Your email updates, powered by FeedBlitz

Click here to read this mailing online.

 
Here is a sample subscription for you. Click here to start your FREE subscription


  1. De proportionaliteit van de media over de Gaza oorlog (IMO)
  2. De media en de emoties van de Gaza oorlog (IMO)
  3. AD,TROUW en VK onzorgvuldig over dood vrouw en dochter Mohammed Deif
  4. Het zionistische complot tegen de islam (IMO)
  5. Hoe Hamas door Hillary Clinton aan cement kwam
  6. More Recent Articles
  7. Search Israel & Palestijnen Nieuws Blog
  8. Prior Mailing Archive

De proportionaliteit van de media over de Gaza oorlog (IMO)

 

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2014/08/21/de-proportionaliteit-van-de-media-de-gaza-oorlog/  

= IMO Blog =  

Zie ook: De media en de emoties van de Gaza oorlog

Israel verhindert zoals bekend de meeste Palestijnse aanslagen en haalt de meeste raketten uit Gaza boven stedelijk gebied uit de lucht met Iron Dome. Wanneer een aanslag of raketaanval van Hamas wel slaagt zien we echter ook geen close ups van de slachtoffers en rondrennende medewerkers van hulpdiensten met kinderen in hun armen, met toevallig altijd een hoop pers in de buurt zoals we dat van Gaza gewend zijn. Organisaties als Zaka doen hun werk in stilte en ruimen de menselijke resten na een aanslag op zonder persmuskieten in hun nek. Waar de Palestijnen ze zo dichtbij mogelijk laten komen, houdt Israel ze weg, uit piëteit met de overledenen en omdat het in het Jodendom niet gepast wordt geacht om de slachtoffers herkenbaar in beeld te brengen.

In het verlengde hiervan ligt het eeuwige vergelijken van het aantal slachtoffers. Wanneer de Israeli’s 100 Palestijnen hebben gedood, en de Palestijnen tien Israeli’s, handelt Israel disproportioneel, aldus de redenering van veel mensen, inclusief commentatoren die beter zouden moeten weten. Zo bekeken zijn ook veel bombardementen van de geallieerden in de Tweede Wereldoorlog disproportioneel, en veel NAVO acties, en wellicht alle operaties van reguliere legers in zogenaamde asymmetrische oorlogen. Reguliere legers hebben nou eenmaal doorgaans meer slagkracht dan rebellengroepen en terroristen, en willen die ook ten volle inzetten, om de terroristen (die het in tegenstelling tot gewone legers vaak op burgers hebben voorzien en tactieken gebruiken die heel heftige gevolgen kunnen hebben), zo snel mogelijk uit te schakelen.

Disproportionaliteit gaat dan ook helemaal niet om aantallen doden aan beide kanten, maar om de verhouding tussen het te verwachten militaire voordeel van een bepaalde aanval tegenover de te verwachten schade aan burgerdoelen en burgerdoden. Dat is natuurlijk lastig te bepalen, en daarom ben ik van mening dat het voor buitenstaanders bijna niet uit te maken is of een bepaalde operatie proportioneel was. Daarvoor moeten we om te beginnen weten wat Israels beoogde militaire doel was, en of dat ook is behaald, en zo nee, of dat wel te verwachten was, en of dat opweegt tegen de doden en schade en dan ook nog eens of die doden en schade te verwachten waren. Wanneer Israel inwoners dagen van te voren waarschuwt een bepaalde wijk te verlaten en zij doen dat niet omdat Hamas ze niet laat gaan, of omdat Hamas mensen heeft gewaarschuwd vooral niet naar het Israelische leger te luisteren, kun je dan van Israel verwachten dat het maar helemaal afziet van bombardementen in die wijk, ook als daar voor haar een groot militair voordeel (vernietigen van tunnels die naar Israel lopen, opblazen wapendepots, soldaten op de grond ondersteunen) mee kan worden behaald? Maar dit soort vragen worden in de media zelden gesteld.

In de Volkskrant zag ik tussen de inmiddels waarschijnlijk honderden artikelen over het conflict, over ‘vooral vrouwen en kinderen’ die werden gedood, hoe men steeds weer op de vlucht moet en niks te eten of drinken heeft, kapotgeschoten huizen etc. etc., welgeteld één artikel over deze kwestie, en daarin werd ook niet echt diep op de dilemma’s ingegaan en nogal makkelijk beweerd dat een aantal Israelische bombardementen disproportioneel was omdat burgerdoden te verwachten waren. Gezien nieuwe onthullingen over mega Hamas aanslagen die men heeft verijdeld door de tunnels onklaar te maken, denk ik dat dit artikel niet veel waarde meer heeft. Het NRC heb ik iets minder goed gevolgd, dus misschien dat lezers die een dergelijk artikel hebben gezien, waarin zorgvuldig de verschillende kanten en dilemma’s werden gewogen, dat even kunnen melden?

Het ranzige doden vergelijken geeft bovendien de indruk dat het ‘eerlijker’ zou zijn als ook Hamas wat meer slachtoffers zou maken. De redenen voor het verschil in doden wordt volledig genegeerd. Israel doet er alles aan haar burgers te beschermen en stelt haar soldaten bloot aan het gevaar. Zo hoort dat in een oorlog. En dus vielen er onder de soldaten 64 doden, en onder de burgers 3. Hamas doet niks voor de eigen burgers. Daar wordt vaak tegenin gebracht dat ze nou eenmaal niet de middelen hebben van het rijke Israel, maar vergeten wordt dat Gaza het hoogste percentage hulp krijgt van alle derde wereldlanden en Hamas vele miljoenen heeft geïnvesteerd in haar tunnels en raketten, in plaats van huizen en schuilkelders voor haar burgers.

Ik las gisteren dat de VS Israel jarenlang onder druk heeft gezet om ook cement toe te laten in Gaza, ondanks bezwaren dat dit in handen van Hamas zou komen. Hamas kreeg dus zijn cement, en bouwde er tientallen tunnels van, met vele in- en uitgangen, zijwegen, ondergrondse bunkers etc. De burgers werd geen enkele bescherming geboden, integendeel, Hamas vertelde ze de waarschuwingen van Israel te negeren en gebruikte burgerdoelen als huizen, moskeeën, ziekenhuizen en VN scholen voor militaire doeleinden. Zie voor een uitgebreid overzicht van de schendingen van het oorlogsrecht ook dit artikel. Ook dit alles kreeg nauwelijks aandacht in de media, en het bleef vaak bij korte zinnetjes dat ‘Israel Hamas ervan beschuldigde dat…’ maar dat Palestijnse bronnen dat tegenspraken. Dat heet dan evenwichtige berichtgeving.

Journalisten kiezen steeds meer de kant van de underdog en klagen de macht aan, zo schrijft ook Martin Sommer:

Wij zijn niet meer links, wel betrokken. Die betrokkenheid keert zich tegenwoordig tegen de macht in het algemeen, de top of ‘de rijken’. ‘Bent u een schurk’, wierp Sven Kockelman in zijn tv-programma ooit als eerste vraag op. Macht deugt niet, autoriteiten zijn slecht en wij journalisten kiezen vanzelf de kant van de gedupeerden. In de internationale variant concentreert de betrokken journalistiek zich op de mensenrechten. Daar kan niemand tegen zijn, die gelden immers altijd en overal.

Dat is tegelijk prachtig en comfortabel, want zo blijf je weg bij de nare keuzen die nu eenmaal bij macht en politiek horen. Elke politieke beslissing brengt gedupeerden met zich mee, daar is het politiek voor. Je ziet het aan het journalistieke onbehagen met Amerika – Amerika blijft verdachte nummer een omdat het overal macht ontplooit. Tegelijk moeten de Amerikanen overal ter wereld ingrijpen uit hoofde van de mensenrechten. Een onmogelijke combinatie. Israël op zijn beurt is te machtig en misdraagt zich mensenrechtelijk. Maar wees eerlijk, je moet er toch niet aan denken dat de macht tussen Israël en Hamas gelijk verdeeld zou zijn. Dat zou pas een verschrikkelijke oorlog opleveren.

Maar de wereld kan inderdaad niet zonder macht, en machtige landen zijn ook nodig om de schurken te bestrijden. Machtig of sterk zijn bepaalt niet of je gelijk hebt, en hoewel er wat voor te zeggen is dat je van de machtigen en de sterken meer mag verwachten op het gebied van moraal en mensenrechten, zit daar wel een grens aan. Je moet er niet aan denken dat de nazi’s hadden gewonnen omdat de geallieerden zich aan het (huidige) oorlogsrecht hadden gehouden en besloten van de meeste bombardementen af te zien omdat de kans op onschuldige slachtoffers te groot was. Ja, men had soms wellicht andere keuzes kunnen maken, maar om dat te kunnen beoordelen moet je je in de militaire geschiedenis van WOII verdiepen en in de situatie van toen inleven. (Overigens stammen de meeste bepalingen van het oorlogsrecht van ná WOII.)

Zonder een militair deskundige die het Israelische leger van binnenuit kent te raadplegen is het onmogelijk te weten of Israel disproportioneel handelde. Het is absurd te denken dat je het recente Gaza conflict goed kunt begrijpen door met name met Palestijnse bronnen, de VN en mensenrechtenorganisaties te spreken. Israelische deskundigen en commentatoren werden volledig genegeerd (een enkel interview met Martin van Creeveld uitgezonderd), behalve natuurlijk de bekende zeer kritische mensen als Gideon Levy, die alles wat Israel doet per definitie fout vinden. Dat is geen serieuze en objectieve journalistiek. Dat is op zijn best gemakzuchtig, meegaan met  de stroom die sensatie en persoonlijk en emo en dichtbij wil, waarbij de eigen professionaliteit opzij wordt gezet. De gevolgen zijn ernstig en hebben vooral Joden de afgelopen maand kunnen ervaren.

Ratna Pelle

 

    


De media en de emoties van de Gaza oorlog (IMO)

 

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2014/08/21/de-media-en-de-emoties-van-de-gaza-oorlog/  

= IMO Blog =  

Na de Volkskrant gaf afgelopen zaterdag ook de ombudsman van NRC Handelsblad zijn visie op de berichtgeving over de recente Gaza oorlog. Heel verrassend zegt hij dat men klachten van beide kanten heeft gekregen, en zij het minder expliciet dan bij de Volkskrant, de boodschap lijkt ook hier dat men het blijkbaar wel goed deed gezien de kritiek van beide kanten. Hij roemt het ‘palet’ aan visies op de opiniepagina’s en gaat in op kritiek die men kreeg over het plaatsen van het artikel van David Suurland over islamitisch antisemitisme. Dat stuk was een verademing en het is een enorme verbetering dat zoiets mogelijk is geworden in het soms toch wel erg politiek correcte NRC. Uiteraard maakte de NRC ook ruimte voor kritiek. Het artikel lag overigens al op de plank voor de Gaza oorlog begon en was geschreven n.a.v. een reeks antisemitische incidenten (o.a. in België) in de periode ervoor.

De ombudsman wijst op de ‘frappante’ omslag in de publieke opinie wat betreft Israel en verwijst daarbij naar Abraham de Swaans essay over het ‘anti-Israelisch enthousiasme’ dat spreekt over de ‘gretige, bijna opgeluchte kritiek op Israel’. Het zou een goed idee zijn als de krant daar nog eens wat dieper op in gaat, en dan vooral ook het eigen aandeel daarin niet schuwt. Wanneer je continu focust op de slachtoffers, en onschuldige Palestijnen laat zien die gewond zijn, familie verliezen, vluchten, bang zijn, geen eten hebben, nog eens vluchten, hun huis kwijt raken en zelfs in VN gebouwen niet veilig blijken, dan roept dat woede en weerzin op tegen de dader van dit alles, ofwel de partij die hiervan altijd automatisch de schuld krijgt, namelijk Israel. Vooral wanneer deze zaken niet duidelijk in een bredere context worden gezet en het eigen aandeel van Hamas wordt benoemd. Martin Sommer verwoordde het prachtig in een column in de Volkskrant van zaterdag:

Maar eer en geweten is niet genoeg. Er is ook nog wat de oprechte verslaggeving losmaakt. En het valt lastig te ontkennen dat reportage na reportage uit Gaza alleen maar één effect heeft: wat Israël daar aanricht is schandelijk en de Palestijnen zijn machteloze slachtoffers. Dat heeft om te beginnen te maken met journalistiek genre. Tegenwoordig willen we erbij zijn, we willen gewone mensen zien en we willen drama. De dominantie van de reportage, ook in de krant, is een direct gevolg van de overmacht van de televisie.

Deze week kwamen er omgeschoten minaretten voorbij in het Journaal en een Palestijn die ontkende dat er tunnels onder lagen. In de krant las ik hoe een man in de bomkrater van zijn huis stond, en zei: ‘Dit is onze holocaust.’ De suggestie is van een onbewimpelde blik op de werkelijkheid. Dat is uiteraard niet zo, maar tegenspraak ontbreekt, net als diepte, achtergrond en context. Hetzelfde geldt voor dat andere overschatte genre waarin slachtoffers hun leed kunnen uitschreeuwen: het interview. Het is allemaal heel erg, maar wat precies de informatieve waarde is, blijft onduidelijk.

Vorige week ging het in Nieuwsuur weer over die Palestijnse jongetjes op het strand die per vergissing werden gedood bij een raketaanval. Ook in een artikel in het NRC van een paar dagen geleden komt dat incident uitgebreid ter sprake, in een artikel over de trauma’s die Palestijnse kinderen krijgen van het geweld. Het is een indringend artikel, dat het leed van Gaza je huiskamer in brengt.

„Die ochtend lag hij nog in mijn bed te slapen”, zegt Ramez Bakr (43), de vader van Mohammed. Hij zit in zijn huiskamer, een sigaret in de ene hand en een bidketting in de andere. Af en toe lopen familieleden en buren binnen om hun medeleven te tonen met het verlies van zijn zoon. „Zelfs als ik mijn werk en al mijn boten zou kwijtraken, zou dat nooit het verlies van Mohammed evenaren.”

„Mijn kinderen waren nooit bang tijdens de oorlog”, zegt Ramez. „Maar sinds de dood van Mohammed vliegen ze schreeuwend op als er een explosie is. ’s Nachts kunnen ze niet slapen. De jongste kruipt dicht tegen me aan.”

We willen erbij zijn, zegt Sommer, maar wil ik er wel bij zijn? Ik wil eigenlijk vooral weten hoe het zit. Waarom werden die kinderen daar getroffen? Wat ging er mis? En misschien ook: wat dacht de piloot die de bommen afwierp? Was er een Hamas doel vlak in de buurt? Was Israel zojuist beschoten van vlakbij dat strand? Kon hij de kinderen zien? Wat voor bommen of raketten waren het? Hoe gaat het Israelische leger te werk, wat doet men om dergelijke vergissingen te voorkomen? En wat doen andere legers, bijvoorbeeld NAVO landen, om burgerdoden te voorkomen?

In het artikel in NRC, net als in de reportage op Nieuwsuur en alle andere reportages en artikelen die we over Gaza voorbij zagen komen, worden deze vragen niet beantwoord. De soldaten die al die ellende ogenschijnlijk aanrichten, krijgen geen gezicht. Men volgt vaak blindelings wat ‘bronnen in Gaza’ zeggen, te weten Hamas, dat ieder doel een burgerdoel noemt en iedere dode en burgerdode. Zelden wordt bij Israel om wederhoor gevraagd, of bij onafhankelijke pro-Israel bronnen (het leger doet begrijpelijkerwijze geen uitspraken die van strategische waarde kunnen zijn) gecheckt of een doelwit misschien iets minder onschuldig en burgerlijk is dan de Hamaswoordvoerders en niet zo onafhankelijke bronnen in Gaza vermelden.

Emo-verhalen en straatinterviews

Ik wordt om eerlijk te zijn niet goed van al die emo-verhalen op TV, en dan bedoel ik niet in de eerste plaats de kinderen in de Gaza oorlog, maar al die persoonlijke verhalen over huwelijksverdriet, ziektes en allerlei persoonlijke problemen van mensen. Ik hoef dat allemaal niet te weten. Liever zet ik een informatief programma op over hoe die ziektes dan werken, wat er in je lichaam gebeurt, wat je daaraan kunt doen en hoe de geneeskunde steeds betere behandelmethodes en geneesmiddelen ontwikkelt. Maar die zijn er steeds minder.

Een paar jaar geleden was het meen ik, dat het zogenaamde straatinterview werd geïntroduceerd in het journaal. Afgekeken van Vijf in het Land en Man Bijt Hond en dergelijke, kon het serieuze journaal niet achterblijven. ‘Wat vind u daar nu van, dat het al een hele week regent?’ ‘Nou, we hadden natuurlijk liever zon gehad, we staan hier al een week in de regen en de kinderen vervelen zich en de tent drijft weg, dus ja, dat is niet zo leuk’. ‘Wat vind u daarvan, dat de trein vandaag niet rijdt?’ ‘Ja, niet leuk he, ik ben nu al vanaf negen uur vanmorgen onderweg en ik ben nog niet thuis, maar ja, wat doe je eraan he’. Geen reportage op het journaal schijnt meer zonder te kunnen. Het straatinterview moet nieuws sprekender en minder droog maken, het is de saus op de zware verhalen over hulpeloze mensen, uit Gaza of in de bergen in Irak, of na een aardbeving in een arm land ver hier vandaan, die al bijna niks hadden en dat nu ook nog zijn verloren. Zelden wordt je er wijzer van en leer je wat over de achtergronden van bepaalde conflicten, brandhaarden of problemen dichterbij huis.

Kranten geven dan nog iets meer achtergrond, maar ook daar wordt dat steeds meer verdrongen door de vele reportages en interviews die vooral de persoonlijke kant tonen en je emotioneel moeten raken. Het gevolg is een vervlakking en versimpeling in de waarneming van de wereld om ons heen. Deze lijkt vooral nog te bestaan uit een hoop zielige en onschuldige slachtoffers van allerlei ellende en rampen, gemene daders en schurken, en hulporganisaties die hun best doen maar niet echt veel uit kunnen halen.

Dit is een trend van de laatste tien, misschien 15 jaar die zeker in het nadeel van Israel werkt. Het ziet er nou eenmaal minder triest en wanhopig uit in Sderot of Ashkelon, hoewel de kinderen daar ook wakker liggen en dicht tegen hun moeder aan kruipen en soms posttraumatische stress symptomen ontwikkelen. Ook in Sderot en dorpen in de buurt is een hele generatie opgegroeid die is getekend voor het leven door de voortdurende angst voor raketten, die is opgegroeid met het idee dat je continu alert moet zijn en er belagers zijn die je willen doden.

Zie ook: De proportionaliteit van de media over de Gaza oorlog

Ratna Pelle

 

    

AD,TROUW en VK onzorgvuldig over dood vrouw en dochter Mohammed Deif

 

Het AD, Trouw en de VK publiceerden op 20 augustus een onzorgvuldig opgesteld bericht van het ANP en Reuters, waarin zeer ter zake doende informatie ontbrak.

Van verlenging van het bestand tussen Hamas en Israël kon geen sprake meer zijn nadat er vanuit Gaza diverse raketten werden afgevuurd op Israël, waarvan één op de omgeving van Tel Aviv. Als reactie hierop kwam Israël met een luchtaanval, waarbij de vrouw en dochter van Mohammed Deif, de leider van de Izzedine al-Qassam Brigades, zouden zijn omgekomen.

De kop van het artikel meldt dat `het gezin van een Hamas leider is omgekomen’; uit ditzelfde bericht kan niet worden afgeleid dat het werkelijk om het heel gezin ging. Het artikel is echter vooral onzorgvuldig omdat daarin belangrijke informatie over Mohammed Deif zelf ontbrak.

Mohammed Deif is verantwoordelijk voor ernstige misdaden tegen de Joodse staat. Voor veel Palestijnen mag hij dan een heroïsch figuur zijn, voor Israël is hij een zeer serieuze bedreiging. Als de top commandant van de Izzedine al-Qassam Brigades, heeft Mohammed Deif Israël decennia lang belaagd door het inzetten van zelfmoordterroristen en leiding te geven aan de ontvoering van Israëlische soldaten.

Volgens Israëlische militaire en inlichtingendiensten, is Deif het brein achter de huidige strategie van het afvuren van raketten op Israël en de bouw van de tunnel netwerken waarlangs hoog opgeleide strijders Israël kunnen infiltreren. Deze en andere tactieken hebben tientallen Israëlische soldaten en enkele burgers in Israël gedood sinds op 8 juli de huidige oorlog is begonnen. Bovendien wordt Deif door sommige Israëlische militaire analisten gezien als een belangrijke belemmering voor een oplossing van het huidige conflict. Israël heeft dus gegronde reden om Mohammed Deif te doden. Overigens heeft het land al enige malen eerder geprobeerd om Mohammed Deif om het leven te brengen, maar hij overleefde al die pogingen. Op dit moment is nog niet bekend of Deif de recente aanval ook heeft overleefd.

 

    


Het zionistische complot tegen de islam (IMO)

 

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2014/08/20/het-zionistische-complot-tegen-de-islam/  

= IMO Blog =  

Onlangs hadden we de rel rond Yasmina Haifi, die in een tweet beweerde dat IS een zionistisch complot is en niks met de islam te maken had. Zij kreeg steun van duizenden mensen, die haar schorsing veroordeelden. Er is een facebook pagina voor haar opgezet waar ook alweer complottheorieën over bv. de Rothshilds de ronde doen. Hoe uitzonderlijk zijn haar ideeën?

Gisteren hoorde ik over deze man: Chahid Soliman. Hij beheert (of beheerde) een mediatheek op een school, was bestuurslid van de moskee in Oosterhout en steunlid van de lokale fractie van GroenLinks. Goed geïntegreerd, zou je denken. Zo ziet hij zichzelf blijkbaar ook in een portret uit 2007:

Soliman ziet zichzelf ook als een soort van 'bruggenbouwer', zegt hij. Daarin is zijn spilfunctie om tot meer begrip voor elkaar te komen in de multi-culturele samenleving die wij ook in Oosterhout hebben en waar we in moeten investeren en vooral begrip voor de verschillende culturen van elkaar moeten leren op te brengen, zegt hij.

Soliman is in Nederland geboren, maar zijn familie-roots liggen in de provincie Nador, in het noorden van Marokko. Hij is vader van 4 kinderen, heeft Arabisch gestudeerd in Marokko en hij heeft dus heel veel op en neer gereisd tussen onze landen  maar zijn toenmalige schoolgenote – en later vrouw – die kinderleidster was, woonde in Oosterhout. Soliman vond Oosterhout veel gezelliger en vooral groener dan Tilburg dus is hij uiteindelijk hier gaan wonen en daar heeft hij nooit een seconde spijt van gehad, zegt hij.

Soliman ziet zichzelf wel als een liberaal qua geloof. Hij vindt dat er geen verschil bestaat tussen Allah en God, het is hetzelfde, zegt hij.

Het lijkt erop dat hij niet meer bij GroenLinks actief is en hij stapte vijf jaar geleden uit het moskeebestuur. Mogelijk is Soliman de laatste jaren nogal geradicaliseerd. Haifi was zo dom geweest openlijk te zeggen wat velen wellicht wel denken maar waarvan ze weten dat je het (nog) niet zo kan uiten. Soliman spreekt op twitter meermaals zijn steun uit voor Haifi en onderschrijft haar woorden.

Soliman chahid‏@ChahidSo  Aug 13

Solidair met Yasmina Haifi. "ISIS heeft niets met Islam te maken. Is vooropgezet plan van zionisten om islam zwart te maken"

Soliman chahid @ChahidSo · Aug 9

Stop Israëlische wapensmokkel via luchthaven Schiphol. Nederland, maak je niet schuldig aan Gazacaust.

Soliman chahid @ChahidSo · Aug 7

Mensen, voor de duidelijkheid. ISIS, Boko-Haram en Netanyahu zijn voor mij hetzelfde!

Op zijn facebookpagina (vandaag opeens verdwenen, waarschijnlijk na klachten) had Soliman een grote foto van een Palestijnse vlag met de tekst erop: 'Free Palestina', en daaronder: "opdat we het nooit meer vergeten, zeiden ze toch? Zolang de Palestijnen niet vrij zijn, is 4 en 5 mei een LEUGEN!"

Op zijn facebookpagina stonden likes bij talloze pro-Palestijnse en islamitische sites, waaronder Naturei Karta, Stop Zionist Holocaust, en de pagina van de Moslim Broederschap. De Moslim Broederschap is verbonden met Hamas (dat in feite een afsplitsing is die zich uitsluitend op Palestina wilde focussen).

Nog erger zijn deze uitlatingen:

Dit alles roept de vraag op hoeveel ogenschijnlijk goed geïntegreerde en politiek en maatschappelijk actieve moslims er dergelijke ideeën op na houden of net als hij geradicaliseerd zijn. De enorme toename in het aantal antisemitische incidenten, het feit dat luid en duidelijk 'dood aan de Joden' en andere zaken zijn gescandeerd geeft zeer te denken. Op sites als Maroc.nl en Wij Blijven Hier zijn complottheorieën al jaren aan de orde van de dag. Zionisten zijn allemaal misdadigers en het onderscheid met Joden wordt vaak niet meer gemaakt.

Veroordelingen van het antisemitisme door moslimorganisaties komen soms wel voor. Het CMO veroordeelde in maart 2013 de antisemitische uitlatingen van een groep Marokkaanse jongeren in een tv-programma, en tijdens het huidige Gaza conflict lieten de twee koepels van moskeeën in Nederland een veroordeling uitgaan van de antisemitische uitlatingen bij het Gaza protest. Op 11 augustus kwam echter een 'veroordeling' door een groep Marokkaanse organisaties die meer een tirade tegen Israel was, en Joden prees die zich met hen tegen 'de Israelische barbarij' inzetten.

In Arabische landen gelooft een meerderheid dat niet radikale moslims maar de CIA of de Mossad achter 9/11 zaten, en ik zou mij niet verbazen als een substantieel deel van de Nederlandse moslims gelooft dat IS een uitvinding is van Israel. Moslims doen zoiets immers toch niet, dat zijn toch allemaal fatsoenlijke mensen die vrede nastreven?

Ik wil hier zeker niet een hele bevolkingsgroep of religie zwart of verdacht maken. Ik wil wel mijn zorgen uiten. Hoeveel mensen geloven in dergelijke complotten? Hoeveel mensen geloven in een 'Gazacaust'? En hoeveel Nederlandse moslims? Zouden al die moslims die dit soort dingen te ver gaat, dat niet eens kunnen uiten? Zoals ook veel autochtone Nederlanders, links en rechts, zich tegen Wilders uitspreken, iedere keer dat hij weer met een idioot idee of een walgelijke uitspraak van zich laat horen? Zou er niet eens 'Een Ander Moslimgeluid' of iets dergelijks opgericht kunnen worden? Er hoeven niet eens zo heel veel mensen in actief te zijn, om duidelijk te maken dat dergelijke ideeën niet door alle of de meeste moslims gedeeld worden, om te laten zien dat er tegenstand is, om duidelijk te maken dat mensen met dergelijke ideeën niet alleen Nederland schaden, maar ook de eigen gemeenschap. Er is ooit een comité van ex-moslims geweest, maar het gaat me nu juist niet om de ex-moslims, maar om gematigde moslims, die hun moslimgeloof kunnen combineren met oprechte steun voor Israels bestaansrecht (wat iets heel anders is dan steun voor het beleid van de regering), veroordeling van antisemitisme, en een reële blik op uitwassen binnen de eigen religie. Je kunt wel opgelucht zijn dat zoveel moslims zich distantiëren van het extremisme van radikale groepen als ISIS, maar als dat gebeurt door te fantaseren dat die extremisten geen moslims zijn maar een complot van de zionisten (Amerikanen en Joden) om hen zwart te maken, ben je nog even ver van huis.

Dus kom op mensen, het zou het meest krachtige anti-Wilders geluid zijn wat je je maar voor kunt stellen: moslims tegen antisemitisme en antizionisme. Salaam Aleikum.

Ratna Pelle

 

    

Hoe Hamas door Hillary Clinton aan cement kwam

 

Van: http://israel-in-de-media.blogspot.nl/2014/08/hoe-hamas-door-hillary-clinton-aan.html

Hillary Clinton onderkende niet voldoende de terroristische doelstellingen van Hamas.

Gisteren, 19 augustus werd een film uitgezonden waarop een Amerikaanse tv-ploeg rondgeleid werd door Hamas in een tunnel die nog gewoon functioneerde. De ploeg was geblinddoekt op de plek aangekomen en had geen idee waar deze tunnel zich bevond en zeker ook niet waar hij uitmondde. Hamas claimde dat Israel gefaald had in het onklaar maken van alle tunnels.

Er zijn in Gaza, voor zover bekend, drie soorten tunnels:

-tunnels onder de grens met Egypte

-tunnels onder de grens met Israel

- tunnels die enkel onder Gaza lopen.

Al deze tunnels kunnen gebruikt worden voor opslag wapens, opslag Israelische legeruniformen, schuilplaats Hamas-strijders/leiders.

De meeste tunnels naar Egypte heeft Egypte onklaar gemaakt en de gebruikelijke smokkelroute van allerlei goederen zoals wapens, voedsel en vele andere zaken, lijkt hiermee afgesneden. De tunnels naar Israel zijn waarschijnlijk voor een groot deel door Israel verwoest, maar niemand weet zeker of er geen enkele meer functioneert. De tunnels in Gaza zelf (zou heel Gaza ondertunneld zijn?) waren geen doelwit van de IDF-grondtroepen die wel alle tunnels naar Israel onklaar maakten.

In welke tunnels die tv-ploeg ronddoolde is niet te zeggen.

Voor al die tunnels was heel veel geld, maar ook veel cement en ander bouwmateriaal nodig.

Denis Ross, de speciale gezant van Hillary Clinton van 2009 tot 2011, heeft nu onthuld hoe hij de opdracht kreeg de blokkade van Gaza door Israel  te verlichten door maximale druk op Israel uit te oefenen. Hij onderhandelde in opdracht van Clinton met Israelische leiders en veiligheidsofficieren om meer bouwmaterialen, waaronder cement door te laten. Daarmee konden huizen, scholen en andere infrastructuur gebouwd worden. Israel wees op de mogelijkheid van misbruik door Hamas, maar dat werd weggewoven..

Hillary opereerde niet op eigen houtje, maar ook Vice President Joe Biden en Charlie Rose vertelden in 2010 op tv dat ze heel veel druk hadden uitgeoefend op Israel om cement door te laten.

Israel kreeg gelijk, want al die materialen werden goeddeels gebruikt voor de aanleg van al die tunnels. Het is dus niet verwonderlijk dat Israel bij de bestandsvoorwaarden deze les niet snel zal vergeten.

MS

Commentaar is welkom op waarnet.nl

 

How Hillary Clinton Enabled Hamas’ Construction of Terror Tunnels

Much has been said and written about the terror tunnels that Hamas built in Gaza. But too little has been said about who it was that put the cement into Hamas’ hands, thus making the construction of the tunnels possible in the first place.

Until now.

In a bombshell revelation, Dennis Ross, the senior Mideast policy adviser to Secretary of State Hillary Clinton from 2009 to 2011, has admitted that it was he who was assigned the task of pressuring Israel to ease up on its military blockade of Gaza.

“I argued with Israeli leaders and security officials, telling them they needed to allow more construction materials, including cement, into Gaza so that housing, schools and basic infrastructure could be built,” Ross revealed in the Washington Post on August 10. “They countered that Hamas would misuse it, and they were right.”

Not that Hillary’s State Department had been acting independently of the White House on the issue of cement. For example, Vice President Joe Biden told interviewer Charlie Rose on Bloomberg TV in 2010: “We have put as much pressure and as much cajoling on Israel as we can to allow them to get building materials” and other forbidden items into Gaza.

But now that Mrs. Clinton is attempting to distance herself from the president’s debacles in foreign affairs, Ross’ admission shows that it was she who sent her personal envoy to push for a policy that ultimately enabled Hamas to build the terror tunnels.

Israeli officials have long been justifiably concerned about the danger of dual-use items such as cement. On the one hand, cement could be used for innocent purposes such as home construction, in the hands of a peace-seeking, trustworthy government. But in the hands of untrustworthy elements – such as the Hamas terrorist regime that rules Gaza – it could also be used for other purposes. Such as terror tunnels.

President Obama recently remarked, in his much-discussed interview with Thomas Friedman of the New York Times: “Because Israel is so capable militarily, I don’t worry about Israel’s survival.” Secretary Clinton evidently shared that dismissive attitude when she sent Ross on his mission to put cement into Hamas’ hands.

It seems Obama and Clinton forgot that Israel is the only country in the world that is threatened with annihilation by a nearby regime rushing to build nuclear weapons. Israel is the only country in the world that, in the space of just 65 years, has been forced to fight four major defensive wars and five smaller ones in order to survive. Israel is the only country in the world whose next-door neighbors have built dozens of tunnels into Israel to perpetrate massacres of civilians.

Today, at least thirty-two terror tunnels later, we know that Clinton, Obama and Ross have been wrong, while Israel is right.

Hamas spent between $1 million and $10 million to build each of those tunnels, using as many as 350 truckloads of cement and other supplies per tunnel, according a report in to the Wall Street Journal, quoting Israeli military officials.

And it is “likely that there are additional tunnels” that the Israelis have yet to uncover, according to the Journal’s report.

Instead of lethal purposes, the materials used for each tunnel could have built 86 homes, or 19 medical clinics, or seven mosques, or six schools. But Hamas had other priorities.

And Secretary Clinton consciously turned a blind eye. Just as she turned a blind eye to other aggressive and anti-peace behavior by the Palestinians, such as the Palestinian Authority’s sheltering of known terrorists, its payments to imprisoned terrorists, the anti-Israel and anti-America propaganda that fills the PA-controlled media, and the anti-Semitic hatred in the textbooks used in the PA’s schools.

What are the real-life consequences of ignoring such Palestinian actions? An entire generation of young Palestinians have grown up incited to hatred of Jews and Israel, and glorifying terrorists as heroes and martyrs.

What are the real-life consequences of Mrs. Clinton putting cement into Hamas’ hands? The tunnels into Israel were used to carry out the kidnapping of Gilad Shalit and numerous other attacks in which Israelis were murdered. They were being prepared to carry out a mass coordinated attack on Israeli towns and kibbutzim this year on Rosh Hashanah.

Imagine a scenario in which a surgeon decided that she wanted to employ a controversial and risky technique. She was warned repeatedly that it was too dangerous, but proceeded anyway and in the process nearly killed the patient. Surely that would be deemed malpractice. The surgeon probably would be barred from ever again practicing medicine.

Secretary of Stated Hillary Clinton committed diplomatic malpractice. Her own top aide has revealed that it was she who put the cement into Hamas’ hands, even after Israel warned repeatedly that doing so was too dangerous. And Israel continues to suffer the consequences.

Another lesson of the Gaza war: Even as we condemn Hamas’s diversion of cement from the construction of housing to the construction of terror tunnels, let us not forget that it was Hillary Clinton who pushed through the policy that made those tunnels possible.

Moshe Phillips and Benyamin Korn are members of the board of the Religious Zionists of America.

 

    


More Recent Articles


Click here to safely unsubscribe from "Israel & Palestijnen Nieuws Blog." Click here to view mailing archives, here to change your preferences, or here to subscribePrivacy