Sedert 20 jaar span ik me naast mijn dagelijkse werk in om het vak van merkbeleving en relatiemarketing een stukje vooruit te helpen. Zonder enige vergoeding te verlangen help ik startende ondernemers en lul ik Jan en alleman naar het licht. Ik geef gastcolleges aan hoge scholen en universiteiten, licht NIMA studenten bij, ontvang scriptieschrijvers van uiteenlopend pluimage, spendeer een zee van tijd aan de wasdom van de Gouden Giraffe, schrijf artikelen, columns, deel kennis en ervaring in boekjes en hoofdstukken in leerboeken en ben nooit te beroerd om in de pers stelling te nemen.

Alles ten bate van het vak waar ik zo van hou. Maar als ik na 20 jaar de balans opmijmer, op mijn favroriete rots uitkijkend over mijn dito stukje Mittelmeer, dan moet ik vechten tegen een golf "dark side" of ik niet aan een gigantisch dood paard sta te rukken.

Want hoe is het in vredesnaam mogelijk dat event- en marketingprofessionals anno 2009 nog steeds in shock & awe reageren als je ze een paar simpele strategische rendementverhogende relatiemodelletjes voorhoudt die al 20 jaar geleden zijn opgeschreven?

Waarom heeft de relatie tussen (evenementen)bureaus en eventmanagers zo kunnen verslechteren dat gelouwerde bureaus inmiddels overwegen om het blijkbaar inmiddels besmette begrip "evenementenorganisatie" uit hun naam te halen?

En hoe valt het te rijmen dat het jaarlijks onderzoek onder eventmanagers concludeert, dat de gemiddelde eventbudgetten voor 2009 met 20% zijn gekortwiekt, terwijl een paar verdiepingen elders in het pand, één van de 1.000 ondervraagde marketingmanagers in het even gerenommeerde onderzoek van Multiscope aangeeft, vandaag en naar de toekomst, het meest vertrouwen te hebben in media die persoonlijk contact mogelijk maken?

Hoe moet je dat rationeel duiden? Moet je daaruit concluderen dat het medium event in veel bedrijven nog steeds onder "kosten' wordt geboekt in plaats van "waarde"? Als dat waar is, terwijl ik hier (alleen al) naar ons  omvangrijke oeuvre aan snoeihard renderende cases en naar de prijzenkast met Giraffen en Exprix staar, dan zult u mij mijn dooie paard momentje vast niet kwalijk nemen.

Maar dat idee wordt wel versterkt als ik in vooraanstaande vakbladen anno 2009 nog steeds als "event trend" lees dat bedrijven een zakelijker tintje aan hun events zouden moeten geven en meer moeten focussen op doelstelling en rendement. Sjeeses, move on..! We schreven goddomme in 1989 al "De bitterbal voorbij" in 5 drukken met ruim 25.000 verkochte exemplaren en verkochten in 1993 al 8.000 verwarmingsketels tijdens een event voor één van onze opdrachtgevers. En joegen het aantal jaarlijkse raadplegingen van de Gouden Gids met 25 miljoen omhoog, tegen zoveel extra advertentie inkomsten, dat de investering in het project vierkant werd gevaporiseerd. En zo'n rocket science was -en is- dat nu ook weer niet.

Wat kan er voor een budgetverantwoordelijke mooier zijn dan dat er door een messcherpe structurele aanpak van de relatie met relelevante doelgroepers, binnen 2 jaar, circa 50% van het huidige relatiebudget wordt bespaard, terwijl het effectieve rendement t.o.v. vandaag, verdubbelt. Wie wil het nu niet factor 4 beter doen? Bluf? Try me!

Ik sta echt af en toe als een aap naar een horloge te staren als ik zie hoe slordig -laat ik het zo maar noemen- wordt omgesprongen met de meest fysieke aller sociale media. En als vakidioot heb ik daar een probleem mee. Bedrijven gillen om optimale internal branding, medewerkers die met plezier en trots fungeren als fysiek bewijs van de merkbelofte. En om tevreden en loyale klanten in een tijd met weinig geld en een enorme keuze. En dan laat je de meest uitgelezen kansen onbenut? Schiet mij maar lek.

Mocht u nu op uw eigen rots een beetje zitten te mijmeren deze vakantie (niet te lang hoor...:), denk dan eens aan wat u nu eens echt zou willen bereiken bij medewerkers, prospects, klanten, leveranciers en maatschappij. En als u terug bent, dan praten we daar een uurtje over.  Deal?

Een hele prettige vakantie.

Wie tegenwoordig geen virtueel leven leidt bestaat niet. Althans, als je de verhalen volgt over communities, groups, LinkedIn, Twitter en al die andere zegeningen, waarin vogels van vergelijkbaar pluimage of interessegebied elkaar op tamelijk anarchistische manier vinden. Het is maar goed dat wierook niet onder het rookverbod valt.

Ik ben in principe groot voorstander van dat soort anarchisme. Sterker nog: ik ben van mening dat alle werkelijk grote ontwikkelingen in onze geschiedenis dat DNA dragen. Iets wat bottom up ontstaat is altijd sterker dan van boven door de strot gewrongen. Daarom heb ik al die digitale ontwikkelingen niet alleen met interesse, maar bovendien gulzig en actief gevolgd. Tijd om wat persoonlijke observaties met u te delen.

In principe is niets mooier dan dat je semiautomatisch in contact komt met mensen waarmee je overeenkomsten hebt. Iets te delen hebt. Wat dan ook. Maar -zoals vaste lezers weten- scant mijn obsessie voor rendement en effectiviteit altijd naar wat er uiteindelijk uit voortkomt. Ik bedoel, wat je er nu ècht aan hebt.

Rabiate voorstanders zullen bijvoorbeeld betogen dat bijvoorbeeld Twitter het beste is dat de mensheid ooit is overkomen. Men verwijst dan bijvoorbeeld naar het wapenfeit dat toen de Turkse piloot nog als een aap naar een horloge -in zijn geval: de linker hoogtemeter- staarde, CNN al dankzij een passerende Twitteraar kon berichten dat een iets te premature landing aanstaande was. Als één van de eerste 100 Twitteraars in Nederland én als één van de eersten die het vanwege het verregaande gegillesdelatourette heb gedeinstalleerd heb ik een iets andere mening. En inmiddels doet dat voorbeeld volgen.

Ook hier speelt de aloude discussie tussen kwantitatief en kwalitatief rendement. Als je pas meetelt als je meer dan 1.000 tweets op je naam hebt en een pak aan volgers, ben je meer met ego dan met waardevolle networking bezig. Dat werd recentelijk op magistrale wijze bewezen. Zo werd facebookers een gratis Big Mac in het vooruitzicht gesteld voor elke 10 "vrienden" die men zou deleten. Op basis van de gigantische grote schoonmaak die volgde mag je stellen dat de waarde van een virtuele vriendschap in die community ongeveer eentiende Big Mac is. So much for loyalty...

Bovendien ontvang ik een jaar nadat ik mijn actieve Twitter loopbaan beëindigde, nog steeds wekelijks berichtjes dat ik weer nieuwe volgers heb. En dan niet de minste, zoals Dutch Cowboys en Geen Stijl. Fascinerend! 

Maar waar komt dan dat gevoel vandaan dat je deze ontwikkelingen niet mag missen? Nou, in ieder geval door "goeroes" die zich kleurenblind publiceren aan "positieve" onderzoeksresultaten. De kwantitatieve redenatiestructuur is immer gelijk. Voorbeeldje: The Intelligence Group onthulde recent dat 43% van de Hyves leden ontvankelijk is voor wervingsactiviteiten/recruitment. Om vervolgens zonder al te veel omwegen naar de conclusie te jumpen dat Hyves dús voor recruiters interessant is. De realiteit is echter, dat er nogal een gapend gat zit tussen wat de Hyvespopulatie op vrijblijvende onderzoeksvragen antwoordt (tuurlijk... als je een te gekke baan komt brengen ben ik altijd geïnteresseerd...) en hoeveel arbeidscontracten er daadwerkelijk te stand komen. Een te verwaarlozen aantal. Natuurlijk, wat nog niet is kan zeker nog komen, maar de moraal van het verhaal is dat je niet blindelings door de euforie van de melaatse met de meeste vingers moet laten meeslepen.

Bas van de Haterd, frontrunner in (digitale) arbeidscommunicatie zegt daarover: "daar waar veel mensen waarschijnlijk positief staan tegenover een vacature die bij je past, is een Hyves profiel niet echt geschikt voor goede targetting. Zoals ook HRlog gisteren al schrijft. Zelf ben ik inmiddels 4 keer in Hyves benaderd om mijn CV op te sturen, op basis van een lidmaatschap van een bepaalde Hyve. Ik moet zeggen dat ik de vierde keer het bericht als SPAM heb aangemerkt. Dus hoeveel van die 43% staan nog open voor vacatures als de targetting (die dus heel lastig is) ontbreekt?"

Ook LinkedIn en de mogelijkheid om er groups aan te maken doet het goed in de onderbuik. Zelf merk ik dat het nogal wat moeite kost om dit wat zakelijker platform ook zakelijk te houden. Voor mij betekent dat een zekere terughoudendheid in met wie ik connectie zoek en van wie ik de uitnodiging om te linken accepteer. Want inmiddels is ook daar een soort egodingetje ontstaan. LinkedInners die Obama en Balkenende in hun netwerk hebben of meer dan 750 connecties. Zouden die mensen wel meer waard zijn dan een hapje hamburger?

  Momenteel experimenteer ik er met de groepen die als champignons uit de virtuele aarde schieten. Ik heb gemerkt dat je daaraan een dagtaak kunt hebben, vooral als je de activiteitenmelding aan hebt staan en je je inboxje met regelmaat ziet vol lopen. Op papier is zo'n groep een uitgelezen vehikel om met gelijkgestemden de diepte in te gaan, maar in de praktijk gebeurt dat zelden.

Ik heb meer en meer het idee dat dit soort “fora” een soort fishing expedition zijn. Het lijkt er een beetje op dat mensen hun bestaansrecht trachten te bewijzen door hun lidmaatschap en het posten van trivia, hopend op reacties. Door een gebrek aan redactie (of misschien wel ballotage) lopen die discussies dood voordat ze echt begonnen zijn. En door een oorverdovende inactiviteit van veel groepsleden, zijn het doorgaans dezelfde die reageren. Het gevaar is dat menig groep zo een dood paard wordt waaraan trekken zinloos lijkt.

Is het concluderend dan allemaal kommer en kwel? Welnee! Wat er gebeurt is geweldig en wie zich hartstochtelijk met renderende relaties bezighoudt waant zich als Sjakie in de chocoladefabriek. Maar een vleugje realiteitzin is zeker op z'n plaats. Onze bijdrage daaraan komt uit dit soort beschouwingen en uit de ontwikkeling van bankable modellen om deze media effectief te bespelen. De tocht van kwantiteit naar kwaliteit is nog lang, maar we zijn onderweg!

Deze week is Voetbal21.nl los gegaan. Zeg maar: de gecombineerde Youtube, Hyves en Wikipedia van en voor het Nederlandse Amateurvoetbal.

Van de professionals uit de Eredivisie tot de amateurs in de Reserve 8^e klasse, van de A1 jeugd tot de jongste F-pupillen: onder het motto ‘Deel de Passie’ is vanaf de lancering op 1 oktober elke wedstrijd op [Voetbal21] even belangrijk.

Spelers, coaches en supporters worden op de site gevraagd zelf een bijdrage te leveren aan het compleet maken van de informatie over hun teams, clubs en competities. Bijvoorbeeld door foto’s en filmpjes van doelpunten, acties en bloopers te plaatsen, of wedstrijdenverslagen te schrijven. Op de site kan men ook met teamgenoten en tegenstanders chatten en onderling allerlei relevante gegevens uitwisselen zoals opstellingen en aan- en afmeldingen voor wedstrijden. De beroemde derde helft kan nu ook in de virtuele wereld plaatsvinden.

R2 tekende voor de introductiecampagne onder het motto: "Deel de passie", waarvoor net concept samen met Nils Verlaat van Nilfix, David van der Meulen van Pool Worldwide en Nicole van den Andel van DPDK werd uitgevoerd.

Webmasters van de ruim 5.500 voetbalverenigingen werd d.m.v. een e-mail van Jack van Gelder een eerste sneak preview gegund met de instructie om [Voetbal21] binnen hun vereniging te omarmen. Besturen ontvingen gelijktijdig een per vereniging gepersonificeerde doos met een verzorgerstas en Jack's uitnodiging om [Voetbal21] binnen de vereniging te gaan gebruiken als stimulator van het clubgevoel en als spil in de verenigingscommunicatie. Door middel van een persoonlijke previewcode konden verenigingen zich vast voorinschrijven.

Bij de feitelijke lancering gingen persberichten uit naar alle relevante media en ontvingen de de eerste 2.000 voorinschrijvers een viraal filmpje, waarin niet alleen Jack van Gelder, Tom Egbers, Maurice de Hond en Frits Barend een rol speelden, maar vooral zij zelf.

Het filmpje wordt inmiddels fanatiek door spelers onderling doorgestuurd en de inschrijvingen stromen binnen. Zie hieronder mijn persoonlijke filmpje. Misschien wil je aan het eind zelf je eigen voetbalvrienden verrassen...

In de Marketingtribune van deze week een interview met de voorzitter van de Independend Dutch Eventmarketing Association, IDEA voor intimi:
"Event volwaardig onderdeel van communicatiemix"... "marketing"...
"branding"..."communicatiekracht"..."doelstellingen"..."interactief"..."beleving"...
"0-1 meting"... het zou 10 jaar geleden geschreven kunnen zijn.

"Het zijn de concepten en de bijdrage aan de doelstellingen die bureaus onderscheidend maken. Daarvoor dienen we de merkwaarden van onze klanten te kennen". Ik stel, dat dat al meer dan een decennium, eerder een tablestake is om je als event "marketeer" überhaupt een plaats aan tafel te verwerven, dan een onderscheidende kwalificatie. Voor de 0-1 meting bestaan al even zo lang veel fijnmaziger (en zeker relevanter) modellen en naar mijn bescheiden ervaring zijn we inmiddels 5 lichtjaren voorbij aan de strijd om een serieuze plek in het medialandschap. ik zeg: kom op eventmarketeers! Klop het stof van je pak en ga écht aan de slag.

Als ik kijk naar een enorme behoefte van merken op dit moment, is er volop werk aan de winkel. Neem bijvoorbeeld de optimale balans tussen beloven en beleven. Met aan de ene kant de aspiratie van het merk, aan de andere kant eindgebruikers met een enorme keuze en daar tussen mensen die geacht worden als ambassadeurs van de waarden van dat merk te opereren: de eigen medewerkers en de externe vertegenwoordigers van het merk in het distributie- en servicekanaal.

Waarom die balans zo belangrijk is? Wel, in de eerste plaats omdat de tevredenheid van een klant afhangt van de mate waarin het merk, haar belofte aan hem waarmaakt. Ik stel dat tevredenheid niets anders is dan de overtreffing van verwachting. En als je die verwachting over een langere periode blijft overtreffen, dan worden klanten vanzelf loyaal. Waarom je tevreden en loyale klanten zou willen? Nou, simpelweg omdat je daarin minder hoeft te investeren om ze actief te houden. Niet zelden 50% minder dan je nu doet, tegen dubbele revenuen. De logische strategie zou dus zijn: beloof precies genoeg om van "nee", "ja" te maken en zorg ervoor dat je zelf een positieve marge houdt om die belofte met je dienstverlening te overteffen.

In de praktijk echter, belooft de gemiddelde verkoper je zelfs z'n welgevormde dochter van 18 als je zijn waar maar afneemt en sedert mannen als Joseph Pine het concept van de "belevingseconomie" introduceerden, wordt er qua beleving (overigens in belangrijke mate ook vóór de koop uit, dus eigenlijk: "beloving") ook nog eens een duit in het zakje gedaan. Tja, dan leg je de lat voor een consument wel erg hoog om zijn ervaring met de aanschaf aan de enorm opgeklopte verwachting te laten ontstijgen (is het daarom dat Pine zich in zijn laatste boek op de "authenticiteit" stort?).

Los van de oorverdovende "belovingsratrace", die vele branches zo langzamerhand op de Souk van Marrakech doen lijken, gaat merkbeleving anno 2008 veel te veel over de aanbieder in plaats van de afnemer (en bij eventbureaus niet zelden over het feit dat zij beter zijn in waar de geachte prospect voor is aangenomen). Het gaat te veel over de traditionele merkwaarden in plaats van de waarde die het merk inneemt in het leven van een consument. "Belevingsmedia" als events (maar ook merken in het algemeen) maken een veel effectievere klik met hun doelgroepen, als ze die waarde optimaliseren, uitventen en vervolgens waarmaken. Het idee om als eventmarketingbureau anno 2008 louter naar het merkpaspoort te hengelen is...tja...randvoorwaardelijk, maar zeker niet onderscheidend.

Beloven en beleven dus. Je hoort tegenwoordig zo vaak praten over de "kritische consument van vandaag de dag". Vaak met een ondertoontje van: "ze zijn niet meer tevreden te krijgen. Ze zuigen, zijn onbeschoft en laten je doodvallen voor een dubbeltje". Het recentelijk gepubliceerde rapport over de verhouding tussen de horecabranche en haar afnemers is daar een prachtig voorbeeld van: "ze geven geeneens geen fooi meer", zo klinkt het jammerend van achter de toog.

Nu zijn in dat specifieke geval steeds meer klanten van mening dat de fooi door de uitbater al in de extreme prijs van het 20 cl glaasje cola met veel ijs uit een anderhalve liter PETfles is ingecalculeerd en dat  de geleverde prestatie zich niet positief verhoudt tot de hartverzakking aan het eind van de avond. De wet is simpel: Van wie zijn prijsstrategie "premium" inzet, mag je ook een premium prestatie verwachten. Een typisch geval van de mismatch tussen belofte en beleving.

Maar waarom zijn consumenten zo "kritisch" geworden? Nou, om te beginnen vanwege dat achterlijke enorme aanbod van merken die om het hardst over elkaar heen buitelen. Klanten kunnen kiezen en vergelijken. Daarnaast hebben veel consumenten de laatste jaren ook net iets te vaak hun neus gestoten. Aan prijs-kwaliteit. Aan een scheve beloof-beleef ratio. Maar ook in toenemende mate aan merken die hen na de veelbelovende verkooptransactie simpelweg teleurstelden of zelfs halsstarrig tot waanzin dreven. Energie- en telecom leveranciers, vliegtuigmaatschappijen, verzekeraars (eventbureaus?): de lijsten van overbelovende en onderpresterende aanbieders bij de Consumentenbond, Radar en Kassa zijn eindeloos.

En dan kun je verzuchten dat consumenten "kritisch en onbeschoft" zijn geworden, maar als een product zijn belofte niet nakomt, je na een half uur nog geen verbinding hebt met de gloedvol aangeprezen klantenservice, je je realiseert dat een identiek smakende halve kip in een beetje restaurant tegenwoordig meer kost dan een hele ren anno 1999 (koploper: het gefailleerde Vossius met € 100,--), of je er achter komt dat het rendement én de inleg van je verwachtingsvol aangeschafte beleggingsverzekering in de diepe zakken van een verzekeringsmaatschappij is verdwenen onder het motto: "dan had je maar beter op moeten letten", dan vraag je je oprecht af in wat voor jungle we dreigen te verdwalen.

Veel merken en hun leveranciers zijn inmiddels zo "Excelgedreven" dat ze meer focussen op "koude" omzet, rendement en aandeelhouderswaarde, dan op de "riant renderende royalty" van hun bestaansrecht.

Niet op "papier", nee. D'r wordt wat afgemissionstatement, onderzocht, gemerknavelstaard, geconsulteerd, gecommuniceerd, getraind en gecustomerloyaltiet. Of "ge-evenement" for that matter. Maar gewoon. In de praktijk van alledag. Waar je hartje je zou moeten ingeven dat de klant misschien dan geen koning, maar dan toch tenminste je koninklijke reden van bestaan is. Die praktijk leert, dat de kreet: "de klant centraal", sinds 1990 ongeveer het meest platgetreden "mantra" in het bedrijfsleven is. "We kennen onze klanten en spelen in op hun behoeften". In dat kader is dit filmpje hartverscheurend hilarisch...

Het probleem dat wij vaak treffen is dat bedrijven alle "mechanica" van klanttevredenheid en loyaliteitsdenken geïnstalleerd hebben, maar niet echt bezig zijn met authentieke loyaliteit. Hun proposities, servicedesks en klachtendiensten, callcenters en klanttevredenheidsonderzoeken met CSI afrekenmodellen, stralen fier uit dat ze echt om hun klanten geven.

In de praktijk loop je als consument tegenwoordig echter steeds vaker tegen de muur. En gaan CSI programma's niet vaker over "moeten", dan over "voelen"? Je voelt in de showroom haast het mechanisch directief: geef 2 kopjes koffie, maak 3 salto's achterover om de prospect te paaien en maak een compliment over de kleding van de echtgenote. Onderwijl staan ze anno 2008 nog steeds en masse tegen de kerel te lullen, terwijl de auto voor mevrouw is bestemd. En daar komen ze mee weg, want in veel van die CSI systemen wordt ook louter dat gecheckt: heeft u koffie gehad? De salto's gezien etc. Of mevrouw zich voor vol aangezien heeft gevoeld wordt niet genoteerd. "Ik moet een CSI van 8.3 halen op de parameters die worden gemeten" is anno 2008 belangrijker dan "Ik heb van mevrouw een echte fan voor het leven gemaakt". Nu liep ze weg. Volgens de verkoper omdat "ze je tegenwoordig laten doodvallen voor een dubbeltje".

Het afstemmen van belofte op beleving en het ontwikkelen van een fanbase zijn geen mirakels. Maar wel eng voor rabiate systeemdenkers. Zij kunnen of durven de schijnbare "leap of faith" naar een beetje gevoel niet maken. Zij vertrouwen liever op de beslagen spiegel van de niet zelden oerlelijke CSI heks die alleen maar terugzalft dat er geen schonere in het hele land is.

Onze praktijk toont verbijsterend positieve effecten als je de mensen achter een merk -bijvoorbeeld via evenementen- laat begrijpen waar het écht om gaat en ze de daarbij behorende attitude laat omarmen. Niet alleen vliegen de CSI scores omhoog en presteren mensen beter en bewuster, maar ook zien we omzetten toenemen en ondernemingen significant besparen op hun investeringen in de levenscyclus van klanten.

Het eerste kwartaal van 2008 zit er op. En een eerste blik in de achteruitkijkspiegel stemt tevreden.We begonnen met een landelijke tour voor Dactylo, waarin we met de Pure Liner alle nationale windstreken aandeden om de medewerkers mee te nemen in de doelen en plannen voor 2008. De boot werd voor die gelegenheid volledig omgebouwd, waarbij we de patrijspoorten gebruikten voor de geprojecteerde presentatieondersteuning. Door een vernuftig projectiesysteem konden we zo stills en video over vier schermen laten bewegen.

Meer Dactylo dit kwartaal door de verheugende nominatie voor de Gouden Giraffe 2008. Het evenement dat we samen met Marleen Heidinga's Werkzaamheden voor hen in de Van Nelle Ontwerpfabriek bedachten, werd door de jury onder voorzitterschap van Heineken's Norbert Cappetti gerekend tot de 3 beste evenementen van het afgelopen jaar. Helaas ging de gouden langnek dit keer nèt aan onze neus voorbij. Het zou de 5e zijn geweest in de afgelopen 15 jaar. Maar gelukkig houden we nog wel onze statistiek consistent dat alles dat we ooit, voor welke prijs dan ook, hebben ingezonden, minimaal genomineerd is geworden en we nog steeds, aldus het vakblad High Profile, gelden als  "de grootste prijzendelvers uit de geschiedenis van de event industry". Een keer naast de pot piesen stimuleert ons om nog harder ons best te doen om prijswinnend werk af te leveren. Als u dat met ons aandurft? Kom maar op! We zijn tot de tanden toe bewapend.

We zijn ook heel blij dat Vodafone (sales performance), Fortis ASR (ATP relaties), Mercedes Benz (Dealer relaties) en For All Finance (klanten relaties), in de afgelopen weken wederom voor R2 gekozen hebben. In de categorie nieuwe klanten verwelkomen we Ramenfabriek Op 't Hoog, die besloten heeft om R2 in te zetten voor hun bedrijfsjubileum later dit jaar. Sinds we in 2004 met de jubilerende van der Pas Bouwgroep naar Rome zijn geweest, worden we eens in de zoveel tijd benaderd door te leuke constructieachtige bedrijven uit Brabant die van hen gehoord hebben hoe fantastisch dat was. Er gaat toch niets boven mond-op-mond reclame...

Daarnaast zijn we aan een strategische monsterklus begonnen voor de FD Mediagroep. Samen met Alex van der Weide en Fons Fonteyn van het Hoofdbureau zijn we gevraagd de relevantie van het merk te optimaliseren, de waarde voor gebruikers en adverteerders te maximaliseren en de effectiviteit van hun werving te vergroten. Na een inventarisatie d.m.v. interviews met tal van sleutelfiguren uit die organisatie, zitten we nu midden in de strategie ontwikkeling. Nadat die op de doelgroep is getest en door FD is goedgekeurd ontwikkelen we vervolgens het concept.

In de "buitenschoolse activiteiten" valt nog te melden dat Captijn door de Universiteit Maastricht is gevraagd om de key note en het dagvoorzitterschap te leveren voor het congres "Modern Event management" dat er binnenkort wordt georganiseerd.

Al met al liggen we lekker op stoom voor 2008 en bruisen we van de energie om voor opdrachten "steigerend te paard" te gaan. R2 is open for business!