சோஷலிச நாட்டில் ரேஷன் : ஒரு கிலோ அரிசி 0.01 டாலர் சதம் and more...

உள்ளே ...


சோஷலிச நாட்டில் ரேஷன் : ஒரு கிலோ அரிசி 0.01 டாலர் சதம்

"தேசியத் தலைவர்" கிம் இல் சுங்கின் வட கொரியா - ஓர் அறிமுகம்
(பாகம் - நான்கு)

கிம் இல் சுங் காலத்தில், வட கொரியாவில் ஏறக்குறைய சமத்துவமான சமூக அமைப்பு இருந்தது. அதிகளவு சம்பளம் வாங்குவோர் சமூகத்தில் உயர்ந்த அந்தஸ்தில் இருக்கும் நிலைமை அங்கிருக்கவில்லை. அதற்குக் காரணம், உணவுப் பங்கீட்டுத் திட்டம் (ரேஷன்) எல்லோரையும் சமமான நுகர்வோராக வைத்திருந்தது. உயர் அரச அதிகாரிகள், மருத்துவர்கள், பொறியியலாளர்கள், தொழிலாளர்கள், என்ற பாரபட்சம் இல்லாமல், அனைவரும் பொது விநியோக நிலையத்தில் தான் பொருட்களை வாங்கினார்கள்.

நாடு முழுவதும், நகரங்கள், கிராமங்கள் தோறும் அமைக்கப் பட்டிருந்த பொது விநியோக நிலையங்களை, நமது நாட்டில் உள்ள சூப்பர் மார்க்கட்டுகளுடன் ஒப்பிடலாம். அதாவது, அங்கே உணவு, உடை, வீட்டுப் பாவனைப் பொருட்கள் எல்லாம் கிடைக்கும். அதுவும் நினைத்துப் பார்க்க முடியாத அளவுக்கு மிக மிகக் குறைந்த விலையில் கிடைக்கும்.

ஐம்பதுகளில் இருந்து தொண்ணூறுகள் வரையில், வட கொரியாவில் அனைத்து மக்களும் ரேஷனில் தான் வாழ்ந்து வந்தனர். மாதத்திற்கு இரண்டு தடவைகள், ஒரு குடும்பத்திற்கு தேவையான, அரிசி, பருப்பு, காய்கறிகள், பழங்கள், மீன், கருவாடு, இறைச்சி என்பன அளந்து கொடுக்கப் பட்டு வந்தன. (இறைச்சி எப்போதும் கிடைப்பதில்லை.) 

உணவுப் பொருட்களின் அளவு, செய்யும் தொழிலுக்கு ஏற்றவாறு, அல்லது வயதுக்கு ஏற்றவாறு மாறு படும். ஒருவருக்கு எத்தனை கலோரிகள் தேவை என்பதற்கு அமைய, உணவின் அளவு தீர்மானிக்கப் படும். சுருக்கமாக, உடல் உழைப்பாளிகளுக்கு அதிகளவு உணவு வேண்டும், மூளை உழைப்பாளிகளுக்கு குறைந்தளவு உணவு போதும் என்று தீர்மானிக்கப் பட்டுள்ளது. 

உதாரணத்திற்கு, கடின உழைப்பை செலுத்தும் சுரங்கத் தொழிலாளிகளுக்கு அதிக அளவும், குறைந்தளவு உடல் உழைப்பை செலுத்தும் அலுவலக ஊழியருக்கு குறைந்தளவும் கிடைக்கும். விமானிகள் போன்ற தொழில் நுட்ப நிபுணர்கள், கட்சித் தலைவர்கள் போன்றோருக்கும் அதிகளவு ரேஷன் உணவு கிடைத்ததை மறுக்க முடியாது. அதே மாதிரி, சிறை முகாம்களுக்குள் அடைக்கப் பட்ட கைதிகளுக்கு மிகக் குறைந்தளவு ரேஷன் உணவு கிடைத்ததென்ற உண்மையையும் மறுக்க முடியாது. (சிறை முகாம்களில் வேலை நேரமும் அதிகமாக இருந்தது.)

பண்டிகை நாட்களில், குறிப்பாக கொரிய பொங்கல் தினத்தில், உணவின் அளவு அதிகரிக்கப் படும். அத்துடன் பண்டிகை கொண்டாடத் தேவையான பிற பொருட்களையும் அரசே கொடுக்கும்.   மேலும், வீட்டுக்குத் தேவையான தளபாடங்கள், மின்னணுக் கருவிகள், போன்ற பிற அத்தியாவசியப் பொருட்களையும் அரசு ரேஷன் மூலம் விநியோகம் செய்து வந்தது.

ரேஷனில் கிடைக்கும் உணவு போதாமால் இருந்தாலும், யாரும் பட்டினி கிடந்து சாகவில்லை என்பது குறிப்பிடத் தக்கது. பொருளாதார வளர்ச்சி கண்ட அறுபதுகளில் மட்டும் அனைவருக்கும் போதுமான அளவு உணவு கிடைத்து வந்தது. எழுபதுகளுக்குப் பின்னர் பொருளாதாரம் சரிந்து கொண்டு சென்றதால், ரேஷன் அளவும் குறைக்கப் பட்டது.

உண்மையில் உணவுப் பங்கீட்டு முறை சரியாக அமுல்படுத்தப் பட்ட காலத்தில் (அதாவது கிம் இல் சுங் காலம்), அது பொது மக்களுக்கு நன்மை பயப்பதாக இருந்தது. வளர்ந்த நாடொன்றில், உணவுப் பொருட்களை வாங்குவதற்காக கிராமத்தில் இருந்து நகரத்திற்கு செல்லும் சராசரி குடும்பம் ஒன்று, ஒரு வாரத்திற்கு தேவையான உணவை வாங்கிக் கொண்டு வருவதில்லையா? அதே மாதிரித் தான், வட கொரியாவில் ஒவ்வொரு குடும்பமும், பொது விநியோக நிலையத்திற்கு சென்று, ஒன்று அல்லது இரண்டு வாரங்களுக்கு தேவையான உணவுப் பொருட்களை, மொத்தமாக வாங்கிக் கொண்டு வருவார்கள்.

சோஷலிச நாடொன்றின் சமுதாயக் கட்டமைப்பும், முதலாளித்துவ நாடொன்றின் சமுதாயக் கட்டமைப்பும் வேறு வேறானவை. நாங்கள் இரண்டையும் ஒப்பிட்டு ஒன்றெனக் கருதினால் குழப்பமே மிஞ்சும். இவ்வாறு மக்களைக் குழப்பும் வேலையை தான் மேற்கத்திய ஊடகங்கள் செய்து கொண்டிருக்கின்றன. 

முதலாளித்துவ நாட்டில், சம்பளம் என்ற பெயரில், வாழ்க்கைச் செலவுக்கான பணத்தை கையில் கொடுத்து விடுவார்கள். அதைக் கொண்டு எமக்குத் தேவையான அத்தியாவசியப் பொருட்களை சந்தை கூறும் விலைக்கு வாங்க வேண்டும். திடீரென விலைவாசி உயர்ந்து, சம்பளம் உயரா விட்டால், விதியை நொந்து கொண்டு நுகர்வை குறைத்துக் கொள்ள வேண்டும்.

கிம் இல் சுங் காலத்தில், ஒரு சராசரி வட கொரிய குடிமகனின் சம்பளம் இருபது டாலர்கள். என்னது, $ 20 ஆ! என்று யாராவது வாயைப் பிளக்காதீர்கள். எங்களது நாட்டில் மாதமொன்றுக்கு இருபது டாலரை மட்டும் வைத்துக் கொண்டு வாழ்க்கை நடத்த முடியாது என்பது எல்லோருக்கும் தெரியும். ஆனால், வட கொரியாவின் நிலைமை வேறு. வீட்டுக்கு வாடகை கிடையாது. மின்சாரம், தண்ணீர் கூட அரசு மானியத்தில் கிடைக்கிறது. ரேஷனில் கிடைக்கும் ஒரு கிலோ அரிசியின் விலை 0.08 வொன் (வட கொரிய நாணயம்.) அது டாலரில் எவ்வளவு? ஒரு சதம் கூட இல்லை.

உண்மையில், வட கொரியாவிலும் அரிசியின் சந்தை விலை அதை விட பத்து அல்லது இருபது மடங்கு அதிகமாக இருக்கும். ஆனால், அரசு பெருமளவு மானியம் கொடுத்து, அரிசியை மக்களுக்கு மிகக் குறைந்த விலைக்கு விற்றது. அத்தியாவசியப் பாவனைப் பொருட்களின் விலை, வருடக் கணக்காக உயராமல் அப்படியே இருந்தது. ஆகையினால், $ 20 சம்பளம் என்பது, ஒரு தந்தை தனது பிள்ளையின் கைச் செலவுக்கு பணம் கொடுப்பதைப் போன்றது. அந்தப் பணத்தில், சினிமாத் தியேட்டரில் டிக்கட் வாங்குவதற்கு, அல்லது சில தனிப்பட்ட பாவனைப் பொருட்களை வாங்குவதற்கு செலவிடலாம்.

மேற்படி தகவல்கள், தொண்ணூறுகளுக்கு முந்திய கிம் இல் சுங் காலத்திற்கு மட்டுமே பொருந்தும். அவரின் மறைவுக்குப் பின்னர், வட கொரியா யாரும் எதிர்பாராத அளவு பெரும் நெருக்கடிக்குள் சிக்கிக் கொண்டது. அது பற்றி பின்னால் பார்ப்போம்.

 
மக்கள் முழுமையாக அரசு வழங்கும் உணவில் தங்கியிருந்த படியால், பணத்தின் தேவை இல்லாமல் போனது. வட கொரியாவில் எல்லாக் காலங்களிலும் பணப் புழக்கம் இருந்தது. ஆனால், சந்தைப் பொறிமுறை இல்லாத காரணத்தால், அனைத்து தேவைகளையும் அரசே பூர்த்தி செய்த படியால், எதற்கும் பணம் செலவிட வேண்டி இருக்கவில்லை. அதன் அர்த்தம், வட கொரியாவில் சந்தைகள், கடைகள் இருக்கவில்லை என்பதல்ல.

பலர் நினைப்பதற்கு மாறாக, வட கொரியாவில் எந்தக் காலத்திலும், தனியார் கடைகள், சந்தைகள் தடை செய்யப் படவில்லை. ஆனால், சமூகத்தில் அவற்றின் முக்கியத்துவம் மிகவும் குறைவாக இருந்தது. பொதுவாக ரேஷனில் கிடைக்காத பாவனைப் பொருட்களை விற்பனை செய்யும் தனியாரின் வியாபார நிலையங்கள், அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக சில இருந்து வந்துள்ளன. அவர்களுக்கு நிறைய கட்டுப்பாடுகள் இருந்தன. தனியார் யாரும் தானியங்களை இறக்குமதி செய்ய முடியாது. அது அரசின் ஏகபோக உரிமை. அது மட்டுமல்ல, இலாபம் சம்பாதிக்கும் நோக்கில் யாரும் வியாபாரம் செய்ய முடியாது.

எல்லோரும் அரச நிறுவனங்களில் வேலை செய்ய வேண்டியிருந்தால், சந்தைகள், கடைகளை யார் நடத்தி இருப்பார்கள்? கொரிய சமுதாயத்திலும், ஆண் தான் உழைக்க வேண்டும் என்ற பாரம்பரிய பழக்கவழக்கம் இருந்துள்ளது. நவீன கிம் இல் சுங் அரசு, அந்த மரபை பெரியளவில் மாற்றவில்லை. 

ஒவ்வொரு குடும்பத்திலும் உள்ள வயது வந்த ஆண்கள் கட்டாயம் வேலைக்குச் செல்ல வேண்டும். வேலையாட்கள் தொழிலகத்தை மாற்றுவதும் இலகுவான காரியமல்ல. அந்தக் கட்டுப்பாடு ஒரு வகையில் அரசு பிரஜைகளை கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருக்கவும் உதவியது. ஆண் தொழிலாளரின் நிலைமைக்கு மாறாக, பெண்களுக்கு சில சலுகைகள் இருந்தன.

ஒரு பெண் திருமணம் செய்து கொண்ட பின்னர், தான் செய்து வந்த வேலையை விட்டு விட்டு வீட்டில் நிற்க முடிந்தது. வீட்டில் சும்மா இருக்கும் பெண்கள், சந்தையில் பொருட்களை விற்பதன் மூலமும், கடை ஒன்றை நிர்வகிப்பதன் மூலமும் மேலதிக வருமானத்தை தேடிக் கொண்டனர். அதனால், இன்று வரைக்கும், வட கொரியாவின் நாட்டுப்புறங்களில் எங்கு சென்றாலும், சந்தைகள், கடைகளில் பெண்கள் தான் விற்பனையாளர்களாக நிற்பதைக் காணலாம். 

இது ஒரு வகையில் இன்னொரு வகையான சுதந்திரத்தையும் கொடுத்தது. தென் கொரியாவில் அரசியல் தஞ்சம் கோரிய அகதிகளில் பெரும்பாலானோர் பெண்கள். ஏனென்றால், பெண்கள் மட்டுமே அதிகாரிகளின் கண்களில் மண்ணைத் தூவி விட்டு, சீன எல்லை வழியாக தப்பியோட முடிந்தது.


இந்த தொடரின் முன்னைய பதிவுகள்:
    


"ஸ்டாலினிச நாடு" என்பதற்கு வரைவிலக்கணம் என்ன?

"தேசியத் தலைவர்" கிம் இல் சுங்கின் வட கொரியா - ஓர் அறிமுகம்
 (பாகம் - மூன்று)

உலகில் பொதுவாக, "மார்க்சிய- லெனினிச" சித்தாந்த அடிப்படை கொண்ட, கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகள் வேறு பெயரில் ஆட்சி செய்தாலும், அவற்றை கம்யூனிச நாடுகள் என்று அழைப்பதில் தவறில்லை. ஆனால், சோஷலிச நாடுகளை எல்லாம் கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகள் ஆள்வதில்லை. சில நாடுகளில் உள்ள அரசுகள், புரட்சிகரமானதாக, அல்லது முற்போக்கானதாக இருக்கலாம். சோஷலிச பொருளாதாரத்தை நடைமுறைப் படுத்தலாம். லிபியாவில் கடாபியின் ஆட்சிக் காலத்தில், இஸ்லாமிய- சோஷலிசம் நடைமுறையில் இருந்தது. ஆனால், அதை யாரும் ஒரு கம்யூனிச நாடு என்று அழைக்கவில்லை. அதே போன்றது தான் வட கொரியாவும்.

கிம் இல் சுங் குழுவினர்,  ஜப்பானிய ஆக்கிரமிப்புக்கு எதிராக கெரில்லா யுத்தம் நடத்திய ஆரம்ப காலங்களில், குறைந்த பட்சம் மார்க்சிச - லெனினிச கொள்கையை ஏற்றுக் கொண்டிருந்தார்கள். அந்தக் காலத்தில், சோவியத் யூனியனை ஆட்சி செய்த ஸ்டாலினையும் ஏற்றுக் கொண்டிருந்தனர். மேலும், ஸ்டாலினின் மறைவுக்குப் பின்னர், கம்யூனிச முகாம் இரண்டாகப் பிரிந்த நேரம், கிம் இல் சுங் ஸ்டாலினை ஆதரித்தார். இந்த விடயங்கள் உண்மையானவை தான். 

அதற்காக, வட கொரியா இன்று வரையும் நிலைத்திருக்கும் "ஸ்டாலினிச நாடு" என்று குறிப்பிடுவது பொருத்தமானதா? பெரும்பாலும் மேற்கத்திய முதலாளித்துவ நாடுகளில் தான், அவ்வாறு "ஸ்டாலினிச முத்திரை" குத்தப் படுகின்றது. சில கூறுகள் ஒரே மாதிரி தென்பட்டாலும், அது முற்றிலும் சரியல்ல.

மேற்கத்திய பிரச்சார ஊடகங்கள் "ஸ்டாலினிசம்" என்று எதை கருதிக் கொள்கின்றன? முதலில், சோவியத் யூனியனில் இருந்த ஸ்டாலினின் ஆட்சிக் காலத்தையும், வட கொரியாவின் கிம் இல் சுங் ஆட்சிக் காலத்தையும் ஒப்பிட்டுப் பார்ப்போம்.

 
"ஒரு கட்சி தனது உறுப்பினர்களை கொலை செய்வது ஸ்டாலினிசம்" என்று மேற்குலகில் கூறுகின்றார்கள். ஸ்டாலின் காலத்தில், சொந்த கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் தலைவர்கள், உறுப்பினர்கள் கூட களையெடுக்கப் பட்டனர். அவர்கள் மேல், அமெரிக்கா, பிரிட்டன், ஜெர்மனி, ஜப்பான் ஆகிய எதிரி நாடுகளுக்காக உளவு பார்த்த குற்றச்சாட்டுகள் சுமத்தப் பட்டன.

கிம் இல் சுங் ஆட்சிக் காலத்திலும், அவரது தொழிலாளர் கட்சியின் தலைவர்கள், உறுப்பினர்கள் களையெடுக்கப் பட்டனர். அவர்கள் மேல், அமெரிக்கா, தென் கொரியா, ஜப்பானுக்காக உளவு பார்த்த குற்றச்சாட்டு சுமத்தப் பட்டது. ஸ்டாலின் காலத்தில் நடந்ததைப் போன்று, ஒருவர் கைது செய்யப் பட்டால், அவருடன் தொடர்புடைய பலர் அடுத்தடுத்து கைது செய்யப் பட்டனர்.

ஆயினும், மேற்குலகம் கூறுவது போன்று, இது மாதிரியான களையெடுப்புகள், "ஸ்டாலினிசத்தின் சிறப்பம்சம்" அல்ல! தமிழர்களுக்கு நன்கு தெரிந்த, புலிகள் இயக்கத்தினுள், மாத்தையா, கருணா போன்ற தலைவர்களும், அவர்களுடன் நூற்றுக் கணக்கான போராளிகளும் களையெடுக்கப் பட்டனர். "RAW உளவாளிகள், சிங்கள அரசின் ஒட்டுக்குழு" என்றெல்லாம் காரணம் கூறினார்கள். அதற்காக, புலிகளை யாரும் "ஸ்டாலினிச இயக்கம்" என்று சொல்வதில்லை.

கூட்டுறவு விவசாயப் பண்ணைகளை (Collective farming) ஸ்டாலினிச கட்டமைப்பு என்று சொல்வதைப் போன்ற அபத்தம் வேறு இல்லை. ஸ்டாலின் பிறப்பதற்கு ஆயிரக் கணக்கான வருடங்களுக்கு முன்னரே கூட்டுறவுப் பண்ணை அமைப்பு முறை இருந்து வந்துள்ளது. எண்பதுகள் வரையில், இஸ்ரேலிலும் இருந்துள்ளன. 

சோவியத் யூனியனில் இரண்டு வகையான கூட்டுறவுப் பண்ணைகள் இருந்துள்ளன. முற்றுமுழுதாக, அரசினால் நிர்வகிக்கப் படும் பண்ணைகள் (Sovchoz). சுயாதீனமான விவசாயிகளின் பண்ணைகள் (Kolchoz). இருப்பினும், ஒவ்வொரு விவசாயியும் சராசரி ஆயிரம் சதுர மீட்டர் பரப்பளவிலான நிலத்தை கூட சொந்தமாக வைத்திருக்க முடிந்தது. கூட்டுறவுப் பண்ணைகள் மட்டுமல்ல, தனியான விவசாயியும், தமது நிலத்தில் கிடைத்த விளைபொருட்களை சந்தைக்கு கொண்டு வந்து விற்க முடிந்தது.

வட கொரியாவில், விவசாயிகள் அனைவரும் கூட்டுறவுப் பண்ணைகளில் வேலை செய்ய வேண்டிய கட்டாயம் இருந்தது. உண்மை. பண்ணைகள் முழுவதும் நேரடி அரசு நிர்வாகத்தின் கீழ் இருந்தன. அது மட்டுமல்ல, தனியொரு விவசாயிக்கு சொந்தமாக ஒதுக்கப் பட்ட நிலத்தின் அளவும் மிகக் குறைவு. தமக்கென சொந்தமாக உணவு உற்பத்தி செய்யக் கூடிய விவசாயிகளைக் கூட, அரசாங்கத்தில் தங்கியிருக்க வைப்பதே அதன் நோக்கம்.

வட கொரியாவில், நகர வாசிகள், கிராம வாசிகள், தொழிலாளர்கள், விவசாயிகள், யாராக இருந்தாலும், அனைத்துப் பிரஜைகளும் அரசு கொடுக்கும் ரேஷன் உணவுப் பொருட்களை நுகர வேண்டிய கட்டாயம் இருந்தது. ரேஷன் அல்லது உணவுப் பங்கீட்டுத் திட்டம் ஒரு ஸ்டாலினிச கொள்கை என்று சொல்வதும் அபத்தமானது. முதலாம், இரண்டாம் உலகப்போர் முடிந்த பின்னரான காலங்களில், மேற்கத்திய நாடுகளில் கூட அனைவருக்கும் ரேஷன் கொடுத்து வந்தனர். இந்தியாவில் பல தசாப்த காலமாக இருந்து வந்தது.

சோவியத் யூனியனில், போர் நெருக்கடி காலங்களிலும், தட்டுப்பாடான உணவுப் பொருட்களுக்கும் மட்டுமே ரேஷன் முறை இருந்தது. இவற்றில் இருந்து, வட கொரியாவின் ரேஷன் முறை எந்தளவு வேறு படுகின்றது? அது தேசத்தின் பொருளாதார விருத்தியில், தனி நபரின் வாழ்வில் ஏற்படுத்திய தாக்கம் என்ன? அது பற்றி பின்னால் பார்ப்போம்.

வட கொரியா எந்நேரமும் பொலிஸ் கண்காணிப்பின் கீழ் இருக்கும் நாடு என்பதை மக்கள் அனுபவத்தில் உணர்ந்துள்ளனர். அதற்குச் சில உதாரணங்களை கூறலாம். ஒரு குறிப்பிட்ட பிரதேசத்தில் வாழும் மக்கள், அங்கிருந்து வேறு பிரதேசத்திற்கு செல்ல முடியாமல், அவர்களது நடமாடும் உரிமை கட்டுப் படுத்தப் பட்டது. வேறு மாவட்டத்தில் இருக்கும் உறவினரைப் பார்க்கச் செல்வதென்றால், முன் கூட்டியே பொலிஸ் அனுமதி பெற்றிருக்க வேண்டும். அனுமதிப் பத்திரம் இல்லாமல் சென்று பிடிபட்டால், திருப்பி அனுப்பப் படுவதுடன் தண்டனையும் கிடைக்கும்.

நாட்டுப் புறங்களில் வசிப்போர், தலைநகர் பியாங்கியாங் செல்வதை நினைத்துப் பார்க்க முடியாது. அதற்கு என்ன காரணம் சொல்லி கேட்டாலும், அனுமதி கிடைப்பது குதிரைக் கொம்பு தான். வெளியில் இருந்து பார்ப்போருக்கு அது கடுமையான அரசு அடக்குமுறையாகத் தோன்றும். ஆனால், எதிரிகள் ஊடுருவலாம் என்ற அச்சம் காரணமாக அந்த திட்டம் நடைமுறைப் படுத்தப் படுகின்றது. 

இன்றைக்கும், "வட கொரியா ஒரு மிலேச்சத் தனமான அடக்குமுறை நிலவும் நாடு" என்று சொல்லப்படுவதற்கான காரணங்களில் அதுவும் ஒன்று. அதாவது, இன்றைக்கும் வெளியில் இருந்து யாராலும் ஊடுருவ முடியாத அளவுக்கு கண்காணிப்பு நிலவுகின்றது.

பலர் நினைப்பதற்கு மாறாக, ஸ்டாலின் காலத்து சோவியத் யூனியனில் கூட, மக்களின் நடமாட்டம் கட்டுப் படுத்தப் படவில்லை. மாஸ்கோ போன்ற பெரிய நகரங்களில் வசிக்க விரும்புவோர் அனுமதி கோரி விண்ணப்பிக்க வேண்டும் என்பது உண்மை தான். ஆனால், சோவியத் யூனியனில் மக்கள் எங்கு வேண்டுமானாலும் போவதற்கும், வருவதற்கும் கட்டுப்பாடுகள் இருக்கவில்லை.

வட கொரியாவின் பிரயாணக் கட்டுப்பாடுகள், வெளியுலகில் மனித உரிமை மீறலாக கணிக்கப் படலாம். நிச்சயமாக, அது "ஸ்டாலினிசம்" அல்ல. இந்தக் காலத்தில், உலகம் முழுவதும் எங்கள் எல்லோரையும் செய்மதி, இணையம் மூலம் கண்காணிக்கிறார்கள் என்பது வேறு கதை. சில வருடங்களுக்கு முன்னர், ஜெர்மனிக்கு அகதியாக வந்து தஞ்சம் கோருவோர், தாம் வசிக்கும் மாவட்டத்தை விட்டு வெளியேறுவதற்கு தடை இருந்தது.

நாடு முழுவதும், நகரம், கிராமம் எதுவாக இருந்தாலும், குறிப்பிட்ட அளவு வீடுகள் ஒன்று சேர்ந்த நிர்வாக அலகுகளாக பிரிக்கப் பட்டுள்ளன. நகரில் ஓர் அடுக்கு மாடிக் கட்டிடத்தில் உள்ள வீடுகள் அத்தனையும், அல்லது கிராமத்தில் பத்து பதினைந்து தனி வீடுகள் சேர்ந்த அமைப்பாக அது இருக்கும். அந்த அமைப்பிற்கு அரசால் நியமிக்கப் பட்ட ஒரு நபர் பொறுப்பாக இருப்பார். பெரும்பாலும் நடுத்தர வயதை தாண்டிய பெண்மணி தான் நியமிக்கப் பட்டிருப்பார். 

அந்தச் சுற்றாடலில் வாழும் அனைத்துக் குடும்பங்களையும் பற்றிய தகவல்களை திரட்டி வைத்திருப்பது தான் அவரது கடமை. ஒரு வீட்டில் எத்தனை குடும்ப உறுப்பினர்கள் உள்ளனர்? யார் என்னென்ன செய்கின்றனர்? அந்த வீட்டில் மேலதிகமாக யாராவது தங்கியிருக்கின்றனரா? வருமானத்திற்கு மிஞ்சிய ஆடம்பரப் பொருட்கள் காணப் படுகின்றனவா? இது போன்ற தகவல்களை சேகரித்து வைத்திருப்பார்கள். வேறு இடத்தில் இருந்து புதிதாக யாராவது வந்து தங்கினால் அறிவிக்க வேண்டும்.

இதோ பாருங்கள்! அது தான் "ஸ்டாலினிச அடக்குமுறை" என்று யாராவது சொல்லக் கிளம்பினால், அவர்களுக்கு ஒன்று சொல்ல விரும்புகிறேன். மேற்கத்திய நாடுகளிலும் இது போன்ற "ஸ்டாலினிச கண்காணிப்புகள்" நடைமுறையில் உள்ளன.

பொதுவாகவே, எந்தவொரு மேற்கத்திய நாட்டிலும், யாரும் எந்த இடத்திலும் பதிவு செய்யாமல் தங்க முடியாது. ஒரு வீட்டில் எத்தனை பேர் இருக்கிறார்கள், என்னென்ன செய்கிறார்கள் என்பன போன்ற விபரங்கள் யாவும், தற்காலத்தில் அரச கணனியில் டிஜிட்டல் வடிவில் பதிவு செய்யப் படுகின்றன.

அது மட்டுமல்ல, நெதர்லாந்தில் கிராமங்களில் வசிப்போரிடம் இருந்து ஒரு விடயத்தை அறிந்து கொண்டேன். ஒவ்வொரு கிராமத்திலும், அங்கு வசிக்கும் மக்களை கண்காணிப்பதற்கென்று, ஒருவர் அரசாங்கத்தால் நியமிக்கப் பட்டிருப்பார். அவரது வேலையும் அந்தக் கிராமத்தில் இருப்பவர்கள் பற்றிய தகவல்களை சேகரிப்பது தான். ஆனால், ஒரு வித்தியாசம் உள்ளது. வட கொரியாவில் ஒரு வீட்டிக்குள் இருக்கும் பொருட்கள் கூட அவர்களுக்குத் தெரியும். நெதர்லாந்துக் கிராமங்களில், யார் அங்கே புதிதாக நடமாடுகிறார்கள் என்று மட்டும் கண்காணிக்கிறார்கள்.

சிறை முகாம்களில் அடைத்து வைத்திருக்கப் படும் கைதிகள் பற்றிய கோரக் கதைகள் தான், மேற்கத்திய ஊடகங்களில் முக்கியத்துவம் பெறுகின்றன. இதையும் "ஸ்டாலினிச கொடுங்கோன்மை" யுடன் ஒப்பிட்டுப் பார்க்கிறார்கள். ஆமாம், வட கொரிய அரசு மறுத்தாலும், அங்கே சிறை முகாம்கள் உள்ளன. அதைப் பற்றி விரிவாக பின்னர் பார்ப்போம். 

இங்கே ஓர் உண்மையை நாங்கள் உணர்ந்து கொள்ள வேண்டும். உலகில் உள்ள தேசங்களில் எல்லாம், அவை சுதந்திரமான ஜனநாயக நாடுகளாக இருந்தாலும், சிறைச்சாலைகள் உள்ளன. அமெரிக்காவில் எத்தனை ஆயிரம் பேர் சிறைகளில் அடைக்கப் பட்டுள்ளனர்? மொத்த அமெரிக்க சனத்தொகையில் ஒரு சதவீதம் என்று புள்ளிவிபரங்கள் தெரிவிக்கின்றன. அவ்வாறு சிறையில் இருக்கும் கைதிகள் பற்றிய, மிகுதி 99% மக்களின் நிலைப்பாடு என்ன? ஒன்றுமில்லை.

பெரும்பாலான அமெரிக்கர்கள், சிறையில் இருக்கும் சக அமெரிக்கர்கள் பற்றி கவலைப்படாமல், தானுண்டு, தன வேலை உண்டு என்று வாழ்கிறார்கள். பெரும்பான்மையான வட கொரிய மக்களும் அப்படித் தான். அந்த நாட்டில், சிறை முகாம்களுக்குள் அடைக்கப் பட்ட வட கொரியர்களின் எண்ணிக்கை, மொத்த சனத்தொகையில் ஒரு சதவீதம் கூட இல்லை. 

சோவியத் யூனியனில், ஸ்டாலின் ஆட்சிக் காலத்தில் தான், பெருந்தொகையான சிறைக் கைதிகள் இருந்தனர். அன்றைய சோவியத் யூனியனின் மொத்த சனத்தொகையில், குலாக் சிறை முகாம்களில் அடைக்கப் பட்டோரின் எண்ணிக்கை எவ்வளவு? அநேகமாக, மொத்த சனத்தொகையில் 0.5% தான் "ஸ்டாலினிச சிறைகளில்" கைதிகளாக இருந்தனர். வட கொரியாவில் இது சற்று அதிகம். அதாவது 0.8%. இதற்குத் தான் இவ்வளவு ஆர்ப்பாட்டங்களும்! நான் இங்கே யாருக்காகவும் வக்காலத்து வாங்கவில்லை. ஆனால், நாங்கள் யதார்த்தத்தை புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

(தொடரும்) 

இது தொடர்பான முன்னைய பதிவுகள்:
    


சோஷலிச வட கொரியாவில் தஞ்சம் புகுந்த ஆயிரக் கணக்கான கொரிய அகதிகள்


"தேசியத் தலைவர்" கிம் இல் சுங்கின் வட கொரியா - ஓர் அறிமுகம்
 (பாகம் - இரண்டு)

கொரிய யுத்தம் முடிந்த பின்னர், அன்றைய பனிப்போர் காலத்தில், யாரும் எதிர்பாராத புலம்பெயர் படலம் ஆரம்பமாகியது. பொதுவாக, "சர்வாதிகார கம்யூனிச நாடுகளில் இருந்து, சுதந்திர ஜனநாயக நாடுகளை நோக்கி" அகதிகள் சென்றதாகத் தான் பலரும் கேள்விப் பட்டிருப்பார்கள். கொரியாவில் அது மாறி நடந்தது. 

அதாவது, அமெரிக்க ஆக்கிரமிப்பில் இருந்த தென் கொரியாவில் இருந்து, பல்லாயிரக் கணக்கான மக்கள், சோஷலிச வட கொரியா நோக்கி தப்பிச் சென்றனர். அதற்கு முக்கிய காரணம், ஜப்பானிய காலனிய கால கட்டத்தில், பெருந்தொகையான மக்கள் கம்யூனிஸ்டுகளை ஆதரித்தனர். அமெரிக்க கட்டுப்பாட்டுப் பிரதேசத்தில், இராணுவ சர்வாதிகார ஆட்சி ஏற்பட்டது. 

முன்பு ஜப்பானியர்களுடன் ஒட்டுக் குழுவாக இருந்தவர்கள், தற்போது அமெரிக்கர்களுக்கு பிரயோசனமாக இருந்தனர். கம்யூனிஸ்ட் கட்சி தடைசெய்யப் பட்டது. கம்யூனிஸ்ட் ஆதரவாளர்கள் வேட்டையாடப் பட்டனர். அதனால், ஆயிரக்கணக்கான அகதிகள் வட கொரியா நோக்கி ஓடியதில் வியப்பில்லை.

ஐம்பதுகளில் இன்னொரு அதிசயமும் நிகழ்ந்தது. ஜப்பானில் புலம்பெயர்ந்த கொரியர்களின் சமூகம் ஒன்றிருந்தது. பல தசாப்தங்களுக்கு முன்னரே, வேலை தேடி ஜப்பானுக்கு சென்றவர்கள் பெருந்தொகையில் இருந்தனர். அதே நேரம், ஜப்பானிய காலனிய ஆக்கிரமிப்பாளர்களால், அடிமை வேலை செய்விக்க கொண்டு செல்லப் பட்ட பிரிவினரும் இருந்தனர். 

ஜப்பானிய கொரியர்கள் சமூகத்தில் ஒதுக்கப் பட்டு வந்த படியால், அவர்கள் மத்தியில், கிம் இல் சுங்கின் ஆதரவாளர்கள் இலகுவாக ஊடுருவி வேலை செய்ய முடிந்தது. வட கொரியாவில் ஒரு சோஷலிச சொர்க்கம் அமைக்கப் படுவதாக, கிம் இல் சுங் ஆதரவாளர்கள் செய்த பிரச்சாரங்களை நம்பி, அங்கு சென்று குடியேறும் நோக்கில், இலட்சக் கணக்கான ஜப்பானிய- கொரியர்கள் கப்பல்களில் புறப்பட்டனர்.

தாயகத்தை கண்ணால் கண்டிராத இரண்டாம் தலைமுறையினர் உட்பட, வடக்கே தலை வைத்தும் படுத்திராத ஏராளமான ஜப்பானிய- கொரியர்கள் கிம் இல் சுங்கின் சோஷலிச சொர்க்கத்தில் குடியேறியமை வரலாற்றில் குறிப்பிடத் தக்க நிகழ்வாகும். நிச்சயமாக, எல்லோரும் ஜப்பானை விட்டு செல்லவில்லை. சிலர் குடும்பத்தோடும், சிலர் தனியாகவும் புலம்பெயர்ந்து சென்றனர். 

ஜப்பானில் தங்கி விட்ட அவர்களது உறவினர்கள், பல வருடங்களாக பணம் அனுப்பிக் கொண்டிருந்தார்கள். அந்நிய செலாவணி கிடைக்கிறது என்பதற்காக, வட கொரிய அரசு அதனைத் தடுக்கவில்லை. ஆனால், இரண்டு தசாப்தங்களுக்கு பின்னர், ஜப்பானிய பண வருவாய் குறைந்து விட்டது. அதற்குக் காரணம், உலகில் அனைத்து புலம்பெயர் சமூகங்களிலும் காணப் படும் அதே பிரச்சினை தான். பணம் அனுப்பிக் கொண்டிருந்த உறவினர்கள் வயோதிப காலத்தை அண்மித்துக் கொண்டிருந்தனர். இளந் தலைமுறையினருக்கு அந்த எண்ணம் சிறிதும் இருக்கவில்லை.

அறுபதுகளில் வட கொரியாவின் பொருளாதாரம் வளர்ச்சி அடைந்தது. அதனால், சராசரி மக்களின் வாழ்க்கை வசதிகளும் அதிகரித்திருந்தது. அதே அறுபதுகளில், தென் கொரியாவின் பொருளாதாரம் வளரவில்லை. பொருளாதார நெருக்கடிகளும், வறுமையின் அவலமும், கலவரங்களும் சர்வ சாதாரணமாக இருந்தன. ஆனால், அந்த நிலைமை பிற்காலத்தில் மாறி விட்டது. 

தென் கொரியா தொழிற்துறை வளர்ச்சி அடைந்த நாடானதுடன், அங்குள்ள மக்களின் வாழ்க்கை வசதிகள், வட கொரியாவில் இருந்ததை விட உயர்ந்தது. ஆயினும், தென் கொரியா பற்றிய, வட கொரிய ஆட்சியாளர்களின் பிரச்சாரம், அறுபதுகளில் மட்டுமே நின்று விட்டது. அதாவது, தென் கொரிய மக்கள் "வறுமையில் வாடுவதாகவும், அமெரிக்க ஆக்கிரமிப்பின் கீழ் சொல்லொணா துன்பங்களை அனுபவிப்பதாகவும்" வட கொரிய மக்களுக்கு அறிவுறுத்தப் பட்டது.

தென் கொரியாவில் பொருளாதாரப் பிரச்சினைகள் இருந்த போதிலும், வட கொரிய அரசு, ஒரு பக்கச் சார்பான பிரச்சாரங்களை தொடர்ந்து கொண்டிருந்தது. இந்த விடயத்தில் தென் கொரிய அரசு ஒன்றும் சளைத்தது அல்ல. அதுவும் தனது பிரஜைகளுக்கு, வட கொரியா பற்றி ஒரு பக்கச் சார்பான பிரச்சாரங்களைத் தான் செய்து கொண்டிருந்தது. 

ஐம்பதுகள், அறுபதுகளில் இருந்த தென் கொரியாவைப் பொருத்தவரையில், அந்தப் பிரச்சாரங்களில் உண்மை இருந்தது. அந்தக் காலத்தில், தென் கொரியாவின் மொத்த பொருளாதார உற்பத்தி, சோமாலியாவை விட சற்றுக் குறைவாக இருந்தது. அதை இன்றைக்கு சொன்னால் யாரும் நம்ப மாட்டார்கள். ஆனால், பிற்காலத்தில் தென் கொரியா கிழக்கு ஆசியாவின் "Tiger Economy" களில் ஒன்றாக வளர்ந்தது. இராணுவ சர்வாதிகார ஆட்சியும், அமெரிக்காவின் மூலதன பாய்ச்சலும் அதற்கு உதவின என்பதை மறுக்க முடியாது.

இந்த இடத்தில், வட கொரியா பற்றிய, தென் கொரியப் பிரச்சாரம் எப்படி இருக்கும் என்பதை நான் இங்கே விளக்கத் தேவையில்லை. அதைத் தான் நாங்கள் தினந்தோறும் மேற்கத்திய ஊடகங்கள் ஊடாக கேள்விப் பட்டுக் கொண்டிருக்கிறோம். அந்தப் பிரச்சாரங்களுக்கு அப்பால், வட கொரியாவின் உண்மை நிலவரம் என்னவென்பதை பின்னால் பார்ப்போம்.

ஐம்பதுகளில், தனது அதிகாரத்தை ஸ்திரப் படுத்திக் கொண்ட கிம் இல் சுங், தனது தொழிலாளர் கட்சியை ஆட்சியில் அமர்த்தினார். பெரும்பாலும், சோவியத் யூனியனில் தளம் அமைத்திருந்த காலத்தில், அவருடன் கூட இருந்த சக போராளிகளைத் தான், கட்சியின் தலைமைப் பதவிக்கு கொண்டு வந்தார். முன்பு கொரிய கம்யூனிஸ்ட் கட்சியில் இருந்தவர்களும் சேர்ந்திருந்த போதிலும், அவர்கள் தலைமைப் பதவிகளுக்கு வர முடியவில்லை. 

1955 ம் ஆண்டு, வட கொரியாவில் வாழ்ந்து வந்த, கொரிய கம்யூனிஸ்ட் கட்சி ஸ்தாபகர், உளவுக் குற்றச்சாட்டில் மரண தண்டனை விதிக்கப் பட்டார். அத்தகையை குற்றச்சாட்டுகளை யாராலும் நம்ப முடியாதிருந்தாலும், கிம் இல் சுங் தன்னை ஏக பிரதிநிதியாக்கிக் கொள்வதற்கு அது உதவியது. (இன்றைக்கும் தென் கொரியாவில் வாழும் கம்யூனிஸ்டுகளில் பெரும்பாலானோர் கிம் இல் சுங் தலைமையை ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை.)

கிம் இல் சுங் அதிகாரத்தை கைப்பற்றியதும், தனக்கு சவாலாக வரக் கூடிய "பழைய கம்யூனிஸ்டுகள்" பலரை தீர்த்துக் கட்டி இருந்தார். அதை விட, தொழிலாளர் கட்சிக்குள் இருந்த, "சோவியத் சார்பு கம்யூனிஸ்டுகள்", "சீனா சார்பு கம்யூனிஸ்டுகள்" கூட களையெடுக்கப் பட்டனர். இறுதியில் கிம் இல் சுங்கிற்கு விசுவாசமானவர்கள் மட்டுமே எஞ்சி இருந்தனர். 

கொள்கை ரீதியான எதிரிகள் யாரும் இல்லாத நிலையில், கிம் இல் சுங்கின் வட கொரியா, உலகில் வேறெங்கும் காணக் கிடைக்காத புதிய சித்தாந்தம் ஒன்றை கண்டுபிடித்தது. கிம் இல் சுங் தனது சிந்தனையில் பிறந்த "ஜூச்சே (Juche) சித்தாந்தம்" என்ற பெயரில், கீழைத்தேய தத்துவ மரபுடன், கொரிய தேசியவாதம் கலந்த, ஒரு புதுமையான கொள்கையை அரசாளும் தத்துவம் ஆக்கினார். (ஜூச்சே சித்தாந்த நூலில், அதற்கும் மார்க்சியத்திற்கும் சம்பந்தம் இல்லை என்று கிம் இல் சுங்கே எழுதி இருக்கிறார்.)

கிம் இல் சுங், தனது ஜூச்சே தத்துவம் உலகிலேயே தனித்துவமானது என்றும், மார்க்ஸ், லெனின் வழியை பின்தொடரவில்லை என்றும் வெளிப்படையாகவே காட்டிக் கொண்டார். (வெளிநாட்டு இடதுசாரிகளுக்கு மட்டும், இடையிடையே கார்ல் மார்க்ஸ் படம் காட்டி வந்தார்.) "மாபெரும் தலைவர்" கிம் இல் சுங், அவரது மகன் "அன்புத் தலைவர்" கிம் யொங் இல், ஆகியோரை மையப் படுத்திய தனி நபர் வழிபாடும், நவீன கால அரச பரம்பரை ஆட்சியும், உலகம் முழுவதும் தெரிந்த விடயங்கள் தான். அதற்கு இரண்டு காரணங்களைக் கூறலாம்.

முதலாவதும் முக்கியமானதும், கொரிய தேசியவாதம். பண்டைய சாம்ராஜ்யங்கள் நூறாண்டு காலம் நீடித்தது போன்று, கிம் இல் சுங் அரச பரம்பரையின் வட கொரியாவும் நிலைத்து நிற்க வேண்டுமென்ற பேரவா. நமது தமிழ்த் தேசியவாதிகள், ராஜராஜ சோழன் காலத்தை பெருமையுடன் நினைவுகூருவதையும், பிரபாகரனை தேசியத் தலைவராக கூறிக் கொள்வதையும் இங்கே ஒப்பிட்டுப் பார்க்கலாம். 

இருபதாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில், ஆசிய நாடுகளில் இருந்த கம்யூனிஸ்டுகள் பலர், அடிப்படையில் தேசியவாதிகளாகவும் இருந்தனர். காலனிய எதிர்ப்புணர்வே பலரை கம்யூனிசத்தின் பால் ஈர்த்தது. ஆகவே, வட கொரியாவை, "ஒரு கம்யூனிச அரச பரம்பரை ஆட்சி செய்வது" மேற்கத்திய நாட்டவருக்கு புரிந்து கொள்ள முடியாமல் இருப்பதில் வியப்பில்லை. (கிழக்கு ஐரோப்பிய சோஷலிச நாட்டவருக்கும் அது விசித்திரமாகத் தெரிந்திருக்கலாம்.) 

இரண்டாவது காரணம், சர்வதேச கம்யூனிச அமைப்பில், ஐம்பதுகளில் ஏற்பட்ட மாற்றங்கள். உலகக் கம்யூனிச வல்லரசுகளான, சோவியத் யூனியனும், சீனாவும் பகை முரண்பாடு கொண்டிருந்த காலம் ஒன்றிருந்தது. அந்த இரண்டு நாடுகளும் தேவை என்பதால், வட கொரியா இரண்டு முகாமிலும் சேராமல், தன்னை தனித்துவமாகக் காட்ட விரும்பியது.

சோவியத் யூனியனில் ஸ்டாலினின் மறைவுக்குப் பின்னர் குருஷேவ் பதவியேற்றதும் பெரும் பூகம்பம் வெடித்தது. குருஷேவின் ஸ்டாலின் தொடர்பான விமர்சனங்களுடன் முரண்பட்டு பிரிந்தவர்கள் மாவோவுக்கு பின்னால் அணிதிரண்டனர். அவ்வாறு தான், வட கொரியா சீனாவை புதிய நண்பனாக ஏற்றுக் கொண்டது. இருப்பினும், காலப்போக்கில் வட கொரியா சந்தர்ப்பவாத நிலையெடுத்தது. 

பாலுக்கும் காவல், பூனைக்கும் தோழன் என்பது மாதிரி, ஒரு பக்கம் சோவியத் யூனியனுடனும், மறுபக்கம் சீனாவுடனும் நட்புப் பாராட்டினார்கள். சோவியத்-சீன முரண்பாட்டை தமக்கு சாதகமாக பயன்படுத்திக் கொண்டனர். இரண்டு நாடுகளிடம் இருந்தும் உதவி பெற்றுக் கொண்டனர். 

அநேகமாக, வட கொரியா தங்களை பயன்படுத்திக் கொள்கிறது என்று, சோவியத் யூனியனுக்கும், சீனாவுக்கும் தெரிந்திருக்கும். வட கொரியா இரண்டில் ஒன்றை தெரிவு செய்து விடக் கூடாது என்பதற்காக, அல்லது தங்கள் கைக்குள் போட்டுக் கொள்வதற்காக, தொடர்ந்தும் உதவி செய்து கொண்டிருந்தன.

வட கொரியா சந்தர்ப்பத்தை பயன்படுத்தி, இரண்டு நாடுகளிடமும் உதவி பெற்றுக் கொண்டே, "ஜூச்சே தத்துவத்தின் கீழ் தன்னிறைவுப் பொருளாதாரம் கட்டியெழுப்புவதாக" புளுகிக் கொண்டிருந்தது. சோவியத் யூனியனின் வீழ்ச்சிக்குப் பின்னர் தான், அந்தக் குட்டு வெளிப்பட்டது. 

சர்வதேச கம்யூனிச சகோதரத்துவத்தின் மகத்துவத்தை அன்று வட கொரியா உணர்ந்திருக்கவில்லை. ஒரு பக்கம், ஒன்றுக்கும் உதவாத ஜூச்சே சித்தாந்தமும், மறுபக்கம் கொரிய தேசியவாதமும் வட கொரியர்களின் கண்களை கட்டிப் போட்டிருந்தது. தொண்ணூறுகளில் அந்த உண்மையை உணர்ந்து கொள்வதற்குள் இயற்கையும் சதி செய்தது. பஞ்சம் காரணமாக இலட்சக் கணக்கானோர் பலியாகி விட்டிருந்தனர்.

(தொடரும்)

இந்தத் தொடரின் முன்னைய பதிவுகள்:

    
 


"தேசியத் தலைவர்" கிம் இல் சுங்கின் வட கொரியா - ஓர் அறிமுகம்


வட கொரியா ஒரு "கம்யூனிச" நாடல்ல.  இன்னும் தெளிவாகச் சொன்னால், மார்க்சிய- லெனினிச அல்லது மாவோசிச சித்தாந்த மரபில் ஆட்சி அமையவில்லை. வட கொரிய ஆட்சியாளர்கள் அப்படிச் சொல்லிக் கொள்ளவும் இல்லை. மார்க்சியம், சோஷலிசம், தேசியவாதம், மனிதநேயவாதம் போன்ற பல தத்துவங்களின் கலவையான "ஜூச்சே கொள்கை" அரசாள்கிறது.

சுருக்கமாக, வட கொரியா ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்புணர்வு கொண்ட புரட்சிகர தேசம். சோவியத் யூனியனின் வீழ்ச்சிக்குப் பின்னர், கடந்த இருபது வருடங்களாக, அதுவும் முதலாளித்துவ பொருளாதாரத்தை பின்பற்றி வருகின்றது. இந்தக் கட்டுரை அது குறித்து மேலும் விபரிக்கின்றது.

வட கொரியா பற்றி மேற்கத்திய நாடுகளில் பரப்பப் படும் தகவல்கள் நம்பத் தகுந்தவை அல்ல என்பது பல தடவைகள் நிரூபிக்கப் பட்டுள்ளன. இந்தத் "தகவல்கள்" பெரும்பாலும் எதிரி நாடான தென் கொரியாவில் இருந்தே வருகின்றன. அவர்களது உளவாளிகள் எப்போதும் சரியான தகவல்களை தெரிவிப்பதில்லை. 

சில தினங்களுக்கு முன்னர், மேற்கத்திய நாடுகளினால் பரப்பப் பட்ட, வட கொரியா பற்றிய பொய் ஒன்று அம்பலமாகியது.  வட கொரியாவின் பாதுகாப்பு அமைச்சர் ஹ்யோன் மரண தண்டனை விதிக்கப்பட்டதாக அறிவிக்கப் பட்டது. 30 ஏப்ரல் 2015, துப்பாக்கியால் சுட்டுக் கொல்லப் பட்டதாக, தென் கொரிய புலனாய்வுத்துறை தகவல்களை மேற்கோள் காட்டி சொல்லப் பட்டது. அதிபர் கிம் யொங் உன் கலந்து கொண்ட நிகழ்வு ஒன்றில் நித்திரை கொண்ட காரணத்தால் மரணதண்டனை விதிக்கப் பட்டதாக, தென் கொரிய புலனாய்வுத்துறை கூறியது. (பார்க்க: வட கொரிய குரூரச் செய்திகள் - எந்த அளவுக்கு உண்மை ?)

மரண தண்டனை மூலம் கொல்லப் பட்டதாக கருதப்பட்ட அமைச்சர் ஹ்யோன் இன்னமும் உயிரோடு இருப்பதாக, பிந்திக் கிடைத்த  தகவல்கள் தெரிவித்தன. அந்த அமைச்சர், "பீரங்கியால் சுட்டுக் கொல்லப் பட்ட பின்னர்" வட கொரிய தொலைக்காட்சியில் தோன்றினார். 

சிலர் அது பழைய வீடியோவாக இருக்கலாம் என்று வாதிடலாம். ஆனால், மரண தண்டனை விதிக்கப் பட்ட "குற்றவாளிகள்" சம்பந்தமான பழைய ஆவணங்கள் யாவும் அழிக்கப் படுவது வழக்கம். நிச்சயமாக தொலைக்காட்சியில் போட்டுக் காட்ட மாட்டார்கள். வட கொரியாவில் உயர் பதவியில் இருந்த ஒருவர் குற்றவாளியாக தண்டனை கொடுக்கப் பட்டால், அவர் முன்பு கலந்து கொண்ட நிகழ்வுகளின் போது எடுத்த படங்கள், வீடியோக்களை அழித்து விடுவார்கள்.

மேற்குறிப்பிட்ட தகவலில் இருந்து ஓர் உண்மை தெளிவாகும். கண்ணால் காண்பதும் பொய், காதால் கேட்பதும் பொய், தீர விசாரித்து அறிவதே மெய். வட கொரியா பற்றி நாங்கள் எந்தளவுக்கு அறிந்து வைத்திருக்கிறோம்? பொதுவாக மேற்கத்திய ஊடகங்களினால் தெரிவிக்கப் படும் தகவல்கள் ஒரு பக்கச் சார்பானதாக இருக்கின்றன. அது ஒரு சிலரை திருப்திப் படுத்தலாம். அவர்கள் உண்மைகளைத் தான் சொல்கின்றனரா? 

இதிலே குறிப்பிடத் தக்க அம்சம் என்னவென்றால், கியூபா, வியட்நாம் பற்றி எல்லாம் அளவுக்கு மிஞ்சி அறிந்து வைத்திருக்கும் இடதுசாரிகள் கூட, வட கொரியா பற்றி அக்கறை கொள்வதில்லை. வட கொரியா, அமெரிக்காவுடன் மோதல் நிலைக்கு செல்லும் பொழுது மட்டும், ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்பு முன்னணி அமைத்துக் கொள்வார்கள். உலகளவில், வட கொரியா வலதுசாரிகளால் வெறுக்கப் படுவதற்கும், இடதுசாரிகளால் அலட்சியப் படுத்தப் படுவதற்கும் காரணம் என்ன?

எனக்குத் தெரிந்த வரையில், நான் திரட்டிய தகவல்களைக் கொண்டு இந்தக் கட்டுரையை எழுதி இருக்கிறேன். இது வட கொரியா பற்றிய சிறிய அறிமுகம் மட்டுமே. இதை எழுத உதவிய உசாத்துணையாக நான் சிலவற்றை குறிப்பிட விரும்புகிறேன். 
1) மேற்கத்திய ஊடகங்களில் வெளியான தகவல்கள். 
2) பெல்ஜியத்தில் இயங்கிய ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்பு நிறுவனம் "Anti- Imperialitische Bond"(AIB) வெளியிட்ட சிறு நூல்கள். 
3) கிம் இல் சுங் எழுதிய "ஜூச்சே சித்தாந்தம்" (நூலகத்தில் கிடைத்தது.) 
4) நெதர்லாந்து கம்யூனிஸ்ட் கட்சி (NCPN) அலுவலக முகவரிக்கு, வட கொரியாவில் இருந்து அனுப்பப் பட்ட சஞ்சிகைகள். 
4) சோவியத் யூனியனில் கல்வி கற்ற நண்பர்கள், வட கொரிய மாணவர்களிடம் கேட்டு அறிந்த தகவல்கள். 
5) வட கொரியா பற்றி, அங்கு வாழ்ந்தவர்களினால் எழுதப்பட்ட  பக்கச் சார்பற்ற நூல்கள்.

இந்தக் கட்டுரையின் நோக்கம், வட கொரியா பற்றி நாம் அறிந்த தகவல்கள் சரியா, தவறா என்று ஆராய்வது மட்டும் தான். அதே நேரம், தமிழ் வாசகர்கள் பலர் அறியாத தகவல்களையும் எழுதவிருக்கிறேன். இதன் மூலம், வட கொரியா அரசை ஆதரிப்பது, அல்லது அதற்காக வக்காலத்து வாங்குவது எனது நோக்கமல்ல. அவர்களது அதிகப் பிரசங்கித்தனத்தை, தவறான முடிவுகளை, நியாயப் படுத்த முடியாத குற்றங்களை அப்படியே எழுதுவதில் எனக்கு எந்த சங்கடமும் இல்லை. எந்தப் பக்கமும் சாராமல், நடுநிலைமையுடன் நடந்து கொள்ள முயற்சிக்கிறேன்.

முதலில், "வட கொரியா" என்று அந்த நாட்டுக்கு வெளியே வாழும் மக்கள் மட்டுமே அழைக்கின்றனர். வட கொரியர்களுக்கு அப்படி அழைப்பது பிடிக்காது. நீங்கள் அங்கே சென்று, "வட கொரியா" என்று சொன்னால், அங்குள்ள அதிகாரிகள் மட்டுமல்ல, மக்களும் அதனை திருத்திக் கொள்ளச் சொல்வார்கள். அதாவது, உத்தியோகபூர்வ பெயரான "கொரிய மக்கள் ஜனநாயகக் குடியரசு" (சுருக்கமாக: DPRK) என்று தான் அழைக்க வேண்டுமாம். நாங்கள் இங்கே வசதிக்காக வட கொரியா என்றே குறிப்பிட்டுக் கொள்வோம்.

எழுபதுகள் வரையில், வட கொரிய அரசும், தென் கொரிய அரசும், முழு கொரிய குடாநாட்டிற்கும் உரிமை கோரி வந்தன. தென் கொரிய அரசு, வட கொரிய மாகாணங்களுக்கு ஆளுநர்களை நியமித்து காமெடி பண்ணிக் கொண்டிருந்தார்கள். வட கொரிய அரசு, "மண் மீட்புப் போர் எந்த நேரத்திலும் வெடிக்கும்" என்று அறிவித்துக் கொண்டிருந்தது. காலப்போக்கில், இரண்டு நாடுகளும் சமரசமாகி, ஒன்றையொன்று அங்கீகரிக்க வேண்டிய நிலைமை ஏற்பட்டது.

1910 தொடக்கம் 1945 வரையில், கொரியா ஜப்பானால் ஆக்கிரமிக்கப் பட்டிருந்தது. 2 ம் உலகப்போரில், சோவியத் படைகள் ஐரோப்பாவில் மட்டும் போரிடவில்லை. கிழக்கே, ஜப்பானுக்கு எதிரான போர்முனையை திறந்து விட்டன. ஏற்கனவே போரின் திசை மாறிக் கொண்டிருந்த படியால், ஜப்பானிய படைகள் பின்வாங்கி ஓடிக் கொண்டிருந்தன. 

சோவியத் யூனியன் நினைத்திருந்தால், இன்றைய தென் கொரியா வரையில் முன்னேறி இருக்க முடியும். அது மட்டுமல்ல, ஜப்பானை பிடிப்பதற்கும் தயாராக இருந்தது. இருப்பினும், அன்றைய அமெரிக்க, பிரிட்டிஷ் ஆட்சியாளர்களுடன் நேச நாடுகள் அணியில் இருந்த படியால், ஸ்டாலினின் உத்தரவின் படி, சோவியத் படைகள் இன்றைய வட கொரியாவின் பகுதிகளை மட்டும் கைப்பற்றியதுடன் நின்று கொண்டன. தென் கொரியாவை அமெரிக்கப் படைகள் கைப்பற்றுவதற்கு விட்டுக் கொடுக்கப் பட்டது.

2 ம் உலகப்போர் முடிந்த பின்னர், கொரியாவில் நடத்தப் பட்ட தேர்தல்கள் அமெரிக்காவின் அபிலாஷைகளை பூர்த்தி செய்யவில்லை. கொரிய கம்யூனிஸ்ட் கட்சி ஆதிக்கம் செலுத்திய இடதுசாரி ஐக்கிய முன்னணி பல இடங்களில் வெற்றி பெற்றது. அதனால், ஜெர்மனியில் நடந்த இழுபறிப் போட்டி மாதிரி, கொரியாவிலும் வல்லரசுகள் எந்த முடிவையும் எடுக்காமல் இழுத்தடித்தன. காலம் கடந்து செல்வதையும், பனிப்போர் ஆரம்பித்து விட்டதையும் உணர்ந்த சோவியத் யூனியன், ஐரோப்பாவில் நடந்ததைப் போன்று, செம்படைகளினால் விடுதலை செய்யப் பட்ட வட கொரியாவை ஒரு சோஷலிச நாடாக்க விரும்பியது.

அப்போது ஒரு சிக்கல் எழுந்தது. தென் கொரியா சம தரைகளை கொண்ட பிரதேசம். அதனால், அங்கே சனத்தொகையும் அதிகம். அதற்கு மாறாக வட கொரியா ஒரு மலைப் பிரதேசம். சனத்தொகை அடர்த்தியும் மிகக் குறைவு. அதனால், அங்கு கம்யூனிஸ்டுகளின் எண்ணிக்கையும் குறைவாகத் தான் இருந்தது.

கொரியாவில் ஏற்கனவே கம்யூனிஸ்ட் கட்சி பல தசாப்த காலமாக இயங்கி வந்த போதிலும், அது தெற்கில் மட்டுமே பெருமளவு செயற்பாடுகளைக் கொண்டிருந்தது. அதனால், பியாங்கியாங் நகரில் (இன்று வட கொரியாவின் தலைநகரம்) தளம் அமைத்திருந்த சோவியத் செம்படையினர், அந்த ஊரை சேர்ந்த கிம் இல் சுங் தலைமையிலான குழுவினரை கொண்டு வந்தனர்.

சோவியத் யூனியன் கிம் இல் சுங் குழுவினரை தெரிவு செய்வதற்கு பின்வரும் காரணங்கள் இருந்திருக்கலாம். அன்று அது ஒரு கெரில்லா இராணுவமாக, ஜப்பானுக்கு எதிராக ஆயுதப் போராட்டம் நடத்திக் கொண்டிருந்தது. அவர்கள் அப்போது சோவியத் யூனியனுக்குள் தளம் அமைத்து செயற்பட்டு வந்தனர். அங்கிருந்து செம்படையுடன் சேர்ந்து போராடிக் கொண்டிருந்தார்கள். மேலும், கிம் இல் சுங், தான் விரும்புவது போல நடக்கும் ஒரு தலைவராக இருப்பார் என்று ஸ்டாலின் நினைத்திருக்கலாம். கிம் இல் சுங் குழுவினர், சோவியத் யூனியன் விரும்பியது போன்று, வட கொரியாவில் சோஷலிச அரசு அமைத்த போதிலும், கொரியாவை ஒன்று சேர்க்க விரும்பினார்கள்.

கிம் இல் சுங் பல வருடங்களாக முயற்சி செய்தும், ஸ்டாலினை படையெடுப்புக்கு சம்மதிக்க வைக்க முடியவில்லை. ஜப்பானில் அணுகுண்டு போட்டு விட்டு மிரட்டிக் கொண்டிருந்த அமெரிக்காவை எதிர்ப்பதற்கு ஸ்டாலினும் விரும்பவில்லை. இருப்பினும், சோவியத் யூனியனும் ஓர் அணுவாயுத வல்லரசானதும், அயலில் உள்ள சீனாவில் மாவோவின் கம்யூனிஸ்டுகள் ஆட்சியை கைப்பற்றியதும், கிம் இல் சுங்கின் படையெடுப்புக்கு பச்சைக் கொடி காட்டப் பட்டது. 

ஆரம்பத்தில், கிம் இல் சுங் எதிர்பார்த்த படி தான் காற்று வீசிக் கொண்டிருந்தது. மிக வேகமாக முன்னேறிய வட கொரியப் படைகள், கண்ணிமைக்கும் நேரத்தில் தென் கொரியாவின் 90% மான பிரதேசங்களை கைப்பற்றி விட்டிருந்தன.

அமெரிக்கா கொரிய யுத்தத்தில் தலையிடும் என்று யாரும் எதிர்பார்க்கவில்லை. அன்று ஐ.நா. சபையில் சோவியத் யூனியனும், கம்யூனிச சீனாவும் இருக்கவில்லை. (வேறு ஒரு பிரச்சினையில் சோவியத் யூனியன் பகிஷ்கரித்து வந்தது. சீனாவை தாய்வானில் உள்ள குவாமிந்தாங் அரசு பிரதிநிதித்துவப் படுத்தியது.) 

அந்த சந்தர்ப்பத்தை பயன்படுத்தி, அமெரிக்கா தனது கூட்டாளி நாடுகளுடன் சேர்ந்து, ஐ.நா. படையணியை தயார் செய்தது. பெருமளவு அமெரிக்கர்களின் ஆதிக்கத்தின் கீழ் இருந்த ஐ.நா. படைகள், தென் கொரியாவில் தரையிறங்கின. தற்போது காற்று எதிர்த் திசையில் வீசியது. அமெரிக்கப் படைகள், வட கொரியப் படைகளை விரட்டிச் சென்று, சீன எல்லைக்கு கிட்டே விட்டன.

எவ்வாறு, கொரிய யுத்தத்தில் அமெரிக்க தலையீடு யாராலும் எதிர்பார்க்கப் படவில்லையோ, அதே மாதிரி சீனத் தலையீடும் எதிர்பார்க்கப் படவில்லை. வட கொரியப் படைகளுக்கு ஆதரவாக, சீனர்கள் போரில் குதித்தனர். சோவியத் யூனியனின் ஆயுத தளபாட உதவியுடன், சீனாவின் தொண்டர் படையினர் உக்கிரமான சண்டையில் ஈடுபட்டனர். கடும் எதிர்ப்புக் காரணமாக, அமெரிக்கப் படைகள் பின்வாங்கி ஓடின. இறுதியில் போர் நிறுத்த ஒப்பந்தம் மூலம், கொரியா இரண்டாகப் பிரிக்கப் பட்டது. உலக வரலாற்றில், இன்று வரையில், நீண்ட காலம் நிலைத்து நிற்கும் போர் நிறுத்தம் அதுவாகும்.

இங்கே ஓர் உண்மையை பலர் மறந்து விடுகின்றனர். அன்று கைச்சாத்திடப் பட்டது ஒரு போர் நிறுத்த ஒப்பந்தமே தவிர, சமாதான ஒப்பந்தம் அல்ல. அதன் அர்த்தம், இன்றைக்கும், வட கொரிய அரசு, தென் கொரிய அரசுடனும், அமெரிக்காவுடனும் போரில் ஈடுபட்டுள்ளது. ஆனால், நடைமுறையில் போர் நடக்கவில்லை என்பது மட்டுமே ஆறுதலான விடயம். இருப்பினும், அவ்வப்போது நடக்கும் அசம்பாவிதங்கள் காரணமாக, பதற்றம் நிலவுவதால், வட கொரிய அரசு தனது மக்களை இராணுவ மயப் படுத்தி வைத்திருப்பதுடன், தற்காப்புக்காக அணுவாயுதங்களையும் தயாரித்து வைத்துள்ளது.

(தொடரும்)
    

தமிழ் நாடு, ஈழத் தேசிய விடுதலைப் போராட்டங்கள் - ஒரு மீளாய்வு


ஈழ விடுதலைப் போராட்டம் நடந்த அதே கால கட்டத்தில், தமிழ் நாடு விடுதலைப் போராட்டமும் நடந்தது என்ற தகவல், இன்றைக்கும் பலரால் நம்ப முடியாமல் இருக்கலாம். அதற்கு முக்கியமாக இரண்டு காரணங்களை குறிப்பிடலாம்.


  1. ஆரம்பத்தில் இருந்தே, இந்திய அரசு ஈழத் தமிழரின் பிரச்சினையை, தனது வெளிவிவகார கொள்கையின் ஒரு பகுதியாக கொண்டிருந்தது. அது தனது நாட்டிற்குள் எந்த இடத்திலும் இனப் பிரச்சினை கிடையாது என்று உலகை ஏமாற்றிக் கொண்டிருந்தது. 
  2. ஈழத்தில் தமிழ் பூர்ஷுவா வர்க்கம், சிங்கள பூர்ஷுவா வர்க்கத்துடன் ஏற்பட்ட முரண்பாடுகளை தீர்த்துக் கொள்வதற்காக தனி நாட்டுக் கோரிக்கையை முன் வைத்திருந்தது. இனப் பிரச்சினையில் வட மாகாண குட்டி முதலாளிய இளைஞர்களும் பாதிக்கப் பட்ட பின்னர் தான், அது முப்பதாண்டு கால ஈழப் போராக பரிணமித்தது.


தமிழகத்தில் அண்ணாத்துரை தலைமையிலான திராவிட முன்னேற்றக் கழகம் தான் முதன் முதலாக தமிழ் தேசியத்தை நிறுவன மயப் படுத்தியது. அதன் தாக்கம் ஈழத்தில் பல இடங்களிலும் எதிரொலித்தது. இலங்கையில் வாழும் தமிழர்களும், தமிழக சினிமாப் படங்களின் இரசிகர்களாக, தமிழக சஞ்சிகைகளின் வாசகர்களாக இருந்து வந்துள்ளனர். இதனால் தமிழகத்தில் நடக்கும் அரசியல் மாற்றங்கள் பற்றிய தகவல்கள், உடனுக்குடன் ஈழத்திற்கும் கடத்தப் பட்டன. ஈழத் தமிழர்கள், திமுக தலைவர் கருணாநிதியை தமிழினத் தலைவராக ஏற்றுக் கொண்டிருந்த காலம் ஒன்றிருந்தது. முதன்முதலாக தமிழீழக் கோரிக்கை வைத்த தமிழர் விடுதலைக் கூட்டணிக் கட்சி, திமுக வின் உதயசூரியன் சின்னத்தை சுவீகரித்து இருந்தது.

தமிழகத்து பூர்ஷுவா வர்க்க நலன் சார்ந்த திமுக, தனித் தமிழ்நாடு கோரிக்கையை கைவிட்டதும், அதற்கு பதிலாக உடனடியாக ஒரு மாற்று இயக்கம் தோன்றவில்லை. இரண்டு தசாப்தங்களுக்குப் பின்னர், நக்சல்பாரி இயக்கத்தில் இருந்து பிரிந்த தமிழரசன் குழுவினர் தமிழ்நாடு விடுதலையை தமிழ் பாட்டாளி வர்க்கக் கோரிக்கை ஆக்கினார்கள். எழுபதுகளுக்குப் பின்னர் ஈழத்தில் எழுந்த குட்டி முதலாளிய வர்க்கத்தின் எழுச்சியின் தீவிரத்திற்கு, த.வி.கூ. வினால் முகம் கொடுக்க முடியவில்லை. அதனால், விரைவிலேயே அரசியல் அரங்கில் இருந்து ஒதுக்கப் பட்டது. ஆனால், ஈழத்தில் எழுந்த மாற்று அரசியல் அமைப்புகள், பிராந்திய வல்லரசான இந்தியாவின் பிடிக்குள் சிக்கிக் கொண்டு தவித்தன.

எழுபதுகளில் சிங்கள இளைஞர்களை திருப்திப் படுத்தும் நோக்கில், இலங்கை அரசு கொண்டு வந்த தரப்படுத்தல் சட்டம், வட இலங்கையை சேர்ந்த குட்டி முதலாளிய வர்க்க இளைஞர்களின் எழுச்சிக்கு வழிவகுத்தது. தமிழகத்திலும், இந்தி திணிப்புக்கு எதிரான போராட்டம் அது போன்ற எழுச்சியை உண்டாக்கி இருந்தாலும், அதன் பலன்களை ஏற்கனவே திமுக அறுவடை செய்து விட்டிருந்தது. ஈழத்தில் நடந்த இளைஞர்களின் எழுச்சி, மிதவாத தமிழ் அரசியல் தலைமையை கேள்விக்குள்ளாக்கியது. பாராளுமன்ற பாதையை நிராகரித்து, ஆயுதப் போராட்டத்தை தேர்ந்தெடுத்தது. ஆரம்பத்தில், த.வி.கூ. தீவிரவாத இளைஞர்களை தனது அடியாட்படையாக வைத்திருக்க விரும்பியது. ஆயினும், தீவிரவாத இளைஞர்கள் மத்தியில் பரவிய இடதுசாரிக் கருத்துக்கள் தான், மிதவாத அரசியல்வாதிகளின் பித்தலாட்டங்களை அவர்களுக்கு அடையாளம் காட்டியது எனலாம்.

அறுபதுகளில் யாழ்ப்பாணத்தில் நடந்த தீண்டாமை ஒழிப்புப் போராட்டமும், எழுபதுகளின் தொடக்கத்தில் தென்னிலங்கையில் நடந்த ஜேவிபி கிளர்ச்சியும், ஆயுதப் போராட்டம் சாத்தியமே என்ற எண்ணத்தை இளைஞர்கள் மனதில் விதைத்தது. அதே மாதிரி, ஈழப் போராட்ட இயக்கங்களின் துணிச்சல் மிக்க நடவடிக்கைகள் தமிழகத்தில் எதிரொலிகளை உண்டாக்கிய நேரம், தமிழ் நாடு விடுதலைப் படை தோன்றியது. ஒன்றுடன் ஒன்று தொடர்புடைய பௌதிகவியல் விதிகளுக்கு அமைய அனைத்தும் நடந்துள்ளன. அந்த உண்மையை மக்கள் தெரிந்து கொள்வதற்கு முன்னர், அரசுகள் புரிந்து கொள்கின்றன. அதனால் தான், முப்பதாண்டு கால போருக்குப் பின்னர், மிகக் கொடூரமாக புலிகளை அழித்து, தெற்காசிய பிராந்திய விடுதலை இயக்கங்களுக்கு எச்சரிக்கை விடுத்தது.

கடந்த கால அனுபவங்களில் இருந்து படிப்பினைகளை பெறுவதும், அதன் அடிப்படையில் ஒரு விடுதலை இயக்கத்தை கட்டமைப்பதும் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் அடிப்படைத் தேவையாக உள்ளன. ஈழப் போராட்டத்தின் ஆரம்ப காலங்களில், ஈழத் தமிழ் மக்கள் மத்தியில் தமிழ் நாடு விடுதலை பற்றிய விழிப்புணர்வும் ஏற்பட்டிருந்தது. பல்வேறு விடுதலை இயக்கங்களின் உறுப்பினர்கள், ஆதரவாளர்கள் சிலர் தமது தனிப்பட்ட கருத்தாக அதனை முன்மொழிந்துள்ளனர். இருப்பினும் தலைமை அது குறித்து எந்தக் கருத்தும் கூறாமல் மௌனமாக இருந்தது. 

இடதுசாரி இயக்கங்கள் கூட, இந்திரா காந்தி மறைவுக்கு அஞ்சலி செலுத்துமளவிற்கு, இந்தியாவின் கைப் பொம்மைகளாக இயங்கினார்கள். ஆயுதங்கள், நிதிகளை வழங்கி, ஈழ விடுதலை அமைப்புகளை இந்தியா தனது கட்டுப்பாட்டிற்குள் வைத்திருந்தது. அது இறுதியில், இந்தியா விரும்பிய நேரம் அந்த இயக்கங்களை அழிப்பதற்கு வழி வகுத்தது.

ஈழத்தின் விடுதலைப் போராட்டம், தமிழ் பேசும் பூர்ஷுவா வர்க்க கோரிக்கையாக தொடங்கினாலும், அது குட்டி முதலாளிய இளைஞர்களினால் வழிநடாத்தப் பட்டு, பாட்டாளி வர்க்க மக்களின் கைகளில் வந்து சேர்ந்தது. பெரும்பான்மை தமிழ் மக்களின் ஆதரவின்றி, முப்பதாண்டுகள் வெற்றிகரமாக போராட முடிந்திருக்காது என்று வெளிநாட்டு ஆய்வாளர்களும் ஏற்றுக் கொள்கின்றனர். ஆனால், அந்தப் "பெரும்பான்மை மக்கள்" யார்? ஈழத்தின் தமிழ் உழைக்கும் மக்கள் அல்லவா? 

உயிரை அர்ப்பணிக்கத் தயாராக இருந்த போராளிகள் ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள் மத்தியில் இருந்து தான் உருவானார்கள். சாதி ஒடுக்குமுறைக்கு பலியான, வறுமையினால் பாதிக்கப் பட்டவர்கள், அதாவது இழப்பதற்கு எதுவுமற்ற மக்கள் தான் போராடினார்கள். அந்த மக்களை நிறுவன மயப் படுத்துவதும், ஓர் இனத்தின் விடுதலைக்கு தலைமை தாங்க வைப்பதும், ஈழத்தில் மட்டுமே சாத்தியமான ஒன்றல்ல. ஆனால், ஒரு தேசிய இனத்தின் சுதந்திரமும், சுய நிர்ணய உரிமையும், அதற்கு அயலில் வாழும் பாட்டாளி வர்க்க மக்களின் ஒற்றுமையினால் மட்டுமே சாத்தியமாகும்.

    

More Recent Articles


Click here to safely unsubscribe from கலையகம். Click here to view mailing archives, here to change your preferences, or here to subscribePrivacy