Click here to read this mailing online.

Your email updates, powered by FeedBlitz

 
Here is a sample subscription for you. Click here to start your FREE subscription


  1. Gazastrook krijgt allerhande medische steun van Israel
  2. BDS fail: Joodse zanger Matisyahu toch op Spaans reggae festival (IMO)
  3. Etnische zuivering door Joden in wijk die 99% Arabisch is?
  4. Het prijskaartje van het Joods terrorisme (IMO)
  5. Luide roep om aanpak Joodse terroristen in Israel (IMO)
  6. More Recent Articles
  7. Search Israel & Palestijnen Nieuws Blog
  8. Prior Mailing Archive

Gazastrook krijgt allerhande medische steun van Israel

 

Een aardig stukje Hasbara: ondanks belegering, blokkade en open-lucht-gevangenis Gaza is er, vooral op medisch gebied, de nodige steun voor de Gazanen vanuit Israel, en is de grens behoorlijk poreus.

 

Wouter

____________

 

Gaza medical professionals crossed into Israel 1300 times this year for seminars

http://elderofziyon.blogspot.nl/2015/08/gaza-medical-professionals-crossed-into.html

Just another story from "concentration camp Gaza" that you won't read in the media...

Between January and June, 1,300 medical professionals entered into Israel to take educational seminars.


This is besides the professional seminars Israel holds for Gaza farmers and others.

For some reason, these thousands of people are unwilling to adhere to the boycott demands of "Palestinian civil society." Perhaps they are not as civil as the rock throwers and firebombers who are supported by the BDS movement.

 

    

BDS fail: Joodse zanger Matisyahu toch op Spaans reggae festival (IMO)

 
 
= IMO Blog =  
De BDS beweging bewerkt regelmatig muzikanten, theatermakers en andere kunstenaars die in Israel willen optreden, en zet hen onder druk om dit niet te doen. In 2013 werd de saxofonist Yuri Honing naar eigen zeggen lastig gevallen met o.a. nachtelijke telefoontjes met een intimiderend karakter om vooral niet op het Red Sea Jazz Festival in Eilat op te treden. Soms gaat men nog een stap verder en worden concerten of voorstellingen verstoord enkel omdat een van de uitvoerders Israelisch blijkt te zijn. Zo werd vorig jaar een optreden van de hoogbejaarde actrice Lia Koenig verstoord door BDS activisten die leuzen scandeerden. Eerder werd een voorstelling van een kindertheatergroep uit Rishon le Zion verstoord door schreeuwende BDS activisten. In Engeland werd een klassiek concert verstoord omdat de muzikanten uit Israel kwamen.
Rototom rumoer
Soms ook worden de organisatoren bewerkt en onder druk gezet om een Joodse of Israelische spreker of zanger af te zeggen. Het laatste voorbeeld is het Spaanse festival Rototom Sunsplash, dat de Joodse reggaezanger Matisyahu op het allerlaatst afzegde omdat hij zich in het verleden pro-Israelisch had uitgelaten, volgens de organisatoren onder druk van de BDS beweging. BDS is niet antisemitisch, zo zegt men zelf, want wanneer Joden antizionistisch zijn en de Palestijnse strijd steunen, is er niks aan de hand. Wat betreft Israeli’s ligt dat iets ingewikkelder. Zij blijven in de ogen van veel BDS’ers toch vertegenwoordigers van een verdorven regime en illegale staat, ook wanneer zij die staat zelf fel bekritiseren. Vandaar dat bij bijvoorbeeld de academische boycot juist helemaal niet gekeken wordt naar hoe iemand tegenover de nederzettingenpolitiek staat; alle Israeli’s dienen te worden geweerd van internationale congressen en ook hun bijdragen aan wetenschappelijke tijdschriften zijn niet welkom. Een aantal universiteiten heeft anti-Israelische resoluties aangenomen die uitwisselingen en samenwerking met Israelische universiteiten onmogelijk maken, ondanks de vaak zeer kritische houding tegenover Israels beleid en geschiedenis op die universiteiten.
Maar Matisyahu is Joods, niet Israelisch, en dus kreeg hij nog een kans. Als hij een verklaring zou ondertekenen waarin hij een Palestijnse staat steunt en het Israelische geweld tijdens de Gaza oorlog afkeurt, mocht hij optreden zoals gepland. Dat wist de lokale BDS groep van Valencia voor elkaar te krijgen bij de organisatie, die later zelf sprak van een ‘campaign of pressure, coercion and threats employed by the BDS País Valencià’. Matisyahu weigerde, en schreef op zijn facebookpagina:
“The festival organizers contacted me because they were getting pressure from the BDS movement. They wanted me to write a letter, or make a video, stating my positions on Zionism and the Israeli-Palestinian conflict to pacify the BDS people. I support peace and compassion for all people. My music speaks for itself, and I do not insert politics into my music. Music has the power to transcend the intellect, ideas, and politics, and it can unite people in the process. The festival kept insisting that I clarify my personal views; which felt like clear pressure to agree with the BDS political agenda. Honestly it was appalling and offensive, that as the one publicly Jewish-American artist scheduled for the festival they were trying to coerce me into political statements. Were any of the other artists scheduled to perform asked to make political statements in order to perform?
Nee, dit werd van geen andere artiest gevraagd. Alleen Matisyahu moest zich, vanwege zijn Joods zijn en eerdere uitspraken waarin hij Israel steunde, nu solidair verklaren met de Palestijnen. Terecht riep dit veel verontwaardiging op, zelfs de Spaanse regering (die dit festival mede subsidieert) uitte haar ongenoegen, waarop de organisatie op haar besluit terugkwam en haar verontschuldigingen aanbood. Terecht wordt dit gezien als overwinning op de BDS beweging met haar intimidaties, maar het laat bij mij wel een ongemakkelijk gevoel achter. Hoe kan het dat we inmiddels zover zijn dat organisaties dit van Joden durven te vragen? En dat er nog mensen zijn die met droge ogen beweren dat het allemaal heel terecht is, want ja, dan had hij Israel maar niet moeten steunen. De Tilburgse anarchist Peter Storm schrijft op zijn weblog:
Kortom: óf je vraagt elke artiest op een festival om een verklaring over de Palestijnse zaak. Of je doet dat met geen van de artiesten. Een joods artiest wel en een niet-joods artiest er niet naar vragen, enkel vanwege die verschillende herkomst, is een onrechtvaardig onderscheid maken op basis van afkomst. Racisme, dus. Nogmaals: áls de weergave van de Volkskrant klopt, is de boycot van Matisyahu een verwerpelijke antisemitische actie, en het terugdraaien ervan een goede zaak. Als…
Maar de weergave klopt dus niet, en ik ben daar niet verbaasd over. Deze zanger Matisyahu is helemaal niet de onschuldige apolitieke artiest die hij volgens de Volkskrant beweert te zijn. Hij heeft een lange carrière van fel pro-zionistische en anti-Palestijnse stellingnames. Geheel los van zijn herkomst hadden organisatoren van het festival hele legitieme redenen om hem een paar lastige vragen daarover te stellen.
Het is een raar onderscheid dat veel antizionisten maken: iemand enkel om zijn joods zijn anders behandelen mag niet, iemand om zijn Israel visie anders behandelen wel. Maar ook als het verhaal over Matisyahu’s zionistische activiteiten klopt (hierover dadelijk meer) dan blijft het vreemd dat a.) alleen een Joodse zanger hierover een verklaring moet afleggen, en niet de Israelvisie van alle optredende artiesten is onderzocht, en b.) dat de visie op Israel en de Palestijnen blijkbaar zo’n centrale rol speelt, en niet die op pakweg homo’s, de bezetting van Tibet, de Iran deal, de klimaatverandering, het eten van vlees, de doodstraf, of welke andere sociale en maatschappelijke kwestie dan ook.
De BDS beweging verwijst naar de doelstelling van Rototom, dat vrede en respect tussen culturen wil bevorderen, waarmee een pro-Israel visie in tegenspraak zou zijn. Het is echter juist een militant pro-Palestijnse visie (waarin Palestijns geweld tegen Israelische burgers wordt vergoelijkt of zelfs gepropageerd) die hiermee op gespannen voet staat. De BDS beweging wijst projecten gericht op verzoening tussen Joden en Palestijnen juist af; men heeft initiatieven op dat gebied van bijvoorbeeld de vredesbeweging One Voice in het verleden verstoord. Men is tegen vrede en een compromis, en tegen Israels bestaansrecht. De doelstelling van Rototom past dan ook beter bij de visie van Matisyahu dan van de BDS beweging zelf.
Peter Storm verwijst naar het ‘zeer neutrale en betrouwbare’ Electronic Intifada, waar de ‘helemaal niet radikaal antizionistische’ Ali Abunimah een beeld neerzet van Matisyahu als een extreme en militante zionist. Een zionist is bij hem sowieso al gelijk aan een nazi, en wie nodigt er nou een nazi uit om op zijn festival te komen optreden, vooral als dit festival ook nog eens voor vrede en verzoening is? Terecht dus, die ‘lastige vragen aan Matisyahu’. Uit de bronnen die Abunimah aanhaalt komt echter een ander beeld naar voren. Matisyahu voelt zich verbonden met Israel, met de Joden en met de Joodse religie en gebruikt ook veel religieuze elementen in zijn muziek. En Joden, Israel en het jodendom zijn natuurlijk met elkaar verbonden. Antizionisten ontkennen dat verband graag, om zo vol te kunnen houden dat hun strijd tegen en afkeer van Israel niks met Joden te maken heeft, maar veel Joden voelen een natuurlijke band met het land waar altijd Joden hebben gewoond, de religie haar wortels heeft en het Joodse leven na de verschrikkingen van de Holocaust opnieuw tot bloei kwam. Dus wanneer Matisyahu zegt dat hij een ‘strong supporter’ van Israel is volgt daar geen havikachtige tirade tegen de Arabieren op, maar zegt hij:
“I’ve recorded in Israel. I have tons of friends and musicians that live there. To me, it’s one of the most, probably the most, beautiful place in the world. And it’s very, very fraught with conflict, sort of like the history of the Jewish people.”
De rest van het interview gaat over zijn muziek en religieuze connecties. Op een gegeven moment zegt hij:
“I’m a singer, and I’m not a politician, and I have no answers for how to make world peace. All I know is that music – at least in my life – is the most powerful tool for making connections and breaking down barriers between people that feel that they don’t have an understanding of each other.”
Waarna hij vertelt dat hij veel moslim fans heeft en daar blij mee is. Ook in een ander interview dat Abunimah aanhaalt als bewijs van Matisyahu’s verderfelijke hardline posities, komt dit beeld van een niet door politiek maar door muziek en spiritualiteit gedreven man naar voren. Hij zegt o.a.:
No, I don’t vote. I don’t really believe in politicians. I don’t know what they’re really offering, though that could just be my own ignorance. I’ve never voted. I’ve been asked that question before, but I’ve never felt the desire to vote. 
Op de vraag waar hij staat in het Israelisch-Palestijns conflict zegt hij:
Well, as far as I understand, there was never a country called Palestine. There was the British occupation, but there was never a government. Palestine was a creation that was created within Israel, as Israel had already come about. That’s my understanding, but again, I’m not going to claim that I have the answer or the truth or the right knowledge. (…) But I have no answers as to who’s right and who’s wrong, and how we should deal with such huge issues that go back so far. All I know is that I have devout Muslim followers that love my music. To me, that’s what it’s about with modern people now, getting past who killed who, and knowing that God created this world in mercy. And if we could emulate that quality of mercy, we would be godly people.
Niet bepaald de woorden van een extreemrechtse militante zionist die het liefst alle Arabieren uit het land verdrijft. Abunimah wijst vervolgens op een uitspraak van Matisyahu dat Israel in zijn territoriale wateren schepen mag tegenhouden en controleren, en op optredens voor bijeenkomsten van o.a. AIPAC en ‘Friends of the IDF’. Voor antizionisten zijn dat natuurlijk allemaal vreselijke zaken. Het Israelische leger, dat al die etnische zuiveringen dagelijks uitvoert en massaal baby’s doodt, het is voor sommigen het symbool van het kwaad. Matisyahu dacht wellicht een organisatie te steunen die de soldaten, 18 jarigen die net van school komen, helpt en dat het legitiem is dat Israel, zoals ieder land, een leger heeft dat ervoor zorgt dat haar burgers veilig zijn en de grenzen bewaakt. Voor AIPAC trad hij overigens op samen met de Israelische artiest David Broza, die volgens Jeffrey Goldberg nauw verbonden is met Peace Now en optreedt bij vredes- en verzoeningsbijeenkomsten tussen Israeli’s en Palestijnen, dus dat moet ook een zeer militante happening zijn geweest.
Dan is er nog de klacht dat Matisyahu verkeerde vrienden heeft, specifiek zou het gaan om iemand die hij zijn spirituele leider heeft genoemd en -oh schande- in een nederzetting woont, Hebron nog wel. Abu Pessoptimist, die in een eerdere blog nog op voor zijn doen zeer gematigde toon schreef ‘de opsomming (van de BDS’ers tegen Matisyahu, RP) niet vreselijk overtuigend’ te vinden, waaruit ‘Matisyahu als een tamelijk zwevend persoon, die niet veel kaas heeft gegeten van politiek’ naar voren komt, doet nu volop mee met deze guilt by association. Vriend Ephraim Rosenstein haalt namelijk geld op voor een foute pro-kolonisten organisatie, dus dat maakt Matisyahu ook schuldig. De BDS maakt ervan dat Matisyahu “has praised Israeli settlers stealing Palestinian land in the occupied West Bank and making the lives of Palestinians a living hell.” Wat is er aan de hand? Goldberg laat zien dat het om een artikel gaat waarin Matisyahu schrijft:
“Eventually I met an anti-establishment renegade Russian therapist/original thinker/Chassidic and Kabalistic creative wiz with a heart of gold and no fingers. They were shot off at point-blank range at his home in Hebron, where he lived with his family surrounded by Arabs in a trailer with no locks on the doors and bullet holes in the walls. Fearless and fuckin’ cool as shit! He came to Crown Heights every other week and we started intensive therapy and became close friends. I had found my teacher and friend and I began to heal.”
Ook hier blijkt weer het apolitieke karakter van wat Matisyahu zegt. Hij is helemaal niet bezig met de kolonisten, met de strijd om Hebron en wie er nou het meeste recht op heeft. Hij vindt het een toffe vent omdat hij wars is van conventies, moed heeft, risico’s neemt, originele ideeën heeft en tegendraads is. Iemand die blijkbaar spiritueel op dezelfde golflengte zit, maar waarmee hij het niet veel over politiek lijkt te hebben gehad.
In het kleine wereldje van de BDS’ers en antizionisten is iedereen die niet anti-Israel is een extreme kolonist die Palestijnen haat. Mensen als Matisyahu, die niet politiek opereren, daar inderdaad misschien niet zoveel kaas van hebben gegeten, maar op een menselijk niveau grenzen slechten en mensen bij elkaar brengen, zijn daarin niet in te passen.
Jeffrey Goldberg schrijft over zijn politieke visie:
As for Matisyahu’s views, the political ones seem to have been offered rarely, and in response to direct questions by interviewers. The ones he asks to be judged by are the ones he puts out intentionally, in his music. The one that’s essential to our present conversation is the observation that forms the refrain and spine of his stunningly personal confessional in “Hard Way”: “I know nothing, it seems, until it’s way too late. I’m learning this the hard way.” Yup.
De lijst van de BDS’ers, waar Abu Pessoptimist zich nu 100% achter lijkt te scharen, is inderdaad niet erg overtuigend. Tot slot het argument dat iemand met uitgesproken politieke visies daarop mag worden aangesproken, of in de woorden van Peter Storm:
Anders gezegd: deze zanger heeft een kant gekozen: die van de anti-Palestijnse onderdrukker. Dát – en niet zijn joodse achtergrond – is een volstrekt legitieme reden om hem te boycotten en te weren van een festival dat volgens Electronic Intifada zaken als “vrede, gelijkheid, mensenrechten en sociale gerechtigheid” in haar vaandel voert.
Ten eerste blijkt dat Matisyahu helemaal niet zulke uitgesproken politieke visies heeft, en het beeld van de grote zionist en propagandist nogal bij elkaar geraapt en gezocht is.
En dan Electronic Intifada dat het heeft over vrede, gelijkheid en mensenrechten. De site die niks anders doet dan ophitsen tegen Israel, waar Israels bestaansrecht niet wordt erkend en geweld tegen de Joodse inwoners van Israel (zionisten in het jargon van EI) openlijk gesteund, haalt de woorden ‘vrede, gelijkheid, mensenrechten en sociale gerechtigheid’ aan om iemand die oprecht verbinding zoekt met anderen te isoleren. Wat Storm, en Pessoptimist, en de BDS beweging, in feite zeggen is: als je onze politieke visie op het conflict niet deelt, als je begrip toont voor of zelfs je steun uitspreekt voor zaken die wij afkeuren, dan hoor je geïsoleerd te worden. Dan hoor je niet op te treden op een festival, dan horen je spullen niet gekocht te worden, dan ben je niet welkom op wetenschappelijke congressen, dan ben je een paria. En waar men nog erkent dat wanneer dit enkel gebeurt op grond van afkomst je je bezondigt aan discriminatie, is het helemaal prima iemand om zijn politieke visie uit te sluiten. Misschien is inderdaad geen sprake van antisemitisme in dit geval, maar of het minder ernstig is, waag ik te betwijfelen. Zoals Elma Drayer afgelopen week in de Volkskrant schreef:
Kunstenaars voorschrijven wat ze wel en niet mogen doen – totalitaire regimes zijn er dol op. Doorgaans is het de eerste daad waartoe ze overgaan zodra ze aan de macht komen. Schrijvers krijgen te maken met censuur, musici en acteurs moeten hun loyaliteit betuigen, filmmakers mogen alleen draaien als hun werk de welgevallige boodschap uitdraagt.
Het valt te prijzen dat de festivalorganisatie op haar besluit is teruggekomen, maar het is jammer dat daar zoveel ophef voor nodig was, en volgens sommigen zelfs een verkapt dreigement van de regering om de subsidie voor het festival in te trekken. Iets wat in de ogen van Pessoptimist nogal dubieus was, en terug te voeren op de militante en goed geoliede pro-Israellobby, die de Spaanse regering (en die van alle andere landen, en de banken, en de media) om haar vingers windt. Het is inderdaad dubieus dat dergelijke ophef of druk nodig was om te voorkomen dat een kunstenaar in een vrij land de mond werd gesnoerd en een loyaliteitsverklaring moest afleggen.
Ratna Pelle
 
 
    

Etnische zuivering door Joden in wijk die 99% Arabisch is?

 

Zo komen de fabeltjes de wereld in: Israel zou ‘bezet Palestijns Jeruzalem’ proberen te verjoodsen door Palestijnen uit te zetten en in hun huizen Joden te zetten. In werkelijkheid gaat het om wijken die vroeger (gedeeltelijk) Joods waren en waar de Joden werden verdreven. Zoals Arabieren ook in sommige Joodse wijken van Jeruzalem intrekken, willen Joden ook in deze voormalige gemengde of Joodse wijken wonen. Dat is niet illegaal en heeft al helemaal niets met etnische zuivering te maken. Wanneer Arabieren om flauwe redenen hun huis uit worden gezet is dat natuurlijk fout, net als wanneer Joden door de Arabische buren worden weggepest en bedreigd.

 

Elder of Ziyon schrijft:

 

This is a press release from the "State of Palestine" that is filled with easily provable lies. And the PLO has no problem lying to the media because they know that no reporter will ever question them.

 

Dergelijke propaganda wordt inderdaad vaak klakkeloos overgenomen door de media. Wanneer pro-Israel organisaties en bloggers daar een aantal feiten tegenover zetten die niet in het plaatje van het Palestijnse slachtoffer en de Israelische onderdrukker passen, negeert men die.

 

RP

---------------

 

PLO says a neighborhood that is 99% Arab is being "ethnically cleansed" by Jews

 

Every once in a while it is worthwhile to remind ourselves how easily and publicly the PLO lies.

The Negotiations Affairs Department of the PLO released a fictionsheet (calling it a factsheet would be wildly inaccurate) about Silwan in which virtually every sentence is a lie.


The paper says that Silwan has a population of 55,000. If that is true, than the 700 Jews who live there take up about 1% of the population. "Ethnic cleansing" has never been so benign.

 

As part of Israel's colonial enterprise, Israeli settler organizations have consistently sought to expand their control over Silwan through various of means. One of the most common colonial tactics Israel implements in Silwan is the forced eviction of Palestinian families from their homes so as to replace them with Israeli Jewish families.

 

Translation: Jews are buying the houses and moving in. If the Arab squatters don't leave, the police force them out. Like in everywhere else on Earth.

 

[T]he people of Silwan struggle daily to protect their presence and preserve the town's heritage against sustained settlers attempts to colonize and Judaize Silwan, while cleansing the village of its indigenous, Palestinian native population.

 

The Kfar HaShiloach neighborhood, which is being claimed by Jewish organizations, was literally empty until the 1880s when Yemenite Jews moved in and built housing.

 

.
Here's how the PLO describes these homes:

 

Batin El-Hawa is located in Al-Hara Al-Wusta (central quarter) of Silwan. The settler organization, Ateret Cohanim, has claimed proprietorship of strategic land parcels covering an area of 5,130m².  The organization also claims that the land and the buildings on it belong to a Yemenite Jewish endowment. Yemenite Jews lived in the area during the Ottoman era only to leave immediately following the breakout of Al-Buraq Revolution almost 100 years ago. At that time, the Yemenites leased the land and homes to Palestinians from Silwan who have continued to live on and use the land ever since. Some 500 Palestinians currently live in the area.

 

 

Here's the truth: Arabs attacked and killed Jews there in 1921 and again, more violently, in 1929. Almost all the Jews there were forced to flee for their lives. Ten families remained butThe British couldn't protect them and ordered the remainder to evacuate during the 1936-39 riots.

The only ethnic cleansing that ever happened in "Silwan" was against Jews.

Furthermore, if the Arabs are now leasing the land from these Yemenites, then the PLO is admitting that the Jews legally own the buildings, right? I'm sure the residents can show that they've paid their lease to the Jews for the past 85 years.

This is a press release from the "State of Palestine" that is filled with easily provable lies. And the PLO has no problem lying to the media because they know that no reporter will ever question them.

 

    

Het prijskaartje van het Joods terrorisme (IMO)

 

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2015/08/20/het-prijskaartje-van-het-joods-terrorisme/  

= IMO Blog =  

Hoewel de afschuwelijke aanslag met brandbommen in Douma unaniem wordt veroordeeld, zijn er ter rechterzijde wel stemmen die proberen de zaak in een iets ander perspectief te plaatsen. Het probleem daarmee is dat het al gauw overkomt als goedpraterij of bagatellisering, zoals de woordvoerder van Yitzar die door The Times of Israel werd geciteerd:

But Tubi has a message for reporters. First, he says, the people of Yitzhar overwhelmingly condemn the murder of the Palestinian toddler, which, he said, violates the commandment of “Thou shalt not kill.”

Second, Rabbi Yitzchak Ginsburgh, the head of one of Yitzhar’s two yeshivas — under whom the arrested alleged Jewish extremist leader Meir Ettinger studied — does not condone price tag attacks, as was widely reported.

“I’ve personally heard him say that this price tag is a stupid thing to do many times and on many occasions in the past year.”

Dit klinkt wel erg naar Abbas’ halfhartige ‘veroordelingen’ waarin hij zegt dat aanslagen en raketten vooral de Palestijnse zaak schaden en daarom onverstandig zijn. Ook werd er meteen naar geweld van de andere kant gewezen en dat als oorzaak gezien, een argument dat ik vaker tegenkwam op rechtse blogs.

When asked how the people of Yitzhar feel following last Friday’s murder of the Palestinian child, allegedly carried out by Jewish terrorists, and the subsequent arrests, Tubi replies, “the mood is that our friends in Tel Aviv and these left-wingers are trying to exploit this incident to continue their incitement against settlers. For the last 20-30 years they’ve been demonizing the settlers in Judea and Samaria, who nowadays are the only group of people with any ideology left apart from making money and being famous.”

According to Tubi, liberal Israelis and foreigners rarely raise the same hue and cry when Jewish blood is spilled.

Chaya Zissel Braun, a 3-month-old baby killed in a terrorist attack

in Jerusalem on October 22, 2014 (Channel 2 Screenshot)

“What’s the difference between this Palestinian baby and the three-month old baby [Chaya Zissel Braun] who was killed [last October in a terror attack] in Jerusalem when a Palestinian ran her over? Why was it forgotten after a few hours? Is Jewish blood cheaper?”

He says that Route 60, the main artery through the West Bank that is shared by settlers and Palestinians, is a daily site of attacks on Israelis from Yitzhar and nearby settlements.

“There is an incident almost every day. There were Molotov cocktails two days ago. Tell me, why are we the ones armed? Why are there fences around our villages but not the Palestinian villages? They’re attacking us.”

Regarding the firebombing murder in Duma, Tubi says he resents people from Tel Aviv who “give me a superior look and demand that I apologize. They should apologize. I’m not apologizing for a lunatic who did whatever he did.”

Hij heeft gelijk dat er voor dit geweld in het Westen minder aandacht is. Tegenover de moord op de baby in Douma staan diverse even wrede moorden van de andere kant. Na de aanslag in Douma bracht Monique van Hoogstraten het nieuws op emotionele wijze, de walging duidelijk zichtbaar. De moord op een Joodse baby en vier andere familieleden in Itamar in 2011 ging vrijwel aan de NOS voorbij, men vermeldde het pas twee dagen later toen Israel als reactie de bouw van nieuwe woningen in de nederzettingen aankondigde. Geweld tegen kolonisten (en überhaupt tegen Israeli’s op de Westbank, bijvoorbeeld het dagelijkse stenengooien op belangrijke wegen) wordt bijna geheel genegeerd in de media; het past simpelweg niet in het plaatje dat zij de boosdoeners, de daders zijn, en ik kan me dan ook wel voorstellen dat kolonisten zich ergeren dat het geweld uit hun hoek internationaal wel altijd zo de aandacht trekt.

Toch vind ik ook dat je daarmee op moet passen. Het is makkelijk slachtofferdenken om te stellen, zoals ik heb gelezen, dat dit ‘nu weer wordt aangegrepen om ons zwart te maken’. Als je niet op die manier ‘zwartgemaakt’ wil worden, dan moet je misschien je eigen extremisten wat beter in toom houden? Het is ook te makkelijk om te spreken van een ‘gek waarmee we niks te maken hebben’. Zoals Palestijnse terroristen geen tragische wanhoopsdaden plegen maar dit vaak weloverwogen doen, opgehitst door de heldenverering van terroristen in hun media, zo zijn ook de extremisten van Lehava etc. geen ‘lone wolfs’, eenzame fanaten, gekken of zielepoten. Het zijn terroristen die in bepaalde kringen op waardering voor hun radikale denkwijzen en soms ook daden kunnen rekenen en dit welbewust doen.

Ook Vic Rosenthal ergert zich aan de opschudding die de aanslag in Douma in Israel heeft veroorzaakt en de schuldbekentenissen terwijl het volgens hem nog de vraag is of er inderdaad Joodse extremisten achter zitten:

“Price tag” attacks and similar acts aren’t going to drive Muslims and Christians out of the land of Israel or make Arabs stop committing acts of terrorism against Jews. They do nothing for our side. They simply provide the best ammunition for the demonizers. Every actual incident is used as ‘proof’ that ten made-up ones occurred. Every one is claimed as justification for ten acts of Arab terrorism.

But at this point I see a nation unnecessarily bursting at the seams with hysterical guilt.

There is a pathology here, and it’s in addition to the pathology of Schlissel and of whomever is responsible for the Duma arson. It is a pathology of self-hatred, a need to find a reason to leave the country, to renounce Judaism, to apologize, to agonize, to be ashamed of ourselves, to blame the whole society for the crimes of a few.

Ik ben het met hem eens dat kolonistengeweld wordt uitvergroot en gebruikt om hen te delegitimeren. Maar oneens dat de verontwaardiging, woede, schaamte en ‘soul searching’ die we vooral de eerste week na de aanslag in Israel zagen, ongezond en ‘over de top’ zijn. Ik vond het mooi om te zien dat juist in een regio waar mensenbloed goedkoop lijkt te zijn, de dood van een baby van de ‘andere partij’ zoveel emoties oproept. Laat Israel vooral zijn empathie voor de Palestijnen behouden, het is wat het onderscheidt van de Arabische staten, waar moordenaars van Joodse kinderen vaak helden zijn. Mensen als Rosenthal beroepen zich enerzijds op het grote morele verschil tussen Israel en haar buren, en anderzijds hekelen ze die. Er is een verschil van dag en nacht tussen Joden en Israeli’s die alles wat het land doet in een kwaad daglicht stellen en constant roepen dat juist Israel, gezien de tragische geschiedenis van de Joden, dit en dat niet zou mogen doen, en de scherpe veroordelingen die politici van links tot rechts uitspreken wanneer Joodse extremisten kerken, moskeeën of zelfs mensen in brand steken. Het eerste is inderdaad zelfhaat, het tweede is het ophouden van een moreel kompas in een vaak immorele regio (vooral wanneer op die veroordelingen ook harde en adequate acties volgen). Je kunt mensen als Rivlin, Peres, Lapid, Herzog, minister Gilad Erdan en ook Netanyahu zelf toch niet van pathologische zelfhaat verdenken?

Infoteur Etsel keurt de price tag acties weliswaar af, maar toont ook begrip:

Hoewel de price tag acties begrijpelijk zijn moeten ze toch als onwenselijk worden beschouwd. De reden dat de acties begrijpelijk zijn heeft te maken met het feit dat het Joden onmogelijk wordt gemaakt zich vrijelijk te vestigen in Judea en Samaria zonder dat dit tot Arabisch geweld leidt. De houding van de Arabieren komt sterk overeen met de situatie in Europa van voor en tijdens de Tweede Wereldoorlog toen Joden ook als ongewenste personen werden beschouwd. Het is begrijpelijk dat Joden zich daar nu tegen verzetten. Toch moeten de acties als onwenselijk worden beschouwd omdat het de Joodse nederzettingen beweging niet ten goede komt.  (…) Wel moet gezegd worden dat de price tag acties alleen maar voorkomen kunnen worden indien de Israëlische regering de buitenposten met rust laat en het Arabisch terrorisme harder aanpakt. Indien Joden met rust worden gelaten zullen ze ook geen geweld meer gebruiken.

Ik ben blij dat mensen als Etsel en Rosenthal, die beiden sympathiseren met de doelen en achtergrond van de kolonistenbeweging, erover schrijven en het geweld veroordelen. Maar we moeten wel oppassen vind ik om niet hetzelfde te doen als wat we Palestijnen kwalijk nemen: geweld vooral veroordelen omdat het slecht is voor de eigen zaak, en ondertussen de daders toch min of meer vrijpleiten want ‘als we met rust worden gelaten zou zoiets nooit gebeuren’. Mensen als Etsel maar ook de woordvoerder van Yitzar Ezri Tubi zien kolonistengeweld als iets relatief zeldzaams, als een afwijking van hun normale vreedzame en tolerante gedrag, veroorzaakt door ‘provocaties’ van de andere kant. Dat is mij net iets te makkelijk.

De Palestijnen zeggen hetzelfde: maak een einde aan de bezetting, geef ons onze rechten en kijk eens hoe vreedzaam we zijn. Dat is bij de Palestijnen helemaal flauwekul, maar bij de extreme kolonisten is het ook te simpel gesteld. Extremisten zijn niet snel tevreden, en zullen niet snel van mening zijn dat aan hun eisen voldoende is tegemoet gekomen. De Palestijnse terroristen zijn pas tevreden wanneer Israel er niet meer is, en de Joden weg of bekeerd zijn. De activisten van Lehava zijn pas tevreden wanneer ieder kontakt tussen Joden en Arabieren onmogelijk is geworden, en er geen kerken en moskeeën meer in Israel staan (Israel loopt voor hun van de zee tot de Jordaan). Sommige Joodse extremisten zijn, net als Kahane indertijd, voor verdrijving van alle Arabieren. En velen zijn pas tevreden als het seculiere Israel een religieuze staat is geworden waar de wetten van de Torah gelden en de rabbijnen het hoogste woord hebben. De huidige Israelische regering is coulanter voor kolonisten dan sommige van de voorgaande, geleid door sociaal democraten die ideologisch gezien verder van de nederzettingenbeweging af staan. Toch zijn er juist de laatste jaren honderden zogenaamde ‘prijskaartjes’ aanvallen geweest. Extremisten staan niet open voor een compromis, hebben geen oog voor andere belangen en andere partijen in het conflict. En ze roeren zich soms juist het meest wanneer er compromissen in hun richting worden gesloten. Palestijnse terroristen sloegen toe tijdens het Oslo vredesproces en nadat Ehud Barak een vergaand vredesvoorstel had gedaan.

Het is een onredelijke eis dat Israel de buitenposten met rust moet laten. De toekomst van de nederzettingen wordt besloten door de Israelische politiek, niet door de kolonisten. Zij die in buitenposten of kleinere ideologische nederzettingen gingen wonen wisten dat de toekomst daarvan zacht gezegd onzeker was; in sommige gevallen ging het om illegale nederzettingen of buitenposten. De kolonisten staan niet boven de wet, al denken sommigen van wel. De vergelijking met de Tweede Wereldoorlog gaat niet op: de Joden uit de illegale buitenposten kunnen in een andere nederzetting gaan wonen, of in Israel zelf, en zijn dus niet ‘nergens welkom’. Dat de Arabieren ze het liefst nergens willen klopt, maar de machtsverhouding is nu een totaal andere als toen.

Ratna Pelle

 

    

Luide roep om aanpak Joodse terroristen in Israel (IMO)

 

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2015/08/17/luide-roep-om-aanpak-joodse-terroristen-in-israel/  

= IMO Blog =  

De extremistische aanslag op een Palestijnse familie in de Westbank twee weken geleden, heeft tot veel verontwaardiging en woede geleid in Israel. Een jongetje van 18 maanden en zijn vader stierven door verbranding; de moeder en het broertje raakten zwaargewond. Deze vreselijke daad kwam kort nadat een Joodse extremist wild om zich heen begon te steken tijdens de jaarlijkse Gay Parade in Jeruzalem, waarbij 6 mensen gewond raakten en een 16 jarige vrouw stierf. Op een demonstratie tegen dit extremistische geweld spraken politieke leiders van verschillende kleur hun afschuw uit. Shimon Peres zei:

“I’m ashamed. I can’t believe that we’ve reached such dark depths,” the former president said, warning against people who are “trying to destroy Israel from within.”

Peres, who is also a former prime minister and Nobel Peace laureate, said Israel now has to fight “a war of liberation — to liberate the state of Israel from madness and madmen.”

President Reuven Rivlin zei:

“We must be thorough and clear; from the educational system, to those who enforce the law, through to the leadership of the people and the country. We must put out the flames, the incitement, before they destroy us all,” he warned.

Minister voor interne veiligheid Gilad Erdan haalde in de media zelfs de Holocaust erbij: “A nation whose children were burned in the Holocaust needs to do a lot of soul-searching if it bred people who burn other human beings.”

Oppositieleider Isaac Herzog op de demonstratie:

“I came here with a heavy heart following the Jewish pogrom on Friday,” Herzog told the crowd. “Terrorists are terrorists whether they are Jewish or Muslim. The Jewish people are ashamed of the actions by some among us and we have come to ask forgiveness.”

De linkse Zehava Gal-On van Meretz:

Gal-on said the perpetrators were nothing short of a “Jewish Daesh,” an acronym used for the terror group the Islamic State which controls large swaths of land in Syria and Iraq.

“This is not how you fight Jewish terror,” she said, addressing Netanyahu and other right-wing politicians she blamed for creating an atmosphere of incitement against Arabs. “This is not how you fight a Jewish Daesh, with homophobia, with incitement, with racism.

En Yair Lapid van het centristische Yesh Atid schreef op zijn blog:

He who burns a Palestinian baby declares war on the State of Israel. He who stabs young people at a Pride March declares war on the State of Israel. He who burns down a church declares war on the State of Israel. He who threatens to attack the Supreme Court with a D-9 bulldozer declares war on the State of Israel. He who throws rocks at the security services declares war on the State of Israel. The members of ‘Lehava’ are traitors who assist the enemy at a time of war. The young people who attacked Arabs in Jerusalem: traitors. Anyone who chants ‘Death to the Arabs’ at a Beitar Jerusalem match: a traitor to our homeland.

Ook de media waren kritisch en doen aan ‘soul searching': “Not for this was the Jewish state established,” he laments. “Not in order to burn an entire family in its sleep.” Aldus Eshkol Nevo in Yediot Achronot.

David Grosmann voorspelt zelfs een mogelijk einde aan de Joodse staat:

The esteemed author goes on to ponder whether the attack will have a permanent effect on the right. “Will the atrocity of the baby burning cause the right-wing leadership to come to its senses, and finally realize what the reality has been screaming in its ears for years now? That the continued occupation and the avoidance of dialogue with the Palestinians may likely hasten the end of the State of Israel as a Jewish state?

Joodse pogrom, oorlog tegen de Joodse staat, een oorlog tegen de waanzin van binnen, Joodse Daesh. Het zijn zware woorden tegenover een zware, verachtelijke daad. Toch vallen ze op in een regio waar dagelijks kinderen op de meest gruwelijke wijze de dood vinden. Men neemt dit, geheel terecht, hoog op in Israel. Het laat zien dat de Palestijnse bewering dat voor Israel Palestijns bloed ‘goedkoop’ is, een aperte leugen is. Het doelbewust, zonder verder enige aanleiding, doden van een onschuldig kind schokt het Israelische publiek, de politiek en journalisten. Hoewel doorgaans minder hard wordt opgetreden tegen Joods extremisme, zijn diverse verdachten aangehouden en verhoord, en drie mensen in administratieve detentie geplaatst, een behandeling die tot nu toe was voorbehouden aan Palestijnse verdachten. Vanuit de oppositie wordt gevraagd om Joods terrorisme op dezelfde manier te behandelen als Palestijnse terreurdaden, iets wat ook de Shin Beth al eerder voorstelde.

Natuurlijk, er is veel kritiek mogelijk op het feit dat het zover kon komen. Het is niet de eerste keer dat Joodse extremisten zich roeren; het aantal zogenaamde ‘price tag’ aanvallen is de afgelopen jaren toegenomen. Ondanks de felle veroordelingen van zulke daden, leiden ze zelden tot bestraffing. Dit komt omdat Joods extremistische organisaties niet als ‘terroristisch’ maar als ‘onwettelijk’ zijn geclassificeerd, en men daarom minder middelen tot zijn beschikking heeft om voldoende bewijs te verzamelen om mensen daadwerkelijk te kunnen veroordelen. Experts klagen over domme fouten die zijn gemaakt en een trage afhandeling. Ook moeten verdachten vaak al vrij snel worden vrijgelaten vanwege gebrek aan bewijs.

De Times of Israel schrijft:

Due to a lack of sufficient evidence, for example, only three of the five suspects in June’s arson attack on the Church of the Multiplication in the Galilee have been indicted; Shin Bet officials admitted on Tuesday that they did not have sufficient evidence to detain the other two.

Als mensen al gepakt worden zijn de straffen vaak mild:

Even the almost-sole case that did lead to a serious indictment ended faintly. Brothers Shlomo and Nahman Twito, Lehava activists who set fire to a bilingual Jewish-Arab school in Jerusalem, were sentenced to no more than two and a half years in prison. They left the court singing and smiling, and said it was “worth it.”

Lehava is tegen persoonlijke kontakten tussen Joden en niet-Joden, tegen huwelijken van Joden met niet-Joden, voor gescheiden stranden voor Joden en Arabieren, en wil dat Joden zo min mogelijk met niet-Joden in aanraking komen. Minister van defensie Moshe Ya’alon kwalificeert Lehava als een “terroristische organisatie”. Bentzi Gopstein, de leider van Lehava, is een volgeling van de vermoorde rechts extremistische rabbijn Meir Kahane die voorstander was van het verjagen van alle Arabieren uit het Land Israël. Gopstein zei vorige week nog dat het geoorloofd is om kerken in brand te steken, waarna het Vaticaan Israel tot de orde riep en Gopstein kort werd vastgehouden en ondervraagd.

De invoering van de administratieve detentie voor verdachten van Joodse terreurdaden kan helpen tegen het extremistisch geweld. Dit besluit werd overigens direct gehekeld door Betselem, een fel tegenstander van de praktijk bij Palestijnse verdachten, maar wordt door veiligheidsexperts verdedigd en als noodzakelijk middel gezien in de strijd tegen Joods terrorisme.

Ynet schrijft:

High-ranked law enforcement officials explained that the Shin Bet knows how to map all of the activists and their different ties, but usually refuses to bring the evidence it collects in front of the court, because they don’t want to risk losing their sources. These officials claimed that due to cost-effectiveness considerations, the Shin Bet would even rather bear the local incidents rather than reveal their sources.

De Joods-extremistische groeperingen zoals Lehava blijken bijzonder moeilijk te infiltreren door de Shin Beth. Zij hebben een uitgekiende strategie en zwijgen doorgaans net zo lang totdat ze worden vrijgelaten. Ik neem aan dat terroristen van Hamas dit ook proberen, maar harder worden aangepakt en makkelijker onder druk kunnen worden gezet. Daarbij kan ik me zo voorstellen dat men toch iets meer moeite heeft een Joodse extremist onder zware druk te zetten dan een Palestijn.

Er zijn de afgelopen jaren honderden price tag aanvallen uitgevoerd, en hoewel het aantal iets terug schijnt te lopen neemt de ernst van de aanslagen toe. Ynet weer:

Incidentally, a senior IDF officer claimed in a press briefing last week that there has been a decline in the amount of Jewish nationalistic violent incidents, but stressed, even before the heinous murder in Duma, that the severity of the acts increased.

“We’re looking at 141 incidents in the first half of 2015, including violence against Palestinians and vandalism, or violence against security forces, compared to 328 throughout 2014, and 420 in 2013. But the severity of the incidents increased, and some went beyond Judea and Samaria and spread across the country,” the senior officer said.

Veel politici lijken wakker geschrokken van de gruwelijke dood van de peuter in Douma. Men hield zich lang, te lang, zoet met de gedachte dat de price tag aanvallen door een klein groepje fanaten werden gepleegd met verder weinig steun in de samenleving. Nu wordt ook de ‘ondersteunende infrastructuur’ gehekeld, van onderwijs tot radikale rabbijnen. In de radikale nederzetting Yitzar, van waaruit vaker aanvallen op naburige Palestijnse dorpen zijn uitgevoerd, stemde 75% van de mensen op het extreemrechtse Yachad, 20% op het rechts-nationalistische Jewish Home en 2% op Likoed. Vanuit de yeshiva van Yitzchak Ginsburgh in Yitzar zijn tientallen price tag aanvallen uitgevoerd, reden voor het Israelische leger om er een tijdelijke legerpost te stationeren. Rabbijn Ginsburgh heeft een boek goedgekeurd waarin het doden van niet-Joden wordt goedgekeurd. Yachad ging een alliantie aan met het kahanistische Otzmah Yehudit waarin activist Baruch Marzel actief is.

Marzel, placed fourth on the list, has led marches of far-right activists through Arab towns and was affiliated with the now-banned Kach party, founded by the late extremist Rabbi Meir Kahane.

Over Kahane en zijn beweging las ik een ontluisterend artikel, dat op de sterke overeenkomsten met de nazi-ideologie wijst. Voor de duidelijkheid: dergelijke extreemrechtse ideeën worden maar door een kleine minderheid aangehangen. Kahane werd in 1984 in de Knesset gekozen met ruim 1% van de stemmen. De Yachad-Otzmah Yehudit combinatie haalde de kiesdrempel van ruim 3% niet bij de laatste verkiezingen. Anti-Arabische sentimenten zijn echter veel wijder verbreid, zoals uit diverse in het verleden gehouden enquêtes blijkt. Veel Joden wonen liever niet naast een Arabier, willen niet dat hun dochter met een Arabier trouwt en zijn ook niet voor gemengd onderwijs, zo toonde Haaretz herhaaldelijk aan. Het zijn het soort sentimenten die ook in Europa en de VS heersen (en ook onder minderheden zelf over weer andere etniciteiten), en onder normale omstandigheden leiden die niet tot gewelddadige acties. In Israel zijn de rechts-extremisten echter beter georganiseerd en worden ze gevoed door het conflict, door het Arabische geweld en antisemitisme en ook door de ideeën die gematigdere kolonisten en nationalisten in het openbaar uiten. Ook het religieuze onderwijs, waar in tegenstelling tot het openbare onderwijs weinig nadruk ligt op co-existentie, en negatieve stereotyperingen sterker aanwezig zijn, helpt niet mee.

Vreedzame co-existentie, zowel wat betreft politiek als op praktisch niveau, is noodzakelijk voor het voortbestaan van Israel op de langere termijn. Iedere anti-Arabische daad van agressie kan een nieuw lont in het kruitvat zijn en is koren op de molen van de vele vijanden van Israel. Vijandige relaties maken Israel onveiliger en tasten haar legitimiteit aan. Uiteraard zijn de spanningen en het geweld niet Israel alleen aan te rekenen, en speelt de veel extremere ophitsing in Palestijnse schoolboeken en media een grote rol en Israel moet dit blijven aankaarten. Dat kan het echter des te overtuigender doen als men zijn eigen huis wat beter op orde heeft. De Kach beweging van Kahane is indertijd terecht verboden; het wordt tijd de extreme organisaties van nu die niet terugdeinzen voor afschuwwekkende daden als deze verbranding en het vernielen van scholen en kerken ook hard aan te pakken.

Ratna Pelle

 

    

More Recent Articles

You Might Like

Click here to safely unsubscribe from "Israel & Palestijnen Nieuws Blog."
Click here to view mailing archives, here to change your preferences, or here to subscribePrivacy