Click here to read this mailing online.

Your email updates, powered by FeedBlitz

 
Here is a sample subscription for you. Click here to start your FREE subscription


  1. Demo in Den Haag tegen etikettering producten Westbank en BDS
  2. Lydda, Putten en rabbijn Lody van de Kamp (IMO)
  3. IMSTAR en het Palestina-activisme op de universiteit (IMO)
  4. Palestijnse messenterreur in de Nederlandse media (IMO)
  5. Shlomit Krigman overleden na aanval Palestijnen in Beit Horon
  6. More Recent Articles
  7. Search Israel & Palestijnen Nieuws Blog
  8. Prior Mailing Archive

Demo in Den Haag tegen etikettering producten Westbank en BDS

 

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2016/02/11/demo-haag-etikettering-producten-westbank-en-bds/

 

– Door Beate en Tjalling. –

Op woensdag 3 februari werd in Den Haag een demonstratie gehouden die was georganiseerd door Facebookgroep ‘Time to Stand Up for Israel’. De demo was bedoeld om te protesteren tegen de etikettering van producten uit de West Bank. Ondanks de kou waren de deelnemers enthousiast en sommigen lieten hun aanwezigheid horen door af en toe stevig op de sjofar te blazen.

De deelnemers verzamelden zich bij de Israëlische ambassade, waar vandaan de stoet naar de vertegenwoordiging van de EU in Nederland aan de Lange Vijverberg liep. Dat was de plek waar de demo zelf werd gehouden en verschillende mensen aan het woord kwamen. Die waren Brenda Aartsen en Sabine Sterk van de Facebookgroep Time to Stand Up for Israel, rabbijn Aryeh Leib Heintz, Joel Voordewind en David Pinto.

Aanleiding voor deze demo was dus om te protesteren tegen etikettering van producten uit de Westbank, maar er werd ook geprotesteerd tegen de Boycott, Divestment and Sanctions Movement en bovendien werd er gewezen op het onjuist en verhullend taalgebruik in de berichtgeving van de mainstream-media over het conflict tussen de Palestijnen en Israëli’s.

Sabine Sterk wees in haar toespraak op het verhullend taalgebruik in de media. Zo zouden Palestijnen zijn ‘gedood nadat zij hun messen hadden getrokken’. Niet alleen de media hanteren vergoelijkend taalgebruik, ook Ban Ki Moon doet dat. Hij noemt deze vorm van terreur een ‘wanhoopsdaad’ in plaats van wat het werkelijk is; moord in koelen bloede waarbij verschillende onschuldige Israëlische burgers zijn omgekomen. Voor hen werd een minuut stilte in acht genomen. Sabine Sterk wees er ook op dat in relatie tot de etikettering Nederland weer het braafste jongetje wil zijn door, in tegenstelling tot vele andere Europese landen, de EU-richtlijnen kritiekloos op te volgen. Zij riep op om juist producten te kopen die op de WB (in Judea en Samaria) worden geproduceerd, in actie te komen zoals de politiek met mails etc. te benaderen en intifada terrorisme te boycotten.

Joël Voordewind riep op om protest tegen labeling van producten uit de WB te laten horen richting de Europese Commissie (die o.a. een richtlijn uitvaardigde over het etiketteren van Israëlische producten) maar vooral ook richting de Nederlandse regering en Bert Koenders. Voordewind meldde dat er regelmatig debatten over worden gevoerd in de Kamer. Tijdens de laatste volle week van januari heeft hij de Commissie nog opgeroepen te spreken over Israël. Als Kamerlid van de C.U. vindt Voordewind het bizar en onacceptabel dat er zo vaak in de Kamer wordt gesproken over de dreiging van terrorisme terwijl dat in Israël zo tastbaar en dagelijks het geval is en waar niet over wordt gesproken. Daarom heeft hij gevraagd om zo snel als mogelijk een debat te voeren over Israël waarbij het onderwerp ‘labelen van Israëlische producten nummer één zal zijn’. Het kan volgens Joël Voordewind namelijk niet zo zijn dat er dagelijks onschuldige Israëlische burgers worden neergestoken en dat er hier alleen wordt gesproken over het ‘labelen van producten’. Want wat is nu werkelijk een bedreiging van het vredesproces? Dagelijks worden nu immers ook mensen in bijvoorbeeld Tel Aviv direct bedreigd. C.U. en S.G.P. zullen Israël op de agenda houden en blijven zich verzetten tegen de etikettering. Het is schandalig dat ook minister Koenders heeft aangedrongen om die labeling zo snel mogelijk door te voeren. Het argument wat daarbij wordt gehanteerd, namelijk de consument juist te informeren is onterecht. Niemand zit op dergelijke informatie te wachten. Voordwind riep de PvdA op om zich maar beter zorgen te maken over Israël wat dag in dag uit wordt bedreigd en dat niet alleen door terrorisme maar ook door de crisis in Syrië, Hezbollah in Libanon en andere groeperingen in het Midden-Oosten zoals bijvoorbeeld Hamas. Daarom wil Voordewind snel over die labeling spreken. Er is in de Tweede Kamer, waarin een meerderheid die Israël niet wil discrimineren, een motie ingediend die minister Koenders oproept de etikettering pas dàn toe te passen wanneer die ook geldt voor gebieden als bijvoorbeeld Tibet en de Krim, die door China en Rusland zijn bezet. Gebeurt dat niet, dan wordt Israël – als enige betrouwbare bondgenoot van Nederland in het Midden Oosten – volkenrechtelijk gediscrimineerd.

Rabbijn Aryeh Leib Heintz vertelde de aanwezigen dat de overgrootvader van zijn schoondochter ooit penningmeester was in Hebron. Na de pogrom in 1929 werden de Joden verdreven uit Hebron, waaronder de familie van de schoondochter van rabbijn Heintz. Daaruit leidde hij af dat ook die schoondochter een recht op terugkeer had of zou moeten hebben maar wat werd verhinderd door de situatie in Hebron.

Spreker David Pinto herinnerde het aanwezige publiek aan het eind van de demo aan een opvallende en veelzeggende (of illustratieve) uitspraak van Golda Meir tegen de Egyptische president Nasser: “Dat u, meneer Nasser, onze kinderen doodt, dat is oorlog. Dat u ons dwingt om uw kinderen te doden is pas echt verschrikkelijk”.

Het was echt hartverwarmend om het enthousiasme waarmee de aanwezigen aan de demo meededen te voelen. Maar, zoals Sabine Sterk al zei die middag: ‘het zou niet nodig moeten zijn geweest om zo’n demo te houden’.

 

    

Lydda, Putten en rabbijn Lody van de Kamp (IMO)

 

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2016/02/05/lydda-putten-en-rabbijn-lody-kamp/

= IMO =

 

Vorige keer schreef ik over het Palestina-activisme van stichting IMSTAR op de Universiteit van Amsterdam. Hun eenzijdige benadering blijkt onder meer uit de sprekers in hun lezingenreeks. Op 29 april vorig jaar werd tussen alle pro-Palestijnse propaganda door een lezing georganiseerd ‘vanuit zionistisch perspectief’, zo meldde de facebookpagina van IMSTAR: ‘Rabbijn Lody van de Kamp zal vanuit Joods-historisch perspectief vertellen over de Joodse verbondenheid met het beloofde land. Een thema wat nog niet eerder behandelt [sic] is bij onze lezingen. Mis deze dus niet!’

 

Het zionistische gehalte van deze lezing waag ik te betwijfelen. Van de Kamp is erg op de dialoogtoer, en gaat ver, heel ver, in zijn begrip voor moslims. Nu is er met dialoog niks mis, zolang die maar op een gelijkwaardige manier wordt gevoerd en er voor de verschillende posities en achtergronden wederzijdse tolerantie bestaat, en de bereidheid om het ook vanuit het standpunt van de ander te bezien. Maar als je zo overloopt van begrip voor de ander, vraag ik me wel af of Van de Kamp de geschikte persoon is om tussen de vele pro-Palestijnse lezingen door juist het enige pro-Israel geluid te laten horen? Van de Kamp moet sowieso niks hebben van het seculiere zionisme, en zegt dat dit niks met jodendom heeft te maken. Aangezien Israel een (grotendeels) seculiere staat is, heeft die dus ook weinig met Jodendom te maken. Vreemde opvatting. Hij meent ook dat je niet Joods kunt zijn zonder religie, en wijdt een groot deel van de problemen en angsten van de Nederlandse Joden aan hun gebrek aan religie. Daardoor hebben ze geen identiteit, en moeten noodgedwongen Israel als bron van identiteit omarmen, wat maar weer problemen geeft met de moslim medemens. Religieuze Joden hebben Israel niet nodig en kunnen daarom makkelijker toenadering zoeken tot moslims. Ook hebben ze minder last van de irrationale angst voor antisemitisme omdat ze een sterkere identiteit hebben. Volgens Van de Kamp is antisemitisme helemaal geen probleem. Zo beweert hij:

Voor veel Joden is antisemitisme een hobby geworden – om daar in te geloven en iets over te roepen. We zitten als Joden in Nederland echt vastgebakken in de slachtofferrol. Zo sterk dat het voor velen een tweede identiteit is geworden. Maar daarin wordt een hele grote denkfout gemaakt, want er is geen sprake van opkomend antisemitisme.

 

Dit alles beweert hij in dit artikel. De cijfers laten een ander beeld zien, waarin juist orthodoxe (en dus herkenbare) Joden veelvuldig met antisemitische incidenten te maken hebben, die veelal worden gepleegd door moslims. Het is aanmatigend de angst van anderen voor een reëel gevaar af te doen als slachtofferschap. Terwijl Van de Kamp alle begrip heeft voor moslims, pakt hij de eigen gemeenschap keihard aan. Dat is natuurlijk zijn goed recht, maar een beetje vreemd is het dan wel dat hij zich tegelijkertijd presenteert als een soort van vertegenwoordiger van de Joodse gemeenschap, en namens hen aan dialoog groepen als Shalom Salaam deelneemt.

 

Nog vreemder is het wanneer juist hij de band van de Joden met Israel moet toelichten voor een overwegend antizionistisch publiek. Het zionisme is in de kern een seculiere beweging die op seculiere gronden een Joodse staat stichtte en tot leven bracht. Veel religieuze Joden waren aanvankelijk tegen de stichting van Israel omdat alleen God de Joden terug zou kunnen voeren naar hun oude geboortegrond. Later, toen Israel een succes bleek en zich staande wist te houden in een vijandige omgeving, zijn ook veel religieuze Joden zich ermee gaan identificeren. Er is nu immers weer een plek waar zij niet de minderheid zijn en op zijn best gedoogd worden, maar waar hun religie op een vanzelfsprekende manier aanwezig is.

Putten

 

In een artikel op ‘Nieuw Wij’ gaat hij nog verder in het demoniseren van Israel. Israel wordt hier, meermaals en zeer expliciet, met de nazi’s vergeleken. Hij vertelt een verhaal over een opa en oma die tijdens de oorlog zonder vragen Joodse onderduikers opnamen, evenals een tante en haar moeder die hun huis en vader/echtgenoot waren kwijtgeraakt bij de deportatie van honderden mannen uit Putten. Vervolgens wordt dit verhaal gebruikt om de verdrijving van Palestijnen in Lydda op een lijn te stellen met de vlucht van de Joden in de oorlog. Op jeugdjournaal niveau wordt ons uitgelegd dat de Joden de nieuwe nazi’s zijn:

 

Ik hoor Johan’s tante vertellen over de volgepakte kerk van gevangen mannen op die zondag in Putten. Ik zie de beelden voor mij van die volgepakte moskee in Lydda, voordat de 35.000 Palestijnse vluchtelingen op weg gingen.

Johan is anders dan zijn moeder. En ook anders dan zijn opa en oma. Hij breekt zijn hoofd wel over dingen. Hij leest over de verovering van de Israëliërs, tijdens de oorlog direct na de oprichting van de Joodse Staat in 1948, van de stad Lydda. Over en weer vallen er vele doden en gewonden. Johan leest over een grote moskee, een kleine moskee en een kerk in Lydda waar duizenden burgers bijeen worden gedreven en daar worden vastgehouden. De kleine moskee wordt met een antitankgranaat bestookt. Tweehonderd burgers daarbinnen worden gedood. Beelden van het verhaal van zijn tante komen naar boven. Burgers opsluiten in een moskee door Israëliërs? Door Joden? Honderden burgers werden ooit door SS’ers in Putten in de kerk opgesloten.

 

De oplossing van het conflict bestaat er voor Van de Kamp uit dat de Joden de waarheid onder ogen moeten zien, een waarheid die volgens hem nog steeds verborgen is:

Er kan vrede komen. Maar dan moet wel die ene voorwaarde worden vervuld om de waarheid van de geschiedenis eerlijk, oprecht, zonder voorbehoud onder ogen te zien.
Niet alleen kan er dan vrede komen. Dan zal er ook vrede komen.

 

Al in de jaren ’80 kwamen de nieuwe historici met pijnlijke (en soms zwaar aangezette en overdreven) onthullingen over misstanden tijdens de Onafhankelijkheidsoorlog. Dit leidde tot verhitte discussies onder historici in Israel. Daarnaast schrijft Haaretz al decennia de krant vol over Israelische misstanden en zijn er tientallen organisaties, die met miljoenen aan subsidie uit Europese landen ook niets anders doen dan (vermeende en werkelijke) Israelische misstanden ophelderen en aan de kaak stellen. Dus er is niet veel verborgen. Het omgekeerde lijkt eerder waar: het is ontzettend in de mode om van mening te zijn dat er in Israel van alles niet deugt, en aan te nemen dat het allemaal nog erger is dan eerder al werd ‘aangetoond’. Het zogenaamde taboe op de minder fraaie kanten van Israel moet na 30 jaar nog steeds weer opnieuw worden ‘doorbroken’ en de ‘pijnlijke waarheid’ verteld.

In het artikel wordt ook meermaals gehekeld dat de Joden die in de onderduik kwamen helemaal niet religieus waren. De goede opa en oma hadden altijd geleerd dat de Joden ‘Gods Oogappel’ waren, maar voor een oogappel deden ze wel weinig aan hun geloof, zo viel hen op. Alsof deze Joden minder recht hadden op bescherming, of die op oneigenlijke gronden kregen, omdat ze niet religieus waren en zelfs gewoon varkensvlees aten. Joden hebben geen recht op veiligheid, op respect, vrijheid en zelfbeschikking omdat ze Gods oogappel zijn en zich aan de vele geboden houden, maar omdat zij mensen zijn, en een volk dat verbonden is met elkaar door een millennia oude geschiedenis en gedeelde cultuur. En omdat zij vanwege die cultuur en identiteit al millennia lang worden gediscrimineerd en vervolgd. Voor de nazi’s maakte het niet uit of een Jood religieus was; iedere Jood moest dood.

De kleine moskee in Lydda

Wat gebeurde in Lydda

 

Het verhaal over Lydda heeft Van de Kamp van Ari Shavit, die in zijn boek My Promised Land een hoofdstuk aan de strijd in Lydda wijdt. Het verhaal blijkt echter wat genuanceerder te liggen dan Van de Kamp het voorstelt. Zoals altijd is er een context, gingen er Arabische aanvallen aan het Israelische geweld vooraf en werden burgers niet moedwillig bijeengedreven en gedood maar was er een duidelijke militaire situatie en doel van waaruit de Israeli’s handelden. Het gaat hier te ver om er uitvoerig op in te gaan, maar in een gedegen reactie op Shavits aantijgingen (waarin de mondelinge verslagen van diverse actoren worden besproken, voor een deel dezelfde mensen waarop Shavit zich baseert) lees ik o.a.:

 

By the next day, July 12, as Israeli forces were strengthening their hold on the city, two or three armored vehicles of the Arab Legion appeared on the northern edge and began firing in all directions. This encouraged an eruption of sniping and grenade-throwing at Israeli troops from upper stories and rooftops within the town, and from a second, small mosque only a few hundred meters from the armored-vehicle incursion. Israeli commanders feared a counter-attack by the Legion in coordination with the armed irregulars still at large in the city. The order came down to suppress the incipient uprising with withering fire. The Great Mosque and the church were unaffected, but Israeli forces struck the small mosque with an antitank missile.

 

De Israelische troepen hadden geen mensen in de kleine moskee bijeengedreven, ze hadden die op het moment dat de granaat werd afgevuurd zelfs niet in hun bezit en wisten waarschijnlijk niet of en hoeveel mensen er waren. Ze werden beschoten vanuit de moskee (vanaf het dak om precies te zijn) maar ook vanaf de daken van omliggende huizen. De verslagen van hen die erbij waren geven een beeld van chaos, van angst ook voor een tegenaanval door het Jordaanse Legioen, dat zich in een nabij gelegen (oud Brits) politiestation had teruggetrokken, een strategische plek van waaruit de hele stad was te overzien. De soldaten handelden niet uit wreedheid en wraak zoals Shavit het voorstelt maar uit militaire noodzaak in een onoverzichtelijke situatie, met te weinig mankracht en het gevaar Jeruzalem te verliezen (Lydda lag op de weg naar Jeruzalem). Nog een citaat:

From a small mosque, they began to throw bombs at soldiers. Two of our guys were killed. They asked me: “What should we do?” I answered: “It is permissible to fire into the mosque.” And they did it.

Gutman also answered the primary objection to doing so, raised by the soldiers themselves:

They asked me: “It’s forbidden to harm the mosque, it’s a holy place.” I said: “A place from which they throw bombs must be taken out.” And they took it out, and it’s true that there were a few local casualties there.

 

Voor Lody van de Kamp lijkt het verhaal over Lydda gefundenes fressen. Weer een zionistische massaslachting onthuld. Israel heeft de Joden van slachtoffers in wrede daders, vergelijkbaar met de nazi’s, veranderd. Maar er is nog een oplossing, er is hoop, want als Israel en de Joden maar bereid zijn om ‘de waarheid van de geschiedenis eerlijk, oprecht, zonder voorbehoud onder ogen te zien’ komt er vanzelf vrede.

 

Slachtoffercomplex

 

Als het erkennen van eigen fouten tot vrede zou leiden, dan was die er al lang geweest. Maar er is ook nog een andere partij in het spel, en die lijkt zich alleen maar onverzoenlijker op te stellen. Nog nooit heeft een Palestijn zich verontschuldigd voor de wandaden en collaboratie met de nazi’s door de moefti, Haj Amin Al Husseini. Integendeel, hij werd een paar jaar geleden nog door Abbas geprezen. Palestijnen die oprecht vrede en een compromis nastreven, worden monddood gemaakt en bedreigd. Er is geen sprake van vrije discussie en uitwisseling van ideeën zoals in Israel. En juist onder de Palestijnen heerst een enorm slachtoffercomplex, en alles, maar dan ook alles wordt altijd op de bezetting en dus Israel geschoven. De internationale gemeenschap beloont en versterkt dit gedrag. Ondertussen graaft ook Israel zich in en worden de organisaties die het voor de Palestijnen opnemen verdacht gemaakt en als verraders gezien.

Wanneer beide partijen de eigen fouten erkennen en vooral ook het leed dat ze de ander hebben berokkend, zou dat de vrede een grote stap vooruit helpen. Maar daarvoor lijkt aan beide kanten op het moment geen ruimte te zijn. Als Van de Kamp werkelijk aan vrede wil bijdragen kan hij in plaats van het zoveelste uit zijn verband gerukte anti-Israel verhaal op te dissen, beter oprecht proberen beide kanten te begrijpen. Dat juist Van de Kamp wordt gevraagd een lezing vanuit zionistisch perspectief te geven zegt veel over IMSTAR. Een echte zionist was blijkbaar niet te porren om voor een dergelijke eenzijdige organisatie te spreken, of wellicht was men bang dat een echte zionist de studenten maar verkeerd zou voorlichten over Joods-nationale rechten en Palestijnse misstanden.

Ratna Pelle

 

    

IMSTAR en het Palestina-activisme op de universiteit (IMO)

 

Een mede door IMSTAR georganiseerde conferentie in Utrecht in 2014.

 

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2016/02/04/imstar-en-palestina-activisme-op-universiteit/  

= IMO =  

Terwijl 10 jaar geleden op Britse universiteiten al werd geijverd voor een academische boycot van Israel, en in Canada, de VS en elders jaarlijks ‘Israeli Apartheid Week’ werd georganiseerd door radicale actiegroepjes, leken Nederlandse universiteiten lange tijd gevrijwaard te blijven van dergelijk activisme. Helaas is die tijd voorbij. Op zowel de Vrije Universiteit Amsterdam als de Universiteit van Amsterdam zijn de laatste jaren pro-Palestijnse groepen actief, worden geregeld pro-Palestijnse lezingen gegeven en krijgen studenten zo een eenzijdig beeld van het conflict voorgeschoteld. Je mag verwachten dat een wetenschappelijk instituut probeert zo feitelijk mogelijk naar een kwestie te kijken en verschillende posities (narratieven) analyseert zonder partij te kiezen. Je mag ook verwachten dat een wetenschappelijk medewerker of professor zich afvraagt waarom bepaalde visies bestaan en overheersend zijn, welke partijen die aanhangen, en wat daarvan de consequenties zijn. Daarnaast verwacht je een gedegen analyse van de geschiedenis van het gebied in kwestie, de verschillende culturen/religies/etniciteiten aldaar, de positie die de Verenigde Naties en diverse belangrijke spelers innamen en innemen en waarom, etc. etc. Dat is de insteek die past bij wetenschap, en die men hopelijk ook overdraagt op de studenten. Waar het Israel-Palestina betreft lijkt dat totaal niet te lukken, getuige het eenzijdige activisme tegen Israel.

Op de VU bijvoorbeeld is ‘Studenten voor Rechtvaardigheid in Palestina’ (SRP) actief, een groep die op de universiteit een academische Israel-boycot probeert erdoor te krijgen onder de frisse leus “VU Israël-vrij”. Op de UvA organiseert de stichting IMSTAR lezingen over het conflict. IMSTAR staat voor  Internship for Medical STudents in Action for Refugees, en is opgericht in 2009 door medische studenten van de Erasmus Universiteit (in Rotterdam) en de Universiteit van Amsterdam. Ondanks deze naam hoeven de miljoenen Syrische vluchtelingen niet op enige aandacht van IMSTAR te rekenen. In 2011 besloot IMSTAR namelijk om zich nog uitsluitend bezig te houden met de Palestijnse vluchtelingen en het Israelisch-Palestijns conflict. De links en likes van IMSTAR bevatten bijna alleen pro-Palestijnse en Israel-kritische organisaties, en de sprekers en onderwerpen van de lezingen weerspiegelen dit.

De meest recente lezing afgelopen maandag werd op Facebook aangekondigd met als afbeelding de beruchte misleidende kaartenreeks over ‘Palestijns landverlies’, die door verschillend soortige gebiedsindelingen als ‘Joods/Israelisch’ en ‘Palestijns’ aan te duiden de valse impressie wekken dat de zionisten/Israeli’s steeds maar meer land van de oorspronkelijke Palestijnen afpakken. Het ene kaartje geeft ‘Joods’ grondeigendom in mandaatgebied Palestina weer, het volgende een delingsplan, het derde wapenstilstandsgrenzen en het laatste kaartje gebieden onder bestuur van de Palestijnse Autoriteit tegenover Israel en de gebieden waarover het (nog) militaire controle houdt. Omdat deze kaartenreeks hardnekkig gebruikt blijft worden door de anti-Israel propagandisten, besteden we steeds weer aandacht aan deze misleiding. Overbodig om te zeggen, maar bij een wetenschappelijke instelling heeft een dergelijke propaganda geen plaats.

De spreker bij genoemde lezing was Martijn Dekker, politiek antropoloog aan de UvA. Hij bepleit in opiniestukken sancties tegen Israel, was woordvoerder van de Stichting Nederland-Gaza en één van de Nederlandse activisten op de omstredenGaza Flotilla’ van 2011; niet een echt objectieve wetenschapper dus, hoewel binnen pro-Palestijnse kringen nog relatief genuanceerd. Dat iemand die zo openlijk activist is voor de Palestijnse zaak tegelijkertijd als wetenschappelijk medewerker studenten onderwijst en onderzoek doet is nogal vreemd.  Actievoeren werkt haast per definitie blikvernauwend; je licht er bepaalde zaken uit en zet je in voor een specifiek belang of groep, en bent dan niet geneigd ook oog te hebben voor andere aspecten. Wetenschap hoort onbevangen naar alle kanten van een probleem en posities in een conflict te kijken.

Ook de verdere sprekers (Harry van Bommel, Gate48, de Palestijnse ambassadeur) en onderwerpen die voor de komende tijd op het programma van IMSTAR staan, stemmen niet bepaald gerust. Vorig jaar was er één spreker die het ‘zionistisch perspectief’ moest vertegenwoordigen, en daarvoor was rabbijn Lody van de Kamp gevraagd. Hij haalt zich geregeld de woede van andere Joden op de hals omdat hij beweert dat er helemaal geen probleem is met antisemitisme en met moslims, en hij Israelische legeroperaties in 1948 met de nazi’s vergeleek. Maar daarover meer in mijn volgende blog.

Hoe komt het dat op veel universiteiten bijna uitsluitend pro-Palestijnse organisaties actief zijn en pro-Palestijnse lezingen gehouden worden? Ook in CREA, dat aan de UvA is verbonden, vinden geregeld pro-Palestijnse activiteiten plaats. Niemand komt blijkbaar op het idee dat het veel boeiender, en wetenschappelijker, is wanneer je eigen visie wordt uitgedaagd. Dat studenten na het horen van verschillende visies en het krijgen van verschillende en soms tegenstrijdige info, zich zelf een mening moeten vormen. Er studeren veel meer Arabische studenten dan Joodse studenten, maar dat zou uiteraard geen reden mogen zijn om het Joods-Israelische perspectief geheel achterwege te laten. Wanneer de UvA werkelijk een bijdrage aan een oplossing van het conflict wil leveren, probeert ze kritische studenten af te leveren die op de hoogte zijn van de verschillende perspectieven, kanten en lagen in het conflict en daarop een eigen, goed onderbouwde en genuanceerde kijk hebben ontwikkeld, en een scherp oog voor propaganda van beide kanten hebben.

Dat dat niet gebeurt en men zich zelfs op een universiteit zo laat meevoeren door eenzijdige propaganda, laat zien hoe diep het pro-Palestijnse narratief is doorgedrongen. Schijnbaar ziet niemand een probleem in een wetenschappelijk medewerker die de radikale Gazavloot vertegenwoordigde en daarmee Hamas steunde, en blijkbaar is het geen probleem om met een totaal misleidende kaartenreeks studenten verkeerd voor te lichten. Deze info wordt niet uitgedaagd, niet weerlegd, er wordt geen andere kant getoond. Nu ja, een keertje mocht superzionist Lody van de Kamp een stevig tegengeluid laten horen. Meer over deze krachtige woordvoerder voor de Israelische zaak in het volgende artikel.

Ratna Pelle, mmv Wouter Brassé

 

    

Palestijnse messenterreur in de Nederlandse media (IMO)


 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2016/01/28/palestijnse-messenterreur-nederlandse-media/

 

= IMO Blog = 

 

Afgelopen dinsdag stierf opnieuw een Israelische vrouw aan haar verwondingen nadat zij door een Palestijn met een mes was neergestoken. Bij dezelfde steekpartij raakte een andere vrouw gewond. Een week eerder werd de 39 jarige Dafna Meirin haar huis in de nederzetting Otniel voor de ogen van minstens een van haar kinderen vermoord. Dit zijn slechts een paar voorbeelden van de vele, vele aanslagen op onschuldige burgers van de afgelopen weken. Voor de NOS waren deze moordpartijen niet belangrijk genoeg voor de tv journaals. Wel zijn er een paar korte berichtjes verschenen n.a.v. de recente ‘incidenten’:

 

·         Vorige week maandag, toen een tweede vrouw in de nederzetting Tekua werd neergestoken, verscheen er een kort berichtje op de website over beide steekpartijen.

·         Afgelopen zaterdag 23 januari werd een Palestijn tienermeisje doodgeschoten toen zij een beveiliger met een mes aanviel. Op foto’s is duidelijk te zien dat zij inderdaad een mes bij zich had en daarmee op de beveiliger afliep. Toch schrijft de NOS dat ze de beveiliger ‘zou hebben aangevallen’, en thuis een mes ‘zou hebben gepakt’. Ook komt de moeder van het meisje aan het woord die ontkent dat ze een mes heeft gepakt en benadrukt dat ze nog maar een klein meisje was.

·         Afgelopen maandag staken twee Palestijnen in op twee vrouwen bij een supermarkt in de nederzetting Beit Horon bij Jeruzalem. Ze werden daarop door beveiligers doodgeschoten. Een medewerker wist met een supermarktkar te voorkomen dat ze de winkel ingingen en daar meer mensen neerstaken. Maar dat vermeldt de NOS allemaal niet. De kop ‘Israel doodt twee Palestijnen na aanval met messen’ en ook de eerste twee regels (“Op de Westelijke Jordaanoever zijn twee Palestijnen door veiligheidstroepen doodgeschoten, nadat ze twee Israëlische vrouwen te lijf waren gegaan met messen.”) leggen de nadruk op de dood van de Palestijnen, daarna pas worden de Israelische slachtoffers vermeld.

·         Dinsdag werd de dood van de vrouw in Beit Horon in een kort berichtje.

 

Ongeveer de helft van de tekst in al deze berichtjes wordt ingenomen door dezelfde standaardtekst: “De afgelopen drie maanden zijn er bijna dagelijks steekincidenten in Israël en op de Westelijke Jordaanoever. Daarbij zijn tot dusver meer dan twintig doden gevallen aan Israëlische kant. Zo’n 150 Palestijnen zijn doodgeschoten.” Of: “De afgelopen vier maanden kwamen 25 Israëliërs om het leven bij aanslagen en werden 160 Palestijnen gedood.”

 

De tekst is misleidend en verhullend. Israeli’s ‘vielen door het geweld’ of ‘kwamen om het leven’ terwijl Palestijnen ‘werden doodgeschoten’. Waarom niet: ’25 Israeli’s werden doodgestoken of doodgereden door Palestijnse terroristen’? En die Palestijnen, dat waren merendeels messentrekkers die Israeli’s belaagden. Dat er niet veel meer Israelische doden vielen kwam doordat de beveiligers, politie en soldaten zo snel en kordaat handelden. De aantallen doden zo tegenover elkaar stellen is dan ook zeer misleidend. Ook de Engelstalige Israelische websites eindigen vaak met een ‘score’, maar laten niet na die in context te plaatsen, zoals: “At least 29 Israelis and some 150 Palestinians, most of them attackers, have been killed in the latest spate of terrorism and violence in recent months, which has included Palestinian stabbing, car-ramming and shooting attacks in Israel and the West Bank.”

 

Ondertussen zit de schrik er in Israel goed in. Mensen zijn geschokt over de wrede zeer agressieve aanvallen en durven soms niet meer de straat op. Dat zou stof zijn voor een mooie, menselijke reportage op de NOS, net als het verhaal over Dafna Meir met haar kinderen, pleegkinderen en werk als verpleegster waarbij ze ook Arabieren verzorgde.

Totaal genegeerd wordt tot slot de Palestijnse opruiing en het prijzen van de messentrekkers en ander geweldtegen burgers door familieleden, Palestijnse media, Fatah en Hamas. Hiervan zijn vele voorbeelden maar de media negeren dit.

 

In andere media was er eveneens weinig aandacht voor de gruwelijke steekincidenten. De moord op Dafna Meiren het neersteken van de zwangere vrouw in Tekoa haalde in Nederland buiten de website van de NOS alleen het Reformatorisch Dagblad en de NRC. Op Belgische nieuwssites werd het wel vermeld. Wel melddenverschillende nieuwssites dat bij rellen in de Gazastrook twee Palestijnen werden doodgeschoten door het Israelische leger. Dat is dan blijkbaar wel nieuwswaardig, hoewel je zou zeggen dat het minder opzienbarend is dat bij het eeuwige rellen en stenengooien door Palestijnen in Gaza weleens een dode valt dan dat een vrouw in haar eigen woning, terwijl een van haar kinderen toekijkt, wordt doodgestoken en in een plas met bloed achterblijft terwijl de dader op de vlucht slaat. NRC schrijft:

 

Behalve 28 Israëliërs zijn sinds begin oktober ook 145 Palestijnen om het leven gekomen, van wie tweederde door Israël wordt gezien als verdachte van het plegen van een aanslag.

 

Aha. Israel ziet ze als verdachte, maar dat betekent nog niet dat ze dat ook daadwerkelijk waren. Israel ziet wellicht iedere Palestijn als verdachte en gebruikt dit altijd als smoes voor het doodschieten van Palestijnen, zo zullen ongetwijfeld sommige lezers denken. Nogal een suggestieve weergave dus, want vaak waren er beelden op camera waarop duidelijk te zien is dat de ‘door Israel aangemerkte verdachten’ een mes bij zich hadden, en nog vaker hebben ze daarmee daadwerkelijk gestoken. Ook waren er doorgaans diverse getuigen van de aanvallen, die zagen dat de aanvallers en niet willekeurige onschuldige Palestijnen door de bewakers of beveiligers werden doodgeschoten.

Het Palestijnse tienermeisje dat werd doodgeschoten nadat zij een bewaker aanviel haalde verder alleen Belgische nieuwssites. De messentrekkers die op twee vrouwen in Beit Horon instaken, haalden naast de NOS nog Elsevier en POWNed. En de dood van de 23 jarige vrouw een dag later haalde naast het NOS berichtje alleen de Telegraaf. Het kan natuurlijk zijn dat deze of gene krant de voorvallen verwerkt heeft in een achtergrondstuk dat niet via Google is te  vinden, of dat nog zal doen. De kans daarop lijkt me klein. En het ANP, dat altijd vooraan staat bij het vermelden van Palestijnse doden, is opvallend afwezig, net als andere nieuwsdiensten.

Ik heb hier slechts aan paar voorbeelden onderzocht. Veel Palestijnse aanvallen halen de Nederlandse media helemaal niet. Zo werd een Israelische soldaat afgelopen maandag met een auto aangereden en raakte gewond, en raakte een Israelische burger in een auto een dag eerder lichtgewond toen vanuit een andere auto het vuur op hem werd geopend. Ook hoorde ik van Israelische kennissen dat de ramen van de lightrail in Jeruzalem regelmatig kapot zijn en vol gaten zitten omdat Palestijnen hem continu bekogelen. Er zijn meer voorbeelden, ook van op het nippertje verijdelde aanslagen (die dan wel weer het nieuws halen als er een Palestijn bij wordt doodgeschoten).

 

Zeker, er is ook geweld van de andere kant, en dat haalt ook niet altijd het Acht Uur Journaal of de voorpagina van de Volkskrant. Wanneer Israelische terroristen een Palestijns huis inclusief inwoners in brand steken krijgt dat echter – terecht – alle aandacht. Want zoiets is gruwelijk. Wanneer Palestijnen kolonisten, inclusief kinderen, in koelen bloede vermoorden, haalt dit de media vaak niet. Dit alles nog los van het enorme verschil tussen hoe beide volken met hun eigen extremisten omgaan. Hiermee trekken de media partij en verzaken zij hun plicht om objectief te berichten.

Ratna Pelle

 

    

Shlomit Krigman overleden na aanval Palestijnen in Beit Horon

 

De aanvankelijke kop op de NOS website maandag was “Israël doodt twee Palestijnen na aanval met messen”, alsof de slachtoffers minder belangrijk waren dan de omgekomen daders. Op dinsdagochtend werd wel het overlijden van de jonge vrouw gemeld.

 

__________________

 

Woman stabbed in terrorist attack in Beit Horon succumbs to her wounds

Shlomit Krigman, a 23-year old woman from Shadmot Mehola in the West Bank died and was laid to rest in Har Hamenuchot in Jerusalem; 2 terrorists attacked 2 women outside settlement's grocery store; another woman was moderately wounded; security guard shot and killed them.

Elisha Ben Kimon, Rotem Elizera, Yael Friedson

Latest Update: 

01.26.16, 08:39 / Israel News

http://www.ynetnews.com/articles/0,7340,L-4757613,00.html

 

Shlomit Krigman, a 23-year old woman from Shadmot Mehola in the West Bank, stabbed in a terror attack in Beit Horon Monday, died of her wounds Tuesday morning and was laid to rest in Har Hamenuchot in Jerusalem.

 

 

Hadassa Medical Center said that "despite the efforts of medical staff and efforts to stabilize her condition, we were forced announce her death this morning." There has been considerable improvement in the condition of the other woman wounded in the attack. She is 58 and is hospitalized in Shaare Tzedek Medical Center in Jerusalem.

 


Shlomit Krigman

 

Shlomit is survived by her parents, Naama and Yitzhak, and six siblings. Recently she completed a bachelor's degree in industrial design at the University of Ariel.

 

The settlement of Beit Horon issued a statement on "the death of Shlomit Krigman, murdered by vile terrorists. Shlomit was loved and known to all; she served as a Bnei Akivah youth group coordinator during her national service. During the past year she lived with her grandparents in the settlement of Beit Horon".

 

Hundreds attended her funeral at Har Hamenuchot in Jerusalem. Her teacher at Ariel University eulogized her and said that "she was open to the world and she was full of curiosity. She was interested in many fields. It all came to an end in an instant. A young woman whose life was cut short."

 

The attack happened on Monday afternoon, when two terrorists stabbed two women and planted home-made bombs outside a grocery store at the settlement of Beit Horon. A security guard shot and killed both of the attackers.

 

Security forces found three home-made bombs in the vicinity of the store, apparently planted there by the terrorists, and a bomb squad was called to the scene to neutralize them.

 


The two attackers.

 

The terrorists - Ibrahim Alan, 22, from Beit Ur al-Tahta near Highway 443, and Hussein Abu Ghosh, 17, from the Qalandiya refugee camp, who is affiliated with Hamas - came into the settlement from the nearby wadi, jumping over the settlement's fence.

 

According to Motti Shalem, who worked at the grocery store at the time of the attack, "the two terrorists came from the direction of the fence, and must've breached it and got in. Then they stabbed a woman on the sidewalk, and another at the parking lot, and then tried to enter the store. Me and another guy pushed them back with a supermarket cart, and then they ran, and were shot by the security guard."

  

Kriegsman was critically wounded, and taken to the Hadassah Medical Center in Jerusalem's Mount Scopus, while the other, 58 years old, was moderately wounded and taken to Shaare Zedek Medical Center in the capital.

 

Following the attack, Beit Horon's residents were ordered to stay inside their homes and close their doors and windows. The IDF has set up roadblocks in all access ways to Beit Ur al-Tahta, the home of one of the terrorists, only allowing people in and out after a security check.

 

President Reuven Rivlin issued a statement following the attack, saying: "My thoughts and prayers are with those wounded and fighting for their lives after the severe terror attack at Beit Horon. These difficult times are fraught with confrontation and we will overcome. We will continue to fight against terrorism and the incitement which drives it. In the face of terror, we choose life."

 

    

More Recent Articles


You Might Like

Click here to safely unsubscribe from "Israel & Palestijnen Nieuws Blog."
Click here to view mailing archives, here to change your preferences, or here to subscribePrivacy