Your email updates, powered by FeedBlitz

Click here to read this mailing online.

 
Here is a sample subscription for you. Click here to start your FREE subscription


  1. Britse parlement op het verkeerde spoor met erkenning Palestina
  2. Netanyahu laakt zwakke reactie buitenland op aanslag Jeruzalem
  3. Fatah prijst aanslag met auto die baby doodde in Jeruzalem
  4. Oase van Vrede in Israel? (IMO)
  5. Neve Shalom en de weg naar vrede (IMO)
  6. More Recent Articles
  7. Search Israel & Palestijnen Nieuws Blog
  8. Prior Mailing Archive

Britse parlement op het verkeerde spoor met erkenning Palestina

 

De zeer gematigde Alfred Muller maakt duidelijk waarom een eenzijdige erkenning van Palestina de vrede niet dichterbij brengt. Het is raar om enerzijds op te roepen tot onderhandelingen, maar anderzijds al op de uitkomst daarvan vooruit te lopen.

 

Terecht stellen Washington en Jeruzalem dat erkenning van de Palestijnse staat alleen kan plaatsvinden nádat er een vredesakkoord tussen Israël en Palestina is gesloten. Mogelijk krijgen beide partijen een nieuwe kans. Er zijn berichten dat de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken, John Kerry, in de komende weken een poging zal ondernemen om de partijen weer bij elkaar te brengen om te praten over een oplossing. Het is te hopen dat hij dit keer succes heeft, hoe klein de kans ook is.

 

--------------

Het Britse Lagerhuis heeft maandag een motie aangenomen waarin het de Britse regering vraagt een Palestijnse staat te erkennen. Erkenning zou bijdragen aan het bereiken van een tweestatenoplossing door onderhandelingen.

Het Lagerhuis geeft hiermee een vreemd signaal. Het erkent de noodzaak van onderhandelingen, maar de uitslag daarvan staat al vast en moet vandaag al worden geaccepteerd.

De redenering gaat aldus: als Israël een Palestijnse staat toestaat op de Westelijke Jordaanoever, Oost-Jeruzalem en misschien ook nog de grenzen naar de Gazastrook volledig open zou stellen, dan komt er vrede. Iedereen wordt daar beter van, toch? Niet in de laatste plaats Israël zelf.

Symbolische betekenis 

De Britse afgevaardigden dringen er bij hun regering op aan dezelfde stap te nemen. Maar die heeft laten weten dat er niets aan het beleid zal veranderen. Ook moeten we niet vergeten dat de meerderheid van de parlementariërs niet meedeed aan de stemming. Tot nu toe heeft het besluit dus vooral symbolische betekenis.

En dat is maar goed ook, want het Lagerhuis zit op het verkeerde spoor. De Britse motie wekt namelijk de impressie dat Palestijnen geen belangrijke concessies hoeven te doen, want de uitslag staat toch al vast.

Toch zijn ook aan Palestijnse zijde belangrijke stappen noodzakelijk. We hoeven maar te denken aan Hamas, die de meeste stemmen won bij de Palestijnse verkiezingen in 2006. Hamas wil Israël vroeg of laat vervangen door een islamitische staat.

Of aan de Palestijnse eis dat Palestijnse vluchtelingen terug moeten keren naar Israël. Dan hebben we het nog niet gehad over de weigering Israël te erkennen als Joodse staat.

Risico

En hoe zit dat met de veiligheidsmaatregelen die Israël mag nemen als er een Palestijnse staat wordt opgericht? Voor Israël houdt de oprichting van een Palestijnse staat op de Westoever een risico in. Welke garanties krijgt Israël dat Hamas en andere jihadisten de macht straks niet overnemen? Israël zal bij een regeling veiligheidsmaatregelen moeten kunnen nemen om te voorkomen dat op de Westoever zich hetzelfde debacle voordoet als in de Gazastrook.

Ook promoten Britse ja-zeggers eenzijdige Palestijnse stappen. De Palestijnse president Abbas hoopt zelfs al dat de Veiligheidsraad Israël een ultimatum zal stellen: op die en die datum moet Israël zich teruggetrokken hebben uit de Westoever. Een Amerikaans veto is echter gegarandeerd.

Terecht stellen Washington en Jeruzalem dat erkenning van de Palestijnse staat alleen kan plaatsvinden nádat er een vredesakkoord tussen Israël en Palestina is gesloten. Mogelijk krijgen beide partijen een nieuwe kans. Er zijn berichten dat de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken, John Kerry, in de komende weken een poging zal ondernemen om de partijen weer bij elkaar te brengen om te praten over een oplossing. Het is te hopen dat hij dit keer succes heeft, hoe klein de kans ook is.

Elke zaterdag in het  Reformatorisch Dagblad: Israël Ingezoomd. Commentaar over gebeurtenissen in Israël vanuit Israël zelf. 

 

    


Netanyahu laakt zwakke reactie buitenland op aanslag Jeruzalem

 

Voor de aanslag eergisteren in Jeruzalem, waarbij 9 mensen gewond raakten en een baby van drie maanden werd gedood, was weinig aandacht in de NL media. Het schijnt kort op het journaal te zijn geweest, waarbij van een ongeluk werd gesproken of in elk geval in het midden werd gelaten of het om een aanslag of ongeluk zou gaan. Een Palestijnse woordvoerder sprak van een ongeluk, maar tegelijkertijd zijn er verschillende posters van de ‘martelaar’, iemand die banden met zowel Fatah als Hamas zou hebben. Later wordt overigens wel van een aanslag gesproken, al blijft men voorzichtig. De steun vanuit Fatah en de ‘gematigde’ PA regering olv. Abbas blijft uiteraard onvermeld. Wel koppelden sommige media de aanslag aan de al langer aan de gang zijnde rellen in Jeruzalem, waarbij Israel als de aanstichter wordt neergezet. Joden die in de ‘Arabische’ wijk Silwan huizen hebben gekocht zouden de boel op scherp hebben gezet, zo suggereert men.

 

RP

----------

After terror attack, Netanyahu decries world’s ‘flaccid response’ to Abbas

http://www.timesofisrael.com/netanyahu-decries-worlds-flaccid-response-to-abbas/

 

While Palestinian leader ‘glorifies murderers, embraces terrorists,’ leaders won’t offer ‘one word of criticism,’ PM charges

 

BY TIMES OF ISRAEL STAFF October 23, 2014, 5:49 pm

 

The day after an East Jerusalem man with ties to Hamas drove his car onto a light rail platform, killing a three-month-old baby and wounding eight, Prime Minister Benjamin Netanyahu lashed out at the international community for failing to criticize Palestinian Authority President Mahmoud Abbas.

The Palestinian leader “both glorifies the murderers and also embraces the organization to which the terrorists belong, Hamas,” Netanyahu said during a briefing with security officials in Jerusalem’s national police headquarters. “And faced with these actions of the Authority chairman, we find only a flaccid [response] internationally. [World leaders] are unwilling to say two words, even one word of criticism of him [Abbas]. We do not share this weakness. We will stand firmly for our rights and obligations to defend our capital.”

“The attack in Jerusalem is supported by Palestinian Authority President Mahmoud Abbas,” Netanyahu said, in an apparent reference to the praise that the terrorist, Abdel Rahman Al-Shaludi, received Thursday from a Jerusalem branch of Abbas’s Fatah organization.

It was the second time since the Wednesday terror attack that Netanyahu charged Abbas was supporting or inciting attacks on Jews in the capital.

 

Police and rescue personnel at the scene where a baby was killed and several people were injured as a Palestinian drove his car into the Jerusalem light rail station, by Ammunition Hill October 22, 2014. (Photo credit: Yonatan Sindel/Flash90)

 

Apparently referring to an attack Wednesday on Parliament Hill in Ottawa, Canada, by a man who had converted to Islam, Netanyahu noted Jerusalem was not the only city or capital to face terror threats, adding that Israel would not allow such attacks to become the norm.

During the Thursday security briefing, which was attended by Jerusalem Mayor Nir Barkat, Public Security Minister Yitzhak Aharonvitch, Israel Police chief Yohanan Danino and Shin Bet head Yoram Cohen, the prime minister said Jerusalem’s police force would be massively reinforced to combat the rise in East Jerusalem violence in recent weeks.

 

Abdelrahman al-Shaludi (photo credit: Channel 2)

 

“I trust the people sitting here,” Netanyahu said at the meeting. “We support the Israeli police. We will give them all the reinforcements they need, all the capabilities, in order to realize this mission” of bringing an end to violent attacks in the city.

Later Thursday, during a ceremony commemorating slain Israeli tourism minister Rehavam Ze’evi, who was assassinated by a Palestinian terror cell 13 years ago in Jerusalem, Netanyahu linked assaults carried out by Islamist-inspired terrorists around the world to Wednesday’s attack, and said Israel was determined to eradicate terrorism activity within its border.

“Like other campaigns against terror, we will win here too,” Netanyahu said.

“Today’s world is learning to recognize this terror, because a lot of the principles of the terror that strikes us are shared by extremist Islamic terrorists who attack other capitals. The difference is that we are not bowing our heads in the face of terror, and we fight it with force, again and again.”

 

Palestinian Authority President Mahmoud Abbas delivers a statement at a conference in the West Bank town of Ramallah on October 18, 2014. (photo credit: FLASH90)

Earlier Thursday, Defense Minister Moshe Ya’alon said the Wednesday attack was “clearly the outcome of those in the Palestinian Authority who educate the younger generation to hate Jews and expel them from their homeland.”

The Palestinian Authority “does not, and never did, have a culture of peace, but rather a culture of incitement and jihad against Jews. It starts with Abbas’s lying statements against Israel from the UN podium, continues with persistent Palestinian attempts to delegitimize us in the international arena and ends with incitement in the Palestinian education system. These are the harsh consequences,” he charged.

 

A poster honoring Abdel Rahman Al-Shaludi issued by Fatah, October 23, 2014 (photo credit: Fatah Facebook page)

 

“This is why we say time and again that the roots of the conflict are not territorial, but rather the fact that the Palestinians refuse to accept our right to exist as a Jewish state within any borders at all,” the defense minister concluded.

Abbas’s Fatah movement published a poster Thursday celebrating the rail station attacker, calling Shaludi a “heroic martyr” who “executed the Jerusalem operation which led to the running over of settlers in the occupied city of Jerusalem.”

Shaludi, a nephew of slain Hamas explosives expert Mohiyedine Sharif, is believed to have been a Hamas supporter, based on the radicalism in his Facebook posts, but the new Fatah poster may indicate an organizational affiliation with the rival Palestinian organization.

 

Police and rescue personnel at the scene where a car crashed into a Jerusalem light rail station at Ammunition Hill on October 22, 2014. (Photo credit: Yonatan Sindel/Flash90)

 

The Palestinian Authority issued no official comment on the incident, but Fatah Central Committee member Sultan Abu-Aynayn dubbed Shaludi “a hero” in Facebook comments posted Thursday, citing his time spent in Israeli prisons, according to Palestinian Media Watch.

Barkat called Wednesday for a bolstered police presence in neighborhoods that have seen violent riots in recent months, as stone-throwing protests broke out across East Jerusalem Wednesday night.

 

Chaya Zisel Braun (Channel 2 Screenshot)

 

“We must restore peace and security in Jerusalem,” Barkat said in a statement. “As I have said for months, the situation in Jerusalem is intolerable and we must act unequivocally against all violence taking place in the city. Today, more than ever, it is clear that we must send police forces into neighborhoods where there are disturbances, placing them strategically and widely in significant numbers.

“Following my request, the prime minister has given instructions to reinforce the police forces in order for us to implement an operational action plan formulated to deal with riots, including the addition of personnel and special units, the use of technological means, and increased intelligence.”

 

Ilan Ben Zion, Adiv Sterman and Elhanan Miller contributed to this report.

 

    

Fatah prijst aanslag met auto die baby doodde in Jeruzalem

 

Fatah presenteert de aanslag in Jeruzalem waarbij 9 mensen gewond raakten en een baby werd gedood, als een ongeluk. Tegelijkertijd prijst men de aanslag en de ‘martelaar’ die hem uitvoerde echter op internet. Ook prijzen Palestijnen de aanslag daar unaniem en wordt opgeroepen tot meer van zulke aanslagen met auto’s.

 

--------------

 

Mahmoud Abbas' Fatah party praises murder of baby

 

While most Fatah-oriented media is calling yesterday's Jerusalem terror attack an accident, Fatah's official Facebook page is praising the terrorist.

It published this "martyr" poster:

 


The caption, according to NRG, says "The martyr hero Abd al-Rahman al-Shaloudi performs a sacred act of running over the settlers in occupied Jerusalem."

Fatah is led by Mahmoud Abbas, who is treated like an honored statesman by nearly every nation on Earth.

 

 

Palestinians praise baby murderer, encourage more car attacks

 

Palestinians have been praising yesterday's murder of three-month old Chayah Zissel-Bron.

The new theme among Arab media (from as far away as Saudi Arabia) is that the murderer Abdel Rahman Al-Shaludi was acting out of revenge for the incident last Sunday where a Jew accidentally hit and killed a five year old Palestinian girl, an act that has been widely reported in Arab media as a premeditated murder. 

Here is a "martyr poster" for the murderer that includes a photo of the accident victim:

 


Another poster reproduced by the Shehab News Agency encourages more Palestinians to use their cars as weapons:

 


This image received some 5000 Facebook "Likes" in a few hours.

The hundreds of comments for both these posters have been unanimously supportive of the murder and the murderer.

The official Palestinian Authority news agency, for its part, is calling the murder a mere traffic accident and is denouncing the shooting of Al Shaludi.

 

    


Oase van Vrede in Israel? (IMO)

 

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2014/10/23/oase-van-vrede/  

= IMO Blog = 

Eergisteren toonde men op TV een sprankje hoop in donkere tijden in het Midden-Oosten. In het dorp Neve Shalom (Arabisch: Wahat al Salam) proberen Joden en Arabieren in Israel samen te leven. Het dorp wordt collectief en gemeenschappelijk bestuurd, met veel nadruk op een gelijkwaardige positie van beide groepen. Er is een school waar Arabisch en Hebreeuws wordt geleerd, een spiritueel centrum en veel aandacht voor elkaars religie en cultuur. Naïef en zweverig, hoor ik sommige lezers al denken. Maar deze mensen bewijzen wel al sinds eind jaren ’70 dat het kan, dat ook een andere wereld mogelijk is, al is het maar op kleine schaal. Een heel imperfecte wereld, dat wel, en een wereld waar in een bepaald opzicht ook helemaal niet zo gelijkwaardig met elkaar wordt omgegaan.

Het werd in de reportage al voorzichtig duidelijk: hoe sympathiek ook, hoe oprecht zowel Joden als Arabieren overkwamen, beiden hekelden toch vooral Israel voor het gebrek aan vrede, het geweld, het racisme. Zo vertelde men op een gegeven moment dat men het over lang niet alles eens is in het dorp, bijvoorbeeld over het Israelische leger. Een bevriend Joods en Arabisch meisje bespreken dit. Het Joodse meisje is in het leger geweest, hoewel ze eigenlijk niet wilde, het Arabische bekritiseert dat, want het is een bezettingsleger en staat haaks op de waarden van Neve Shalom. Hoe kan zij dat verenigen? De Joodse beaamt dat, zegt dat het een innerlijke strijd is voor haar. Nergens komt ter sprake waar dat leger voor nodig is, het Palestijnse geweld, de aanslagen.

In de laatste nieuwsbrief van Neve Shalom komt dit ook aan de orde:

Sinds Boaz zijn zoon Tom verloren heeft in de oorlog, kijkt hij anders aan tegen de rol van het leger. Hij denkt dat Israël een leger nodig heeft omdat het land vijanden heeft, maar niet iedereen in het dorp denkt er zo over, zeker niet de Palestijnen. Het is een dilemma, Boaz noemt het het “Tom dilemma”, waarmee de Joden in het dorp zich geconfronteerd voelen. Als Joodse jonge mensen gaan dienen, bestaat de kans dat ze Palestijnse medeburgers moeten doden.

Voor het verhaal van Boaz stond een uitgebreid verhaal van een Palestijnse vrouw, die het heeft over de ’40% vrouwen’ die in Gaza zijn omgekomen tijdens de Gaza oorlog en ’30% kinderen’. Ze beweert ook: “Zelfs in de Israëlische samenleving, waarin wordt gesproken over feminisme en gelijkheid, is de rol van de vrouw verbannen naar de privésfeer. Zij zijn ervoor om eten te bereiden en voedsel en ondergoed aan de soldaten te sturen”. En ze is gefrustreerd omdat het niet mogelijk zou zijn met mensen buiten het dorp te praten:

Ze merkt dat in persoonlijke relaties omdat ze geen discussie heeft met mensen buiten het dorp. Er is een gebrek aan diversiteit in meningen en dat is geen goede zaak. De Israëlische samenleving is ziek van racisme en fascisme. Er is geen plaats voor andersdenkenden. Maram merkt dat de Israëli’s de Palestijnen niet zien als menselijke wezens, maar als getallen. De Israeli’s zien alleen hun eigen lijden en pijn, ingegeven door de eeuwenlange Joodse geschiedenis zonder de tegenwoordigheid van de Palestijnen onder ogen te zien.

Geen woord over de Palestijnse samenleving, waar vrouwen een stuk minder rechten en mogelijkheden hebben, geen woord over het vele geweld tegen vrouwen in de Palestijnse gebieden, geen woord over Hamas, over haat tegen Joden, homo’s, andersdenkenden… De eenzijdigheid druipt eraf. Terwijl Boaz voorzichtig oppert dat Israel het leger nodig heeft (waar onmiddellijk aan wordt toegevoegd dat niet iedereen er zo over denkt, en dat dat leger Palestijnen doodt), gaat Maram flink tekeer tegen alles wat er in Israel niet deugt zonder een woord over problemen in de Arabische gemeenschap in Israel of de Palestijnse gebieden. Veel mensen die in de nieuwsbrieven aan het woord komen hekelen het Israelische racisme, en ook in de reportage kwam dit naar voren. Een vrouw die workshops geeft, ook buiten het dorp, heeft het over de ‘ontmenselijking van de Palestijnen’ door Israel en over ‘strategieën om de bezetting te beëindigen’ die in ‘Palestina’ worden gebruikt en die men steunt. Ook de discriminatie van Arabieren bij het kopen van land wordt gehekeld. Ook hier weer niks over strategieën om de Palestijnse Jodenhaat te beëindigen of hoe hen kritischer naar het eigen aandeel in het conflict te laten kijken.

Een vrouw vertelt in de reportage dat ‘de meeste Joden alleen aan zichzelf denken en niet aan de beperkingen voor Arabieren die uit de Joodse staat voortkomen’. Tegelijkertijd vertelt men, in nieuwsbrieven en in de reportage, dat de boodschap van vrede en samenleven meer naar buiten gebracht moet worden, maar dat men het moeilijk vindt met mensen van buiten de gemeenschap te praten omdat men daar zo racistisch en militaristisch is.

Het verschil tussen binnen en buiten het dorp is inderdaad groot, want er lijkt bij Neve Shalom nauwelijks begrip te zijn voor Israels soms harde optreden tegen Palestijnse terreur. De Arabieren in het dorp lijken de mening te delen dat Israels leger moet verdwijnen, dat Israel door en door racistisch is en sommigen vinden dat Israel als Joodse staat niet zou mogen bestaan. Onder de Joden lijkt de mening wat diverser, maar ook hier overheerst (harde) kritiek. Ik vind het dan niet zo gek dat mensen buiten het dorp nogal defensief reageren. Maram hekelt ‘het gebrek aan meningen’ buiten het dorp en gaat maar helemaal geen discussies meer aan. Maar de mensen buiten het dorp hebben geen zin om door de Marams van het dorp als enge fascisten te worden weggezet omdat ze achter Israels optreden tegen Hamas in de Gazastrook staan of checkpoints noodzakelijk achten. Er zijn van beide kanten vooroordelen en negatieve stereotypen. Want als je enig begrip toont, blijkt iemand die achter Netanyahu staat wellicht toch mee te vallen en als je begrip toont voor Maram haar gevoel van vervreemding in Israel, neemt ze waarschijnlijk ook gas terug. Het is pas mogelijk om echt in kontakt te komen met mensen van buiten de gemeenschap wanneer je bereid bent je voor hen open te stellen en jezelf niet beter voor te doen dan zij. Zozeer de mensen in het dorp proberen zich voor elkaar open te stellen en elkaar in hun waarde te laten, zo weinig lijkt men bereid een brug te slaan naar de Israelische maatschappij.

Ratna Pelle

 

    

Neve Shalom en de weg naar vrede (IMO)

 

Muurkleed geschilderd door schoolkinderen van Neve Shalom

 

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2014/10/23/neve-shalom-en-de-weg-naar-vrede/  

= IMO Blog = 

Ik las dat er in het vredesdorp Neve Shalom verschillende zomerkampen zijn gehouden voor Palestijnse kinderen uit vluchtelingenkampen, maar miste de kampen voor getraumatiseerde kinderen uit Sderot. Wikipedia beschrijft een paar incidenten en controverses van de afgelopen jaren. Zo had men in 2010 een groot bord buiten het dorp geplaatst waarop de doden van de entering van de Mavi Marmara (activisten van het aan Hamas gelieerde IHH) werden gehekeld en riep men op de blokkade van Gaza op te heffen. In 2012 werd de gemeenschap doelwit van racistische ‘price tag’ aanvallen, waarbij verschillende auto’s werden vernield en ondergekalkt met racistische leuzen. Ook op een van de gebouwen werden racistische leuzen aangetroffen. Hoezeer je het ook oneens kunt zijn met bepaalde standpunten, dergelijke acties zijn walgelijk.

Ik vind het zelf erg moedig dat mensen op deze manier heel concreet kiezen voor co-existentie en een andere manier van met elkaar omgaan, waarbij respect en gelijkwaardigheid het uitgangspunt is. Zij nemen daarmee een duidelijk standpunt in tegen de polarisatie en het je afsluiten voor de ander, tegen de haat en de angst die in de Joodse en Arabische gemeenschappen in Israel steeds meer gemeengoed is geworden. Toch bekruipt me een vervelend gevoel. Het lijkt wel alsof het begrip en het respect vooral van de Joodse bewoners komen, zij zijn voorzichtig in wat ze zeggen en ook vooral kritisch naar de eigen kant. De Arabieren spreken vrijer en tonen, behalve voor de feestdagen, weinig begrip voor de Joods-Israelische kant. Het conflict en het geweld dat daar een gevolg van is, wordt puur door het prisma van de bezetting bekeken, van het onderdrukkende Israel en de machteloze Arabieren als underdog. Misschien vinden er af en toe ook discussies plaats waarin de Arabische bewoners met een zionistische visie worden geconfronteerd, en kritisch worden bevraagd over de problemen en het antisemitisme in hun gemeenschap, maar dat wordt dan zorgvuldig binnenskamers gehouden. Anders zouden de Arabische bewoners zich weleens onveilig kunnen gaan voelen en heeft Maram het gevoel niet als gelijkwaardig mens te worden gezien. Er wordt als het ware overgecompenseerd voor de samenleving daarbuiten, waar de Arabieren zich als minderheid vaak minderwaardig en onbegrepen voelen.

Wat voor Neve Shalom lijkt te gelden, zie je terug in de gehele vredesbeweging en ook bij de vredesactivisten buiten het gebied. In de meeste samenwerkingsprojecten is men het er samen over eens dat Israel de boosdoener is en is het (pro-)Palestijnse narratief dominant. Men lijkt over te lopen van begrip voor de Arabieren en hun gevoelens, terwijl even begrijpelijke gevoelens van angst en onbehagen onder Joodse Israeli’s al gauw als racistisch en nationalistisch worden weggezet. Op deze manier wordt een werkelijke dialoog gefrustreerd, en zullen dergelijke projecten altijd marginaal blijven. Daarbij leiden ze ook niet tot werkelijk begrip voor elkaar en werkelijk gelijkwaardig samenleven. De Arabieren worden nauwelijks met het Joods-Israelische narratief geconfronteerd, hun vooroordelen en stereotypen over zionisme en Israel worden niet ter discussie gesteld.

Maram is bewoonster van het eerste uur, maar praat even fel en onverdraagzaam als veel Palestijnse ‘vredesactivisten’ binnen en buiten het gebied. Ze heeft in Neve Shalom waarschijnlijk geleerd dat Joden heel aardige en fijne mensen kunnen zijn, hun religie ook ten goede kan worden aangewend en hun feestdagen de moeite waard zijn om samen te vieren. Dat is winst, en als alle Palestijnen daar zouden staan waren we een stuk op de goede weg. Maar voor echte verzoening en vrede is het nodig dat zij ook begrijpt waarom Israel een leger nodig heeft (dat immers ook haar beschermt) en waarom men soms, uit angst en frustratie, met Arabieren niks te maken wil hebben, en dat er wel degelijk een grote diversiteit is in meningen, al ziet zij dat niet direct als ze het dorp uit rijdt. Het is triest dat ze in die 30+ jaar niet meer oog heeft gekregen voor de mooie kanten van Israel, de vrijheden die onder Palestijnen ongekend zijn, en hoe cruciaal een Joodse staat voor veel Joden is. Als zij staat voor hoe de andere Arabische inwoners erover denken, heeft men nog een lange weg te gaan naar werkelijke gelijkwaardigheid en co-existentie.

Een laatste punt. Uit een artikel van de journalist Aad Kamsteeg die het project afgelopen jaar bezocht, rijst de indruk dat men voor een eenstatenoplossing is. Hij schrijft:

De inwoners van het dorp vinden dat er een gemengd Joods/Arabische staat moet komen. In zo’n staat zouden burgers op basis van gelijkwaardigheid met elkaar moeten omgaan. Daoud zoekt geen oplossing in twee naast elkaar functionerende staten, maar in één staat met verschillende culturen, religies, talen en emoties.

In de rest van het artikel legt hij uit waarom deze utopie volgens hem niet werkt. Tot slot zegt hij Neve Shalom wel enorm te waarderen omdat Joden en Palestijnen elkaar hierdoor niet als ‘de ander’ zien maar als medemensen met dezelfde angsten en behoeften. Hij sluit af met:

Tegelijk is het anno 2013 irreëel de grote politiek te baseren op de positieve resultaten van dit soort kleine projecten. De tragiek is helaas dat de tweestatenoplossing steeds verder uit beeld raakt. 

Hierop schrijft de redactie van de Nederlandse nieuwsbrief dat men zich afvraagt wat voor realistisch alternatief hij ziet, omdat hij ook constateert dat de tweestatenoplossing een utopie lijkt te worden. Hieruit maak ik op dat zijn bewering klopt dat men in het dorp een eenstatenoplossing voor staat. Ik ben daar erg tegen. Wat op kleine schaal met moeite, en door strenge selectie van de bewoners, nog wel lukt gaat niet op nationaal niveau werken. Men gaat ook geheel voorbij aan de noodzaak voor Joden om een eigen staat te hebben, een plek waar men altijd naartoe kan, zichzelf kan verdedigen en niet afhankelijk is van de goede wil van anderen.

Zoals ook Kamsteeg opmerkt, zal in zo’n gemengde staat de Wet op de Terugkeer van Joden niet gehandhaafd blijven en is de kans reëel dat Joden een minderheid worden die hooguit getolereerd wordt. Het merendeel van de Palestijnen ziet Joden als indringers die niks te zoeken hebben in het land en maar ‘terug’ moeten keren naar Europa of Amerika. Wanneer het Neve Shalom is gelukt om deze visie onder de Palestijnen om te buigen in een van verzoening en respect is het een ander verhaal. Maar zolang er onder Palestijnen en in de Arabische wereld, maar ook in Europa, zoveel vijandschap is jegens de Joden, blijft een eigen staat noodzakelijk.

Ratna Pelle

 

    


More Recent Articles


Click here to safely unsubscribe from "Israel & Palestijnen Nieuws Blog." Click here to view mailing archives, here to change your preferences, or here to subscribePrivacy