Click here to read this mailing online.

Your email updates, powered by FeedBlitz

 

 
Here is a sample subscription for you. Click here to start your FREE subscription


"Israel & Palestijnen Nieuws Blog" - 5 new articles

  1. Analyse van dodental Gaza in 'operatie Protective Edge'
  2. Conflict Syrië: '700 doden in twee dagen'
  3. Cartoon oorlog tegen Hamas
  4. Obsessie met bezetting vertroebelt zicht op problematiek (IMO)
  5. Het drie vingerige Palestijnse overwinningsteken (IMO)
  6. More Recent Articles
  7. Search Israel & Palestijnen Nieuws Blog
  8. Prior Mailing Archive

Analyse van dodental Gaza in 'operatie Protective Edge'

 

De media berichten weer over grote aantallen burgerslachtoffers in Gaza, en Palestijnse en VN bronnen worden aangehaald die het hebben over hoge percentages, soms tot bijna 80% van de doden, die uit onschuldige burgers zouden bestaan. Dit lijkt echter onwaarschijnlijk als je kijkt naar geslacht en leeftijd van de slachtoffers in Gaza. Een overgrote meerderheid is man en daarvan is bijna de helft tussen de 18 en 28 en 16% tussen de 28 en 38 jaar. De bevolking in Gaza bestaat voor de helft uit vrouwen en ook voor ongeveer de helft uit kinderen jonger dan 18 jaar. Deze cijfers wijzen dan ook op een groot aandeel strijders. Dat alles ondanks het feit dat men in dichtbevolkt gebied strijdt waar Hamas burgers bewust inzet (en bijvoorbeeld verhindert dat zij gevaarlijke plaatsen verlaten) om Israels strijd te bemoeilijken. Israel heeft overigens al een paar keer van een legeractie afgezien vanwege een te groot risico op burgerslachtoffers.

 

RP

--------------

Analysis Of Gazans Killed So Far In Operation Protective Edge

Some of the claims I am seeing online include how the vast majority of Gazans killed are civilians, and how Israel is deliberately targeting them.

Regarding the latter, we all know this is nonsense – if Israel wanted to kill civilians it would carpet bomb Gaza. It is precisely because we want to avoid civilian casualties, that we opt for pinpoint strikes and ground operations, at risk to our soldiers’ lives.

But what about the first claim? Are the vast majority civilians?

Without having all of the terrorist obituaries or intel to prove who was a terrorist, this is hard to analyze. But what we do have is a list of the names and ages of those killed so far, which does provide us with some insights.

An anonymous Israellycool reader and her family spent countless hours going over this list from Al Jazeera – a media outlet that can’t be accused of slanting things Israel’s way. Their main findings regarding the casualties to date are as follows:

As you can see, over 80% of Gazans killed so far have been male, with almost half of these males being in the 18-28 age group. One can imagine many of these being “combatants.” A further 20% of these males are between 29 and 48, an age group one could envisage may also contain many Hamas members.

In other words, these figures bring into question how many of those killed were really innocent civilians.

What these figures also indicate is if Israel was indiscriminately killing Gazans, the representation in terms of gender and age would be broader (with relatively more children killed than the approx 18%, considering nearly 50% of Gazans are under the age of 14).

 

Update: Even way back in 2008, Israellycool linked to Bret Stephens in the Wall Street Journal who noticed Palestinian sources have always reported far too many male casualties to back up the claim of indiscriminate killing by the IDF, let alone the crazy charge of deliberately targeting civilians.

 

    


Conflict Syrië: '700 doden in twee dagen'

 

Het NOS journaal van gisteravond ging voor de ene helft over de vliegramp in Ukraine, en voor de andere helft over de gevechten in Gaza. En eerlijk is eerlijk, de raketten van Hamas werden ook kort vermeld, al lag de nadruk wel duidelijk op de vele Palestijnse doden, allemaal onschuldige burgers volgens de NOS. Niet werd vermeld dat in de buurt waar ze vielen Hamas zeer actief is en diverse tunnels zijn gegraven (er is een heel ondergronds netwerk van dergelijke tunnels), waardoor Hamas troepen zich kunnen verplaatsen en ook Israel binnendringen.

 

Wat ook niet aan bod kwam is onderstaand nieuws. Ook de voorgaande dagen heb ik er niks over vernomen bij de NOS. De weinige ruimte die er na het (begrijpelijkerwijze) uitvoerige nieuws over de vliegramp nog was ging ook toen voornamelijk naar Gaza en de Palestijnse slachtoffers. Waarom zijn Palestijnse slachtoffers zoveel belangrijker dan Syrische, of Irakese? Omdat ze vallen in een conflict met Israel, en niet in een ‘binnenlandse aangelegenheid’. En omdat moslims niet door moslims maar door Joden worden gedood. Een conflict tussen verschillende religies is altijd interessanter, zo lijkt het, zeker als er een relatief westers land bij betrokken is.

 

Wat de redenen ook mogen zijn, het is onverteerbaar dat zoveel bloediger gevechten en wreedheid naast Israels deur worden genegeerd om Palestijns leed de ruimte te geven. En het is ergens ironisch dat nota bene het CIDI, dat zich juist met Israel bezig houdt, dit nieuws brengt. Zo dat we zien dat er meer problemen in het Midden-Oosten zijn dan alleen Israel en het conflict met de Palestijnen.

 

RP

----------

 

Conflict Syrië: ‘700 doden in twee dagen’

http://www.cidi.nl/conflict-syrie-700-doden-in-twee-dagen/

DOOR MIKE DURAND / OP 19/07/2014 OM 13:34

 

 

Afgelopen donderdag en vrijdag zijn in Syrië meer dan 700 mensen vermoord in de bloedigste 48 uur van de sinds 2011 durende burgeroorlog in het land. Het hoge dodental is het gevolg van hevige gevechten tussen Assad-getrouwen en extremisten van ISIS. De meeste doden vielen bij de verovering van het Shaar olieveld nabij Homs door ISIS-extremisten.

 

Rami Abdul Rahman van het Syrische Observatorium voor Mensenrechten (SOHR) zei tijdens een persconferentie dat het de eerste keer was dat er binnen een tijdspanne van twee dagen meer dan 700 doden zijn gevallen. De gifgasaanval in de regio Ghouta, waarbij ongeveer 500 honderd doden vielen, hield het trieste record tot vandaag. De gevechten zijn in hevigheid toegenomen nadat eind juni ISIS-leider Abu Bakr Al-Baghdadi een Islamitisch Kalifaat uitriep in delen van Syrië en Irak. De strijd in Irak kreeg de afgelopen weken de meeste aandacht. Maar dit betekent niet dat de opmars van ISIS in Syrië tot een halt was gekomen.

De aanwezigheid van de ISIS-extremisten is steeds duidelijker zichtbaar in het Oosten van Syrië. ISIS gebruikt veel geweld in de gebieden die het heeft overgenomen. De troepen van ISIS vermoorden en/of verbannen leden van andere Syrische rebellengroepen. Koerden hebben eveneens veel te lijden onder de oprukkende extremisten van ISIS. Eind mei werden er bijvoorbeeld 186 Koerdische jongens in de leeftijd van 14 tot 16 jaar ontvoerd. Enkele wisten te ontsnappen en deden een boekje open over de ervaringen in gevangenschap. De jongens werden bijvoorbeeld geslagen met een elektrische kabel. ISIS heeft de overige ontvoerde Koerdische jongeren op een Koranschool, in de bezette stad Minbej, geplaatst om de sharia en de jihad te bestuderen.

 

 

    

Cartoon oorlog tegen Hamas

 

Elder of Ziyon heeft een aantal treffende cartoons verzameld en enkele zelf gemaakt. Zoals gebruikelijk bij cartoons, stellen die de zaken wat zwart-wit voor, maar ze maken iets duidelijk dat in de media vrijwel altijd over het hoofd wordt gezien: het enorme verschil in slachtoffers aan beide kanten ligt niet alleen aan het feit dat Israel zoveel sterker is en zoveel betere wapens heeft, maar ook aan een andere manier van oorlog voeren en een andere mentaliteit.

 

Israel beschermt haar burgers zo goed mogelijk, en haar legeroperaties zijn gericht op het vergroten van haar eigen veiligheid, niet op het doden van zoveel mogelijk mensen aan de andere kant (dat wil niet zeggen dat iedere operatie verstandig is of dat er geen fouten worden gemaakt, het gaat om de intentie).

 

Hamas, Islamitische Jihad en andere gewapende groeperingen (waaronder ook de aan Fatah gelieerde Al Aqsa Martelaren Brigades) proberen zoveel mogelijk dood en verderf te zaaien, en vieren het aantal doden of de angst die men zaait in Israel uitbundig. Ook de dood van ‘zionistische kinderen’ wordt als overwinning gevierd. Westerse media negeren dat doorgaans of zien het als teken van Palestijnse machteloosheid en wanhoop, maar hekelen wel uitgebreid de onschuldige slachtoffers die bij Israels acties vallen. Dat geeft een zeer vertekend beeld met de bekende maatschappelijke woede richting Israel als gevolg.

 

RP

------------

 

And now, a cartoon break

Here's a cartoon I put on Twitter yesterday after UNRWA announced that they found 20 rockets in one of their schools:



And a new one I just made:



I've been tweeting editorial cartoons from previous operations, because they are just as appropriate today as they were previously. Feel free to spread them around.

 

 

 

 

    


Obsessie met bezetting vertroebelt zicht op problematiek (IMO)

 

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2014/06/23/obsessie-met-bezetting-vertroebelt-zicht-op-problematiek/  

= IMO Blog =  

We wijzen graag één enkele oorzaak voor iets aan, dat houdt het overzichtelijk. De bezetting is zoiets waarmee je een hoop kunt verklaren: gedrag van Israelische soldaten (de bezetting beïnvloedt ook de bezetter zelf, macht corrumpeert immers), Palestijnse agressie en woede, ogenschijnlijke irrationeel gedrag of extremistische uitspraken, etc. De bezetting is de abnormale situatie die normale mensen tot abnormaal gedrag aanzet, aldus de redenering. Het is altijd prettig om voor irrationeel, contraproductief gedrag en extremistische ideeën een verklaring te hebben.

Veel Israeli’s en hun sympathisanten hebben ook zo’n verklaringsmodel: de Jodenhaat aan Palestijns/Arabische zijde. Zij worden zo gevoed met haat in hun media, moskeeën en scholen, dat in principe normale en aardige Palestijnen de meest vreselijke dingen zeggen over Joden, en genieten wanneer er weer een paar op gruwelijke wijze zijn gedood door een aanslag. Hoe verklaar je anders de verrukte lach van de terroriste die dacht dat er 3 Israelische kinderen waren omgekomen bij de bomaanslag en toen hoorde dat het er 8 waren? Zo iemand is niet met haat geboren maar geïndoctrineerd. Een variant hierop is dat het door de islam komt, dat die moslims haat voor Joden en het Westen bijbrengt en achterlijke ideeën zoals dat je in de hemel komt en 72 maagden tot je beschikking krijgt als je Joden doodt. Ook dit is een simpel en handzaam verklaringsmodel om allerlei ogenschijnlijk onverklaarbaar gedrag toch te kunnen duiden.

In beide verklaringsmodellen zit een kern van waarheid: al kun je erover twisten in hoeverre de meeste Palestijnen normaliter echt onder een bezetting leven, juist op momenten van verhevigde strijd komt ook de machtsongelijkheid duidelijk aan het licht. En juist op die momenten komt ook de haat in de Palestijnse samenleving boven drijven of wordt in elk geval extra zichtbaar. De vraag is natuurlijk wat oorzaak en gevolg is, en hoewel dat vaak niet goed meer uit elkaar te halen is, staat wel vast dat de bezetting pas sinds 1967 een rol speelt en de Arabische haat en afwijzing van Israel al langer speelde (ja, ook al voor de onafhankelijkheidsoorlog). Ook wanneer er weinig spanning is en Palestijnen in de autonome gebieden relatief vrij kunnen reizen en leven, zijn er veelvuldig uitingen van haat in de media, worden pogingen ondernomen aanslagen te plegen of Israeli’s te ontvoeren.

De andere kant wijst er daarbij dan weer op dat ook in rustige tijden Palestijnen slachtoffer worden die bijvoorbeeld in Gaza te dicht bij de grens komen en er ook dan veel restricties en hindernissen zijn om bijvoorbeeld familie in Israel te bezoeken of bij de Al Aqsa Moskee te bidden. De idee dat dat de extreme Jodenhaat oproept die er onder een deel van de Palestijnse bevolking leeft, lijkt echter onlogisch. Mensen leven in veel landen onder strengere en onrechtvaardigere restricties dan de Palestijnen. Het leidt zelden tot zulke uitingen van haat.

Wanneer je wilt verklaren waarom er in de ene situatie meer haat ontstaat dan in de andere, en meer bereidheid te vechten of wreder te zijn, begeef je je op psychologisch terrein, en ik zou het zelf waarderen als daar meer onderzoek naar komt, onbevooroordeeld onderzoek waarbij niet vooral een bevestiging wordt gezocht van een van de verklaringsmodellen. Mijn inschatting is dat voor haat zowel vernedering, kleinering als een diep gevoel van onrechtvaardigheid nodig is. Maar zelfs dan komt er niet altijd gewelddadig en wreed verzet op gang. Zo hadden de Joden bijzonder weinig wraakgevoelens tegenover de Duitsers na de oorlog. En Japanners hebben weinig haatgevoelens tegen het land dat twee atoombommen op hun steden gooide en de dood van honderdduizenden onschuldige mensen op zijn geweten had.

Er is dus nog iets nodig, en dat heeft toch met die Arabische mindset te maken, waarin het ongehoord is dat juist de Joden zo machtig zijn geworden en een eigen staat hebben, die de moslimstaten in de buurt ver vooruit is op elk gebied. Het is een gevoel van wrok over de eigen onmacht, het ingehaald zijn door het westen op alle fronten, de vergane glorie. Dat islam en vooruitgang elkaar niet uitsluiten blijkt uit de vooraanstaande positie die de Arabische wereld in de vroege Middeleeuwen innam. Ook op gebied van wetenschap, ethiek en mensenrechten deed men toen niet onder voor het Westen, eerder integendeel. De Joden waren in Europa veel onveiliger dan in de Arabische wereld, en alles waarop veel islamcritici nu de islam afrekenen (vrouw onvriendelijkheid, homofobie, lijfstraffen, vervolging van ongelovigen of anders gelovigen, geen scheiding van kerk en staat) was hier toen ook heel gewoon. De islam is niet de oorzaak, maar een instrument in handen van mensen die vol wrok zitten, anderen voor hun zaak willen mobiliseren en willen afleiden van de eigen problemen.

Wanneer de psychologische kant van het conflict aan bod komt, wordt zoals gezegd de bezetting als uitgangspunt genomen, en daarnaast natuurlijk de Holocaust. Israels zogezegde overdreven nadruk op veiligheid zou voortkomen uit irreële angst veroorzaakt door de Holocaust. Onterecht zou men in iedere Palestijn en Arabier een nazi zien. Het is allemaal vreselijk overdreven, en daarbij doet Israel niet veel anders dan andere landen wanneer ze bedreigd of aangevallen worden. Rusland, Turkije, China, ze reageren niet minder ‘overtrokken’ wanneer hun veiligheid en nationale belangen in het geding zijn, integendeel. Maar over Poetin las ik verrassend veel commentaren met de strekking dat wij het dan wellicht niet leuk vinden, maar hij in feite heel rationeel handelt. Wel, Israel ook, en met meer geweten en minder megalomanie dan Poetin, die toch in feite een dictator is. Het is best rationeel om na zo’n ontvoering een vijandige beweging en de vermoedelijke dader eens flink te verzwakken en het signaal af te geven dat dit hen duur komt te staan.

De psychologie van de Palestijnen komt zelden aan bod, de populistische stukjes op bepaalde blogs uitgezonderd. Er wordt nooit serieus gekeken naar waarom de Palestijnen zoveel kansen vergooien, waarom er zo’n taboe rust op samenwerking met en begrip voor Israel, waar de haat vandaan komt, anders dan de bezetting? Er lijkt in de serieuze media een taboe te rusten op het benoemen van het aandeel van de Palestijnen en het benadrukken van hun eigen verantwoordelijkheid in het conflict. Het voelt dan al snel alsof je het slachtoffer de schuld geeft. Volgens sommigen heeft dit met een Westers minderwaardigheidsgevoel te maken; we zouden liever onszelf steeds de schuld geven (en het aan ons verwante Israel en de VS) dan een zoveel armer en minder bevoorrecht niet-Westers volk. Ik zie de bereidheid van het Westen de hand in eigen boezem te steken als een positieve waarde, een waarde die we overigens met Israel delen, en niet iets dat ons per se verzwakt.

Wanneer wij naar Israel wijzen gebeurt er echter wat anders: we geven een (relatief) Westers land de schuld maar blijven zelf juist buiten schot. Daarbij relativeert alle kritiek op Israel ook nog eens onze misdaden tegen de Joden. Ze zijn zelf immers ook tot een en ander in staat (zo wordt het door felle Israel critici en antizionisten soms letterlijk gezegd, maar ook bij veel ‘nette’ mensen speelt dit onbewust waarschijnlijk een rol). We slaan dus twee vliegen in een klap: we voelen ons goed omdat we het voor de ogenschijnlijk zwakkere opnemen, en dan ook nog eens voor een minder aan ons verwant volk, en we kunnen iets van ons schuldgevoel over de Holocaust kwijtraken.

Deze houding leidt ertoe dat we niet alleen Israel onevenredig fel bekritiseren, maar de Palestijnen ook onevenredig veel hulp geven. Hulp die soms ook bij Hamas leden terecht komt of in corrupte zakken verdwijnt. Hulp ook die de problemen vaak vooral in stand houdt en de Palestijnen bevestigt in hun afhankelijkheidspositie en slachtofferrol. Maar die ons tenminste het idee geeft dat we er echt wat voor over hebben om dit conflict opgelost te krijgen en daarbij niet de aan ons verwante partij voortrekken. En dat is blijkbaar heel wat waard.

Ratna Pelle

 

    

Het drie vingerige Palestijnse overwinningsteken (IMO)

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2014/06/23/het-drie-vingerige-palestijnse-overwinningsteken/  

= IMO Blog =   

Terwijl de Nederlandse media voornamelijk aandacht hebben voor Israels harde reactie, wordt de geslaagde ontvoering van drie Israelische Yeshiva studenten in de buurt van Hebron afgelopen donderdag, in Palestijnse (social) media gevierd als overwinning. Ook door de PA en Fatah, en zelfs de bekende Fatah functionaris Jibril Rajoub verdedigde de ontvoering van de jongens als 'de enige taal die Israel verstaat'.

Uit The Times of Israel:

The "three Shalits" hashtag emerged online almost as quickly as#BringBackOurBoys, with Palestinians posting photos of themselves signaling a three-fingered victory sign, sometimes writing the words "three Shalits" in pen on their hands.

The new victory sign has quickly become a symbol of Palestinian defiance as the IDF expands its campaign across the West Bank.

Al-Quds, a Palestinian news agency, published an article on Wednesday describing the creative ways in which Arabs are celebrating the campaign through personal photographs, shaping the words out of string beans, or even carving them on a Libyan beach.

"The campaign has raised the slogan 'three Shalits' in support of capturing Israeli occupation soldiers and exchanging them for Palestinian prisoners in Israeli jails," the article read. "While containing Palestinian messages, the campaign has spread to include Arab countries, as well as Arab and Palestinian ex-patriots the world over."

A caricature by Omayya Joha published on Facebook Tuesday (photo credit: Facebook image)

Het drie vingerige overwinningsteken*) is op talloze foto's te vinden. Er is zelfs een foto in Nederland gemaakt, met onder twee schattige Arabisch uitziende meisjes met Palestinasjaals om de tekst in het Arabisch:  'Een bijdrage/blijk van medeleven van Virgin en Talia Abbas uit Nederland: een directe boodschap aan het Palestijnse volk: we staan allemaal achter jullie – we zullen jullie niet vergeten.' En dan een verwijzing naar persbureau Shehab dat deze campagne blijkbaar heeft opgezet (www.shehab.ps).

شهاب

شهاب || حملة ‫#‏ثلاث_شلاليط ..

مشاركة من بتول وتاليا عباس من ‫#‏هولندا .. يوجهون للشعب الفلسطيني رسالة " كلنا معكم .. لن ننساكم "Shihab || Campagne #ثلاث_شلاليط.

In pro-Israel kring wordt over deze campagne en vreugde verbolgen gereageerd. Het zou de Palestijnse mindset illustreren van haat en de wil de Joden te vernederen en erger. Net als na 'succesvolle' aanslagen werd ook nu zoetigheid uitgedeeld. Voor kranten en de NOS is dit niet relevant. Zoals gezegd concentreren zij zich op Israels harde reactie en wat dat met de Palestijnen doet. Het maakt woede los, aldus Monique van Hoogstraten. Het zet steeds meer kwaad bloed bij de Palestijnen, aldus RTL verslaggever Roel Geeraedts. In reportages krijgen we te zien en te horen hoe onschuldige Palestijnen zomaar van hun bed worden gelicht, niet meer naar hun werk kunnen, de melk niet meer kunnen bezorgen en de economie schade oploopt. Mensen worden willekeurig opgepakt of tegengehouden bij de checkpoints, zo wordt beweerd. Twee keer gebruikte de NOS het woord 'collectief straffen'.

In geen enkele reportage kwamen Israeli's voor als mensen, als slachtoffers, bijvoorbeeld de familie van de vermiste jongens, of vrienden van hen. Waarom werden een paar weken geleden familie en vrienden van de gedode Palestijnen in Beitunya wel uitgebreid aan het woord gelaten over hoe fantastisch hun broer/vriend was, en hoe erg dat hij dood is, en nu niet de familie van de vermiste jongens aan Israelische zijde? In Israel zijn de emoties groot, is de solidariteit met de jongens en hun familie groot, is men erg betrokken. De NOS had daar wel iets van mogen laten zien, want dat verklaart ook voor een deel de felle reactie van politiek en leger.

Het antwoord is duidelijk: Israel is de bezetter, de bovenliggende partij, en dat die ook lijdt komt maar mondjesmaat in beeld, want het past niet zo goed in het paradigma van het conflict. Daarom wordt de vraag wat zo'n ontvoering doet met Israel, hoeveel angst het oproept bij de gewone mensen, niet gesteld. En wordt ook nergens vermeld dat er binnen twee jaar tijd al meer dan 60 ontvoeringspogingen zijn verijdeld door het Israelische leger. Ook eerder ontvoerde Israeli's en het trauma dat dit in Israel teweegbracht bleven onvermeld.

De operatie die nu al meer dan een week gaande is, is dan ook niet enkel gericht op het vinden van de nu ontvoerde jongens, maar ook op het voorkomen van toekomstige ontvoeringen. Daarom wordt Hamas zo hard aangepakt. En hoewel de NOS en anderen blijven roepen dat Israel nog steeds geen idee heeft wie erachter zit, zou een bron in het Israelische leger hebben gezegd dat een Hamas leider die nu in Turkije zit er waarschijnlijk achter zit:

In the last two years dozens of delegates for al-Arouri have visited Judea and Samaria according to the source, arriving through Jordan. While several of them were arrested, the security system only learned of others as they were on their way back out of Israel.

Those that were arrested had with them money and written messages from al-Arouri himself, specifically ordering Hamas operatives in Judea and Samaria to establish terror cells to conduct kidnapping attacks.

Hamas heeft zelf meermaals met ontvoeringen gedreigd, en dit een goede strategie genoemd voor het vrij krijgen van gevangen genomen terroristen. Dat Israel Hamas verdenkt is dus niet zo gek, en dat Hamas nu hard wordt aangepakt ook niet. Ook het opnieuw oppakken van een aantal gevangenen die in de Shalit deal zijn vrijgekomen is niet zo vreemd. Israel wil ontvoeringen op deze manier voor Hamas minder lucratief maken. Wanneer bij een nieuwe ontvoering een deel van de door een vorige ontvoering vrijgekomen terroristen weer wordt opgepakt, neemt de steun voor dit middel mogelijk af. Maar al deze dingen passen niet in een mindset waarin de bezetting de allesoverheersende en bepalende factor is, van waaruit het gedrag van beide partijen volledig kan worden verklaard.

Ratna Pelle

*) Dit is geen nieuw teken. Het werd vorig jaar ook gebruikt als steunbetuiging voor de Palestijnse kandidaat bij Arab Idols, die toen op nr. 3 stond.

 

    


More Recent Articles


Click here to safely unsubscribe from "Israel & Palestijnen Nieuws Blog." Click here to view mailing archives, here to change your preferences, or here to subscribePrivacy