken voor eigen parochie.

De kern van zijn betoog kwam neer op het ontkennen van het bestaan van een Joods volk op etnische of genetische gronden, en ook dat de religie niet bepalend kan zijn voor het ontstaan van een volk. Sand liet achterwege dat door de jaren heen de joodse religie, het jodendom, juist de voornaamste bindende factor was tussen de Joden, die verspreid over de hele wereld wonen. Niet alle Joden beleden/belijden hun religie, maar desondanks is die toch sterk bepalend voor de Joodse identiteit.

De vraag is waarom Sand zo’n heisa maakt en het Joodse volk een constructie noemt. Alle nationale identiteit is (tot op zekere hoogte) immers een inventie of een constructie. Shlomo: “Israël hanteert een definitie van Joods-zijn die bedoeld is om ons te onderscheiden van Arabieren, en om ons superieur te maken”. Daar gaat het hem dus om! Israëli’s zouden de definitie van Joods zijn aanwenden om zich daarmee boven de Arabieren te stellen. Sand zelf ontkent dus het bestaan van het Joodse volk, maar niet dat van het ‘Israëlische’: “Een Israëlisch volk, ja! Maar geen Joods volk”.

De vraag is of er sprake kàn zijn van een Israëlisch volk. Volken hebben samenbindende factoren zoals een sociaal-culturele identiteit, die een bepaalde groep mensen of een aantal bevolkingsgroepen verbindt, zoals nationaliteit, stamverwantschap, religie, taal, cultuur of geschiedenis. Lang niet alle inwoners van Israël hebben die samenbindende factoren. Wel zijn veruit de meeste inwoners van Israël – Joods en Arabisch – staatsburger.

Sand bleek tijdens zijn lezing totaal ongevoelig voor cultuur en religie als samenbindende factor. Hij opperde om alleen volken te erkennen op basis van het staatsburgerschap. Dit is echter onmogelijk. Staatsburgerschap is immers niets meer dan het beschikken over een identiteitsbewijs van het land waarin je woont – in dit geval Israël – en is absoluut niet bepalend voor samenbindende factoren zoals culturele en religieuze achtergrond en identiteit. Het behoren tot een volk bepaalt je achtergrond wel en daarom zijn en blijven volken nodig als samenbindende factor voor individuen. De inwoners van Israël zijn afkomstig uit het Joodse en uit Arabische volken, kunnen wel allemaal Israëli’s worden genoemd maar vormen gezamenlijk géén Israëlisch volk.

Sand maakt bovendien een ernstige fout door te stellen dat het Joodse volk pas – fictief – zou zijn ontstaan in de negentiende eeuw, onder invloed van het ontwikkelen van vooral Europese natiestaten. Het Joodse volk bestond in werkelijkheid al in de oudheid. Egyptische bronnen vermelden Israel ruim een millennium voor onze jaartelling. In de Romeinse Tijd, toen de Tweede Tempel werd verwoest, waren er ook buiten Judea al Joodse gemeenschappen, zoals in Rome, Alexandrië en vele eeuwen later in het Rijndal.

De natiestaten konden zich tijdens de negentiende eeuw ontwikkelen als gevolg van de Verlichting. Deze cultureel-filosofische en intellectuele stroming had uiteraard ook invloed op het Joodse volk. Door de emancipatie uit de getto’s wendden sommige Joden zich af van hun traditionele religie, maar merkten wel dat zij zowel door de buitenwereld als binnen de eigen gemeenschap nog steeds als Jood werden beschouwd. Dit leidde in veel gevallen ook tot een nieuw besef van identiteit, dat de religie oversteeg. Hoewel in het Bijbelse ‘Am Yisrael’ (= het volk van Israël), de notie van Joden als volk impliciet besloten ligt(!), werd het in de negentiende eeuw voor het eerst van de religie gescheiden. De Joden waren en bleven echter nog lang een volk zonder land, overal te gast en dus nergens thuis. Bovendien bleek de status van de Diaspora beslist geen veiligheidsgarantie. Mede als reactie op de uitbarstingen van antisemitisch geweld in Rusland, trokken de eerste Zionisten in de jaren tachtig van de negentiende eeuw naar Palestina.

Naast zijn ontkenning van het bestaan van het Joodse volk op etnische, genetische en historische gronden haalt Sand de archeologie er ook bij: “Inmiddels zijn archeologen tot de conclusie gekomen dat de Joodse exodus uit Egypte nooit is gebeurd”. Van een uittocht en gewelddadige verovering van het land zijn inderdaad geen archeologische sporen aangetroffen. Wel dat de oorsprong van Israël in Kanaän ligt. Volgens Bijbelse bronnen zou er in het oude Kanaän ooit een ernstige hongersnood zijn geweest. Hierdoor zagen bewoners zich genoodzaakt te vluchten naar Egypte om van daaruit later weer terug te keren naar Kanaän. Die – al dan niet fictieve – terugkeer wordt beschreven in het bekende Bijbelse verhaal over de Exodus of Uittocht uit Egypte. Het Exodusverhaal past echter wèl heel goed in de reeks van het narratief over het ontstaan van het Joodse volk, maakt daarom deel uit van hun cultuur en is zeker niet om te vergeten!

Encyclo.nl toont maar liefst 5 definities van het begrip ‘volk’ die vrijwel allemaal van toepassing zijn op de Joden. Hieruit alleen al kan worden geconcludeerd dat de visie van Sand op het Joodse volk zeer misleidend is. Bovendien is het Joodse zelf verstaan – als volk – beslist niet om zich daarmee boven de Arabische staatsburgers van Israël te verheffen. Wel om als echt volk te kunnen blijven voortbestaan.

Bye the way, tot slot nog een wrange opmerking van mij. Hoe zit het eigenlijk met de Arabische inwoners van Palestina? Als volgens Sand het Joodse volk fictief zou zijn, dan is het ‘Palestijnse volk’ dat al evenzeer.

 

Externe bron: http://www.zionism-israel.com/blog/archives/00000558.html

 

    

Britse parlement op het verkeerde spoor met erkenning Palestina

 

De zeer gematigde Alfred Muller maakt duidelijk waarom een eenzijdige erkenning van Palestina de vrede niet dichterbij brengt. Het is raar om enerzijds op te roepen tot onderhandelingen, maar anderzijds al op de uitkomst daarvan vooruit te lopen.

 

Terecht stellen Washington en Jeruzalem dat erkenning van de Palestijnse staat alleen kan plaatsvinden nádat er een vredesakkoord tussen Israël en Palestina is gesloten. Mogelijk krijgen beide partijen een nieuwe kans. Er zijn berichten dat de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken, John Kerry, in de komende weken een poging zal ondernemen om de partijen weer bij elkaar te brengen om te praten over een oplossing. Het is te hopen dat hij dit keer succes heeft, hoe klein de kans ook is.

 

--------------

Het Britse Lagerhuis heeft maandag een motie aangenomen waarin het de Britse regering vraagt een Palestijnse staat te erkennen. Erkenning zou bijdragen aan het bereiken van een tweestatenoplossing door onderhandelingen.

Het Lagerhuis geeft hiermee een vreemd signaal. Het erkent de noodzaak van onderhandelingen, maar de uitslag daarvan staat al vast en moet vandaag al worden geaccepteerd.

De redenering gaat aldus: als Israël een Palestijnse staat toestaat op de Westelijke Jordaanoever, Oost-Jeruzalem en misschien ook nog de grenzen naar de Gazastrook volledig open zou stellen, dan komt er vrede. Iedereen wordt daar beter van, toch? Niet in de laatste plaats Israël zelf.

Symbolische betekenis 

De Britse afgevaardigden dringen er bij hun regering op aan dezelfde stap te nemen. Maar die heeft laten weten dat er niets aan het beleid zal veranderen. Ook moeten we niet vergeten dat de meerderheid van de parlementariërs niet meedeed aan de stemming. Tot nu toe heeft het besluit dus vooral symbolische betekenis.

En dat is maar goed ook, want het Lagerhuis zit op het verkeerde spoor. De Britse motie wekt namelijk de impressie dat Palestijnen geen belangrijke concessies hoeven te doen, want de uitslag staat toch al vast.

Toch zijn ook aan Palestijnse zijde belangrijke stappen noodzakelijk. We hoeven maar te denken aan Hamas, die de meeste stemmen won bij de Palestijnse verkiezingen in 2006. Hamas wil Israël vroeg of laat vervangen door een islamitische staat.

Of aan de Palestijnse eis dat Palestijnse vluchtelingen terug moeten keren naar Israël. Dan hebben we het nog niet gehad over de weigering Israël te erkennen als Joodse staat.

Risico

En hoe zit dat met de veiligheidsmaatregelen die Israël mag nemen als er een Palestijnse staat wordt opgericht? Voor Israël houdt de oprichting van een Palestijnse staat op de Westoever een risico in. Welke garanties krijgt Israël dat Hamas en andere jihadisten de macht straks niet overnemen? Israël zal bij een regeling veiligheidsmaatregelen moeten kunnen nemen om te voorkomen dat op de Westoever zich hetzelfde debacle voordoet als in de Gazastrook.

Ook promoten Britse ja-zeggers eenzijdige Palestijnse stappen. De Palestijnse president Abbas hoopt zelfs al dat de Veiligheidsraad Israël een ultimatum zal stellen: op die en die datum moet Israël zich teruggetrokken hebben uit de Westoever. Een Amerikaans veto is echter gegarandeerd.

Terecht stellen Washington en Jeruzalem dat erkenning van de Palestijnse staat alleen kan plaatsvinden nádat er een vredesakkoord tussen Israël en Palestina is gesloten. Mogelijk krijgen beide partijen een nieuwe kans. Er zijn berichten dat de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken, John Kerry, in de komende weken een poging zal ondernemen om de partijen weer bij elkaar te brengen om te praten over een oplossing. Het is te hopen dat hij dit keer succes heeft, hoe klein de kans ook is.

Elke zaterdag in het  Reformatorisch Dagblad: Israël Ingezoomd. Commentaar over gebeurtenissen in Israël vanuit Israël zelf. 

 

    


More Recent Articles


Click here to safely unsubscribe from "Israel & Palestijnen Nieuws Blog." Click here to view mailing archives, here to change your preferences, or here to subscribePrivacy