"மாற்று நாணய சமூகங்கள்" : பணமில்லாத சமுதாயத்தை உருவாக்குவது எப்படி? and more...

உள்ளே ...


"மாற்று நாணய சமூகங்கள்" : பணமில்லாத சமுதாயத்தை உருவாக்குவது எப்படி?

நீங்கள் வசிக்கும் நாட்டின் பொருளாதாரம் திவாலானால் என்ன செய்ய வேண்டும்? கிரேக்க மக்களிடம் இருந்து கற்றுக் கொள்வோம். அந்த நாட்டில், யூரோ நாணயத்திற்கு பதிலாக, மாற்று நாணயங்களின் பாவனை பெருகி வருகின்றது. ஒரு மாற்று நாணயத்தை உருவாக்குவது, பயன்படுத்துவது எப்படி?

கிரேக்க நாட்டில், குறைந்தது 80 மாற்று நாணயங்கள் பயன்படுத்தும் அமைப்புகள் புழக்கத்தில் உள்ளன. குறைந்தது பத்துப் பேர், அதிகப் படியாக ஆயிரக் கணக்கில் உறுப்பினர்களை கொண்டதாக இந்த அமைப்புகள் உள்ளன. "மாற்று நாணய அமைப்புகள் அரசுக்கு வரி கட்டாமல் தவிர்க்கப் பார்க்கின்றன" என்று கிரேக்க அரசு குற்றஞ் சாட்டினாலும், அதை சட்டவிரோதமாக்க முடியாத நிலையில் உள்ளது.

TEM என்ற மாற்று நாணயம் மிகவும் பிரபலமானது. அதன் உறுப்பினர்கள் ஓராயிரத்தை தாண்டியுள்ளது. வோலோஸ் எனும் நகரிலும், அதை அண்டிய பகுதிகளிலும் உள்ள அனைத்து வர்த்தக நிறுவனங்களினாலும் அங்கீகரிக்கப் பட்டுள்ளது. TEM நாணயத்தின் பெறுமதி யூரோவுக்கு சரி சமமானது. ஆகவே, ஒருவர் யூரோவில் பணம் செலுத்துவது மாதிரி, TEM கொடுத்தும் பொருட்களை வாங்கலாம்.

நாணயப் பரிவர்த்தனை எவ்வாறு இயங்குகிறது? TEM பாவிக்கும் நபர்களின் பட்டியல், அவர்களிடம் உள்ள பணத்தின் எண்ணிக்கை போன்ற விபரங்கள் கணனியில் சேமித்து வைக்கப் பட்டிருக்கும். வர்த்தகர்கள், வாடிக்கையாளர்கள் எங்கேயும் எப்போதும் பயன்படுத்தும் வகையில், இணையத்தில் பார்வையிடலாம். எவ்வளவு TEM செலவாகி உள்ளது, மிச்சம் எவ்வளவு என்பதையும் பார்க்கலாம்.

கடையில் பொருட்களை வாங்குவது மட்டுமல்ல, வைத்தியரை பார்ப்பது, முடி திருத்துவது, கல்வி கற்பது, போன்ற சேவைகளுக்கும் TEM பயன்படுத்திக் கொள்ளலாம். யூரோ நாணயம் மாதிரி, TEM நாணயத்தை கண்ணால் காண முடியாது என்பது மட்டுமே வித்தியாசம். அதாவது, அதற்கு பணத் தாள்கள், சில்லறை குற்றிகள் எதுவும் கிடையாது.

ஒருவர் தனது மாற்று நாணயத்தை எவ்வாறு சேமிக்கிறார்? அதற்கு ஏதென்ஸ் நகரில் இயங்கும் ATX நாணயம் இலகுவான விளக்கம் அளிக்கலாம். 2011 ம் ஆண்டில் இருந்து இயங்கும் ATX வலையமைப்பில், ஆயிரக் கணக்கானோர் சேர்ந்து விட்டனர். அதனை "நேர சேமிப்பு வங்கி" என்று அழைக்கிறார்கள். அதாவது, ஒருவர் செய்த வேலை நேரத்தை சேமித்து அதை பணமாக மாற்றுவது. 

உதாரணத்திற்கு, ஒரு தொழிலாளி ஒரு நிறுவனத்தில் ஒரு நாளைக்கு எட்டு மணி நேரம் உடல் உழைப்பை வழங்குகின்றார். அதே நேரம், ஓர் ஆசிரியர், பாடசாலையில் எட்டு மணி நேரம் படிப்பிக்கிறார். யார் என்ன வேலை செய்தாலும் பரவாயில்லை. வேலை செய்யும் மணித்தியாலம் ஒவ்வொன்றுக்கும் பெறுமதியை பணத்தால் அளக்கிறார்கள். அதைத் தான் நாங்கள் சம்பளம் என்கிறோம்.

ATX வங்கியில், பணமல்ல, வேலை நேரம் மட்டுமே கணக்கு வைக்கப் படுகின்றது. உறுப்பினர்கள் தாம் வேலை செய்த நேரங்களை, அந்த வங்கியில் சேமித்து வருவார்கள். அதைக் கொண்டு, கடையில் பொருட்களை வாங்கலாம்! அதிசயம் ஆனால் உண்மை. இது நடைமுறைச் சாத்தியமான விடயம் தான். உண்மையில், பணம் என்பதன் அர்த்தம் அங்கே தான் உணரப் படுகின்றது.

என்னிடம் நூறு ரூபாய் பணம் இருக்கிறது என்று வைத்துக் கொள்வோம். அதன் அர்த்தம் என்ன? நூறு ரூபாய்க்கு பெறுமதியான உழைப்பை, சேவையை அல்லது பொருளை வழங்குவதற்கு இன்னொருவருக்கு கடமைப் பட்டுளேன். இன்னொரு விதமாக சொன்னால், எனது சேவை, உழைப்பு, பொருளை பெற்றுக் கொண்ட ஒருவர், தனது கடமைப்பாட்டை நூறு ரூபாய் மூலம் ஈடு கட்டியுள்ளார்.

இது தான் பணம் என்ற பொருளாதாரத்தின் அடிப்படை. அதனால் தான், ATX வங்கியில், பணத்திற்கு பதிலாக நேரத்தை சேமிக்கிறார்கள். இதன் மூலம் எல்லோருக்கும் நன்மை உண்டாகின்றது. பணம் இல்லாதொழிக்கப் பட்டுள்ள படியால், இலஞ்சம், ஊழல் நடக்கவும் வாய்ப்பில்லை. யாரும் செல்வம் சேர்த்து பணக்காரனாகவும் முடியாது. அதே நேரம் யாரும் ஏழ்மையில் கஷ்டப் படவும் மாட்டார்கள்.


 


Greek town develops bartering system without euro


இது தொடர்பான முன்னைய பதிவுகள்:

    
 


100% முதலாளித்துவ நாடான இன்றைய வட கொரியா!

"தேசியத் தலைவர்" கிம் இல் சுங்கின் வட கொரியா - ஓர் அறிமுகம் 
(பாகம் - 11)

 

எதற்காக இன்றைக்கும் வட கொரியா பற்றி பெரும் ஆரவாரம் கேட்கிறது? ஏன் தமிழ் பேசும் "முதலாளித்துவ ஆதரவாளர்கள்", ஒரு "முதலாளித்துவ நாடான" வட கொரியாவை எதிர்க்கிறார்கள்? இதைக் கேட்டால், "அப்படியா? வட கொரியா ஒரு முதலாளித்துவ நாடா? எமக்குத் தெரியாதே?" என்று சிரித்து மழுப்புவார்கள். 

உண்மையில் வட கொரியா, இன்னமும் மேற்கத்திய பெரும் மூலதனத்தின் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் வரவில்லையே என்பது மட்டும் தான் அவர்களின் பிரச்சினை. உலகமயமாக்கலின் சின்னங்களான கொக்கோ கோலா, மக்டொனால்ட்ஸ் போன்ற எதையும் அங்கே காண முடியாது. அதுவும் நடந்து விட்டால், "வட கொரியாவின் மிலேச்சத்தனமான சர்வாதிகாரம் பற்றியோ, அல்லது மன்னராட்சி பற்றியோ" பேசுவதற்கு யாரும் இருக்க மாட்டார்கள்.

வட கொரியா எப்போதிருந்து முதலாளித்துவ நாடாகியது? பனிப்போர் காலகட்டம் முடிந்த தொண்ணூறுகளுக்கு பிறகு தான். குறிப்பாக, 1995 - 1997 ல் ஏற்பட்ட கடும் பஞ்சத்திற்குப் பிறகு என்று கூறலாம். அங்கு ஏற்பட்ட பஞ்சத்திற்கு, மேற்குலகில் சொல்லப்படும் காரணம் வேறு. 

"இயற்கைக்கு மாறான, ஸ்டாலினிச, சோஷலிச பொருளாதார உற்பத்தி முறை. மோசமான முகாமைத்துவத்தின் விளைவு..." இப்படிப் பல காரணங்கள் சொல்லப்படலாம். ஆனால், உண்மையான காரணம் வேறு. சர்வதேச மட்டத்திலான தனிமைப்படுத்தல், கடுமையான மழை வீழ்ச்சியால் ஏற்பட்ட வெள்ளப் பெருக்கும் முக்கியமான காரணங்களாக இருந்தன. அது பற்றி மேலும் ஆராய்வோம்.

இருபதாம் நூற்றாண்டில், முதலாளித்துவ நாடுகளுக்கு இடையிலான வர்த்தக உறவுகளுக்கும், சோஷலிச நாடுகளுக்கு இடையிலான வர்த்தக உறவுகளுக்கும் இடையில் மிகப் பெரிய வித்தியாசம் இருந்தது. முதலாளித்துவ வர்த்தக உறவு என்பது எப்போதும் சந்தையை சுற்றி அமைக்கப் பட்டிருக்கும். கடன் "உதவிகள்" கூட, கொடையாளி நாட்டுக்கு அதிக வட்டி கட்டுவதாக இருக்கும். 

சோஷலிச நாடுகளுக்கு இடையில், கறாரான கொடுக்கல் வாங்கல் இருக்கவில்லை. எந்த நாடும் இலாபநோக்கு கருதி வர்த்தகம் செய்யவில்லை. வறுமையில் வாடும் நண்பனுக்கு உதவி செய்து, கை தூக்கி விடுவது தமது மனிதாபிமானக் கடமை என்பது போல செயற்பட்டன.

சோவியத் யூனியனும், சீனாவும், வட கொரியாவுடன் வைத்திருந்த வர்த்தக உறவு, சிறிய நாடான வட கொரியாவுக்கே மிகவும் சாதகமாக இருந்தது. பெரிய நாடுகளுக்கு அதனால் எந்த நன்மையையும் விளையவில்லை. உதாரணத்திற்கு, சோவியத் யூனியன் மில்லியன் டாலர் பெறுமதியான மிக் போர் விமானங்களை வட கொரியாவுக்கு விற்றது. அதற்குப் பதிலாக, சோவியத் யூனியனுக்கு விற்பதற்கு, வட கொரியாவிடம் என்ன இருந்தது? ஒன்றுமேயில்லை! பெயருக்கு புகையிலை ஏற்றுமதி செய்தது.

வட கொரிய புகையிலையில் தயாரித்த சிகரட்டுகளை புகைப்பதற்கு, பாவனையாளர் யாரும் இருக்கவில்லை. வட கொரிய புகையிலை யாருக்கும் பிரயோசனமில்லாமல் சோவியத் களஞ்சிய அறைகளில் கிடந்தது அழுகியது. வளர்ந்த, வளர்ந்து வரும் சோஷலிச நாடுகளுக்கு இடையிலான "இரு தரப்பு வியாபார ஒப்பந்தம்" ஏற்றத் தாழ்வு கொண்டதாக இருந்தது. அதாவது, உண்மையில் வளர்ந்து வரும் நாடுகளின் அபிவிருத்திக்கான, வளர்ச்சி அடைந்த நாடுகளின் நிதியுதவியாக மட்டுமே அது கருதப் படலாம்.

அன்றைய காலங்களில், மாவோவின் சீனா, அன்று பல ஆசிய, ஆப்பிரிக்க நாடுகளுக்கு, சில பொருட்களை இலவசமாக கொடுத்து வந்தது. சோவியத் யூனியன் வர்த்தக உடன்படிக்கைகள் செய்து கொண்டாலும், தனது ஏற்றுமதி பொருட்களின் விலையை சந்தை விலைக்கும் குறைவாக தீர்மானித்திருந்தது. வட கொரிய தொழிற்சாலைகள் இயங்குவதற்கு தேவையான இயந்திரங்கள் யாவும் சோவியத் யூனியனில் இருந்து இறக்குமதி செய்யப் பட்டவை தான். வட கொரியாவில், சோவியத் அல்லது சீன முதலீடுகள் மில்லியன் டாலர் கணக்கில் இருந்தது.

சீனாவில் மாவோ இறந்த பின்னர், சீன முதலீடு அடியோடு நின்று போனது. டெங் சியாபிங் காலத்தில், சீனர்கள் முதலாளித்துவ பொருளாதார உறவுகளின் அடிப்படையில் செயற்படத் தொடங்கி இருந்தனர். அதாவது, எங்காவது இலாபம் வருமென்றால் மட்டுமே முதலீடு செய்யலாம். வர்த்தகத்தில் எந்த நன்மையையும் இல்லையென்றால் அதைக் கைவிட வேண்டியது தான். அதே மாதிரியான நிலைமை, சோவியத் யூனியனில் கோர்பசேவ் காலத்தில் ஏற்பட்டது.

1990 ஆம் ஆண்டு வரையில், சோவியத் யூனியன், வட கொரியாவுக்கு இடையிலான இரு தரப்பு வர்த்தகம் சராசரி 2.56 மில்லியன் டாலர்களாக இருந்தது. ஆனால், கோர்பசேவ் பதவிக்கு வந்த அடுத்த வருடமே அது 0.14 மில்லியன் டாலர்களாக குறைந்தது. ஒரு மிகப் பெரிய வீழ்ச்சி. இந்த புள்ளிவிபரத்தில் இருந்து, வட கொரியாவுடனான வர்த்தகம் எந்த நாட்டிற்கும் தேவைப் படாத ஒன்றாக இருந்துள்ளது என்பது புலனாகும்.

முதலாளித்துவ நாடானாலும், சோஷலிச நாடானாலும், பொருளாதாரத்தின் அடிப்படைக் கூறுகள் சில மாறப் போவதில்லை. அதாவது, நாடுகளுக்கு இடையிலான இரு தரப்பு வர்த்தகத்தை கூட, வர்த்தக நிறுவனங்கள் தான் தீர்மானிக்கின்றன. சோஷலிச நாடுகளில் அவை அரசால் பெருமளவு மானியம் வழங்கி இயக்கப் படுகின்றது என்பது மட்டுமே வித்தியாசம். அதனால், இலாபம் கிடைக்காத ஒரு நாட்டிலும், நட்பு அடிப்படையில் முதலிட அந்த நிறுவனம் முன்வரலாம். அந்த நாட்டு மக்களுக்கு சேவை செய்வது மட்டுமே ஒரேயொரு நோக்கமாக இருக்கும்.

முதலாளித்துவ பொருளாதார அமைப்பில் "சேவை", "உதவி" போன்ற சொற்களை உச்சரிக்கவே முடியாது. "தாயும், மகளும் என்றாலும் வாயும் வயிறும் வேறு" என்பது முதலாளித்துவ தத்துவார்த்த அடிப்படை. அங்கே நட்பு முக்கியமில்லை. பணம் மட்டுமே முக்கியம்.

ஆகவே, முதலாளித்துவ இலாப நோக்கில், எந்தவித நன்மையும் இல்லாத வட கொரியாவில் இருந்து, சோவியத், சீன நிறுவனங்கள் பின்வாங்கியதில் அதிசயமில்லை. அதனால் பாதிப்பு முழுவதும் வட கொரியாவுக்கு தான். பனிப்போர் முடிவுக்குப் பின்னர் தலைகீழாக மாறி விட்ட உலகில், குறுகிய காலத்தில் புதிய நண்பர்களையும் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. விளைவு? மிகப் பெரியதொரு பொருளாதார வீழ்ச்சி.

கில் இல் சுங்கின் இறுதிக் காலத்திலேயே பிரச்சினைகள் மெல்ல மெல்ல தலைகாட்ட ஆரம்பித்து விட்டன. பழுதடைந்த இயந்திரங்களுக்கான உதிரிப் பாகங்கள் கிடைக்கவில்லை. அதனால் உற்பத்தி ஸ்தம்பிதமடைந்தது. நாடு முழுவதும் பல தொழிற்சாலைகள் இயங்கவில்லை. எல்லோரும் அரசு நிறுவனங்களில் வேலை செய்த படியால், வழமை போல வேலைக்கு சென்று, சும்மா இருந்து விட்டு வந்தார்கள். முன்னொருபோதும் இல்லாதவாறு ஊழல் நடக்கத் தொடங்கியது. முகாமையாளர்களே தொழிற்சாலையில் இயந்திரங்களை பகுதி பகுதியாக கழற்றி, பழைய இரும்பு வாங்கும் சீன வியாபாரிகளுக்கு விற்றார்கள்.

வட கொரியா அப்போதும் விவசாயப் பொருளாதரத்தை பெருமளவு நம்பியிருந்த நாடாக இருந்தது. நீண்ட காலமாக இரசாயன உரம் விவசாய அபிவிருத்தியில் சிறந்த பங்காற்றி வந்தது. ஆனால், தற்போது உரம் உற்பத்தி செய்த தொழிற்சாலைகள் நின்று விட்டன. அதனால், விவசாயம் பாதிக்கப் பட்டது. எரிபொருள் தட்டுப்பாடு காரணமாக அனல் மின்சார உற்பத்தி நின்று போனது. அதனால், மின்சார விநியோகம் பெருமளவு தடைப் பட்டது.

வட கொரியாவின் பெருமளவு நிலப்பரப்பை மலைகள் ஆக்கிரமித்துள்ளன. மலைப் பகுதிகளில் விவசாயம் செய்வது ஒரு சவாலான விடயம். நிலத்தடி நீரை பல அடிகள் மேலே கொண்டு சென்று, மேட்டுப்பகுதியில் இருக்கும் வயல்களுக்கு நீர்ப்பாசனம் செய்யும் முறை, பரவலாக எல்லா இடங்களிலும் இருந்தது. ஆனால், அதற்கு பெருமளவு மின் சக்தி தேவைப்பட்டது. மின்சாரம் மலிவு விலையில் கிடைத்து வந்த காலத்தில் அது ஒரு பிரச்சினையாக இருக்கவில்லை. மின்சாரத் தட்டுப்பாடு வந்தவுடன், நீர்பாசனம் முற்றாக நின்று போனது. விவசாய உற்பத்தி பெருமளவு பாதிக்கப் பட்டது.

"தேசியத் தலைவர்" கிம் இல் சுங் 1994 ம் ஆண்டு காலமானார். அத்துடன் சோஷலிச சகாப்தம் முடிவுக்கு வந்தது. அடுத்து வந்த இரு வருடங்களும், வரலாறு காணாத மழை வீழ்ச்சி காரணமாக விவசாயம் ஒரேயடியாக நாசமானது. 1995, 1996 ம் ஆண்டுகளில், பருவ மழை காரணமாக வெள்ளப் பெருக்கு ஏற்பட்டது. மண் சரிவுகள் காரணமாக, மலைச் சரிவுகளில் செய்யப் பட்ட வயல்கள் முற்றாக அழிந்தன.

அந்தக் காலத்தில் தென் கொரியாவிலும் கடும் மழை பெய்து கொண்டிருந்தது. ஆனால் அது சமதரைகளை கொண்ட நாடு என்பதால், வட கொரிய மலைப் பிரதேசத்தில் ஏற்பட்ட அழிவுகள் எதையும் காணவில்லை. மேலும் இதற்கு முன்னர் குறிப்பிட்ட பொருளாதார வீழ்ச்சியும் பஞ்சத்திற்கு பெருமளவு காரணமாக இருந்துள்ளது. நாட்டுப்புறங்கள் மட்டுமல்லாது, நகரங்களிலும் பஞ்சம் தலை விரித்தாடியது. அனைத்து மக்களுக்குமான உணவு விநியோகம் அரசின் பொறுப்பில் இருந்த படியால், அந்த அமைப்பு முற்றாக தகர்ந்து போனது. தலைநகரிலும், முக்கிய புள்ளிகளுக்கும், இராணுவ முகாம்களில் வேலை செய்தவர்களுக்கும் மட்டுமே அரசு உணவு கொடுக்க முடிந்தது.

அப்போது ஏற்பட்ட பஞ்சத்தில் எத்தனை பேர் மாண்டனர் என்ற எண்ணிக்கை இப்போதும் விவாதத்திற்கு உரிய பொருளாக உள்ளது. மேற்கத்திய நாடுகள் மில்லியன் கணக்கில் சொல்கின்றன. ஆனால், வட கொரியாவுக்கு நிவாரணப் பொருட்களை கொண்டு சென்ற உதவி நிறுவனங்கள் நான்கு அல்லது ஐந்து இலட்சம் பேர் மாண்டதாக சொல்கின்றன. அனேகமாக மொத்த சனத்தொகையில் இரண்டு சதவீதம் பட்டினியால் மடிந்திருக்கலாம்.

வெளிநாட்டு உதவி நிறுவனங்கள் நிவாரணப் பொருட்களை கொண்டு சென்று கொடுக்க அனுமதித்தாலும், அவர்களுக்கும் கட்டுப்பாடுகள் விதிக்கப் பட்டன. மிகவும் கடுமையாக பாதிக்கப் பட்ட இடங்களுக்கு செல்ல விடவில்லை. பல இடங்களில் மக்கள் தாமாகவே பஞ்சத்தில் இருந்து தப்புவதற்கு முயற்சித்துள்ளனர்.

நேர்மையானவர்கள் தான் முதலில் பட்டினிச் சாவுகளுக்கு பலியானார்கள். பசி வந்திடப் பத்தும் பறந்து போம் என்பது போல, திருடிப் பிழைத்தவர்கள் நிறையப் பேருண்டு. பலர் தம்மிடம் இருந்த சொத்துக்களை உணவுக்கு பண்டமாற்று செய்து கொண்டனர். இவ்வாறு தான், வட கொரிய மக்களால் மீண்டும் "முதலாளித்துவம் கண்டுபிடிக்கப் பட்டது".

ஒரு கட்டத்திற்கு மேல், மக்கள் மேலான அரசாங்க அதிகாரம் செல்லுபடியாகவில்லை. அரசு கட்டமைப்பு இயங்கவில்லை. சில இடங்களில், அதிகாரிகள் உணவு தானியம் திருடியவர்களைப் பிடித்து சிறையில் அடைத்தார்கள், அல்லது மரண தண்டனை விதித்தார்கள். அந்தக் கதைகள் அப்போது மேற்கத்திய ஊடகங்களில் பரபரப்பாக பேசப் பட்டன. ஆயினும், பெரும்பாலான இடங்களில் கீழ் மட்ட அதிகாரிகள் சட்டம் ஒழுங்கை நிலைநாட்டத் தவறினார்கள். உண்மையில் அவர்களால் முடியவில்லை என்று தான் சொல்ல வேண்டும். ஒன்றில் அவர்களும் பஞ்சத்தால் பாதிக்கப் பட்டிருந்தனர், அல்லது ஊழல் மூலம் தம்மை வளர்த்துக் கொள்ளலாம் என்பதை உணர்ந்து கொண்டார்கள்.

கிம் இல் சுங் காலத்தில் ஊழல் என்ற பேச்சுக்கே இடமில்லை. எந்தப் பெரிய பதவியில் இருந்த அதிகாரியாக இருந்தாலும், ஊழல் கண்டுபிடிக்கப் பட்டால் அவரது கதை முடிந்து விடும். அதனால் சமூகத்தின் அனைத்து மட்டத்திலும், லஞ்சம், ஊழல் செய்வதற்கு எல்லோரும் பயந்திருந்தார்கள். ஆனால், தொண்ணூறுகளுக்குப் பிறகு, அவரது மகனான கிம் யொங் இல் ஆட்சிக் காலத்தில், சிறைக்கு அனுப்பப் பட்டவர் பணம் கொடுத்து விடுதலை வாங்கும் அளவிற்கு ஊழல் பெருகியது. தற்போது தென் கொரியாவில் அகதித் தஞ்சம் கோரும் பலர், தாம் முன்னர் கேள்விப்பட்ட பழைய கதைகளை சோடித்து கூறுகின்றார்கள் என்று சொல்லப் படுவதிலும் உண்மை இல்லாமல் இல்லை.

முன்பெல்லாம் சீன எல்லைக்கு யாரும் செல்ல முடியாது. எல்லையோர வர்த்தகம் எதுவும் நடக்கவில்லை. ஆனால், இன்றைய நிலைமை வேறு. ஏராளமான வட கொரியர்கள், சட்ட பூர்வமாகவும், சட்ட விரோதமாகவும் எல்லை தாண்டி சீனாவுக்கு செல்கிறார்கள். எல்லைக் காவல் படையினருக்கு கொஞ்சப் பணம் கொடுத்தால் போதும். அவர் மற்ற பக்கம் முகத்தை திருப்பிக் கொள்வார். இன்றைக்கு சீனாவுக்கு செல்லும் அனைவரும் அகதிகள் அல்ல. பலர் எல்லையோர வர்த்தகம் செய்கிறார்கள். கடத்தல் தொழிலில் ஈடுபடுகிறார்கள். வேலை தேடிச் செல்கிறார்கள்.

ஏராளமான வட கொரிய இளம் பெண்கள், சீன ஆண்களை திருமணம் செய்வதற்காக செல்கிறார்கள். அவை பெரும்பாலும் வசதிக்காக நடக்கும் திருமணங்கள் என்பதால் நீண்ட காலம் நிலைத்து நிற்பதில்லை. சீனாவில் நிலவிய ஒரு குழந்தைக் கொள்கை காரணமாக, பல விவசாயிகளுக்கு மண மகள் கிடைப்பதில்லை. அது மட்டுமல்லாது, பெருமளவு பணம் சீதனமாகக் கொடுக்க வேண்டும். 

அப்படியான நிலைமையில், வட கொரிய மணப் பெண்கள் அவர்களுக்கு கிடைத்த வரப் பிரசாதம். இவ்வாறான பல திருமணங்கள் சட்டவிரோதமாகவே நடக்கின்றன. சீன அரசு அவற்றை பதிவு செய்ய மறுத்து வருகின்றது. அது மட்டுமல்லாது, பல இடங்களில் வீட்டு வன்முறைகளும் நடக்கின்றன. இருப்பினும், ஒரு சீன விவசாயிக்கு மனைவியாக வாழ்க்கையை அமைத்துக் கொள்வதன் மூலம், வறுமையில் இருந்து தப்பலாம் என்று வட கொரிய பெண்கள் நினைக்கின்றனர்.

சீனாவில், வட கொரிய அகதிகளை ஏற்றுக் கொள்வதற்காக, தென் கொரியாவின் வரவேற்பு நிலையம் ஒன்றுள்ளது. சுமார் இருபது வருடங்களுக்கு முன்னர், அங்கு யாராவது சென்று, "நான் வட கொரியாவில் இருந்து தப்பி வந்திருக்கிறேன்." என்று சொன்னால் போதும். அவருக்கு இராஜ மரியாதை கிடைக்கும். விமான டிக்கட் கொடுத்து தென் கொரியாவுக்கு அனுப்பி வைப்பார்கள். 

அந்தக் காலம் இப்போது மலையேறி விட்டது. இன்றைக்கு ஆயிரக் கணக்கான வட கொரியர்கள் தஞ்சம் கோருகின்றனர். இருப்பினும், விரல் விட்டு எண்ணக் கூடிய சிலரை மட்டுமே எடுத்துக் கொண்டு ஏனையோரை நிராகரித்து விடுகிறார்கள். ஏனிந்த மாற்றம்? தற்போது தஞ்சம் கோருவோரில் பெரும்பான்மையானோர் பொருளாதார அகதிகள் என்று தென் கொரியா நம்புகின்றது.

முன்பெல்லாம் வட கொரிய அகதிகளை கவர்ந்திழுப்பதற்காக, தென் கொரியாவில் நிறைய சலுகைகள் செய்து கொடுக்கப் பட்டன. அவர்களுக்கு உடனடியாக வீட்டு வசதிகளை செய்து கொடுத்து, நிறையப் பணமும் கொடுக்கப் பட்டது. தற்போது அகதிகள் எண்ணிக்கை பெருகி விட்டதால் அந்த சலுகைகள் குறைக்கப் படுகின்றன. மேலும், அகதிகளின் தகுதிக்கு ஏற்றவாறு வேலைகள் கிடைப்பதில்லை. ஒரே கொரிய மொழி பேசினாலும், ஒரே கல்வித் தகைமை இருந்தாலும், தகுதிக்கு குறைந்த வேலையை செய்ய வேண்டிய நிர்ப்பந்தம் உள்ளது.

வட கொரியாவில் எஞ்சினியராக இருந்த ஒருவர், தென் கொரியாவில் உணவு விடுதியில் வேலை செய்வது சர்வசாதாரணம். இதனால், தென் கொரியா பற்றிய மாயை, வட கொரிய அகதிகள் மத்தியில் அகன்று வருகின்றது. "என்ன குறைபாடு இருந்தாலும், வட கொரியாவில் நிம்மதியாக வாழ்ந்து வந்தோம்" என்றும் சிலர் அங்கலாய்க்கின்றனர்.

மேற்குறிப்பிட்டது மாதிரியான பல காரணங்கள் கொரிய இணைப்பை தடுத்து வருகின்றன. ஜெர்மனி போன்று ஒன்று சேர்ந்தால், இலட்சக் கணக்கான வட கொரியர்கள் வேலை தேடி தென் கொரியாவுக்குள் படையெடுப்பார்கள் என்ற அச்சம் நிலவுகின்றது.

இதற்கிடையே தென் கொரியாவிலும் மிதவாதிகள் ஆட்சிக்கு வந்திருந்தனர். அவர்கள் வட கொரியாவுடன் நல்லுறவு பேண விரும்பினார்கள். பல தசாப்த காலமாக பிரிந்திருந்த உறவினர்களை ஒன்று கூட வைக்கும் நிகழ்வுகள் நடந்தன. தென் கொரியர்கள், வட கொரியாவுக்குள் சுற்றுலா பயணம் செய்யலாம் என்று கட்டுப்பாடுகள் தளர்த்தப் பட்டன. சுதந்திர வர்த்தக வலையங்கள் உருவாக்கப் பட்டு, அங்கே தென் கொரிய நிறுவனங்கள் தொழிற்சாலைகளை திறந்தன. அவற்றில் வட கொரிய தொழிலாளர்களுக்கு வேலை கொடுக்கப் பட்டது. இப்படிப் பல மாற்றங்கள் நடந்திருந்தாலும், இன்னமும் இரண்டு நாடுகளுக்கு இடையில் பரஸ்பர நம்பிக்கையின்மையும் தொடர்ந்த வண்ணம் உள்ளது.

தென் கொரியாவை விட, சீனா தான் இன்றைக்கு வட கொரியாவின் பிரதானமான வர்த்தக் கூட்டாளியாக உள்ளது. அண்மைக் காலமாக சீனாவின் வெளியுறவுக் கொள்கையில் ஏற்பட்டு வரும் மாற்றம் வட கொரியாவுக்கு சாதகமாக அமைந்து விட்டது. அதாவது, மேற்கத்திய மூலதனம் ஊடுருவாத அரிதான நாடுகளில் வட கொரியாவும் ஒன்று. அது அருகில் உள்ள படியால், தனது செல்வாக்கு மண்டலத்திற்குள் கொண்டு வரலாம் என்று சீனா நினைக்கிறது. 

அதற்காக, வட கொரியா சீனாவுக்கு அடிமையாகி விடும் என்றும் எதிர்பார்க்க முடியாது. "பெயர் குறிப்பிடப் படாத நாடொன்றுக்கு உளவு பார்த்த சிலரை கைது செய்துள்ளதாக" வட கொரிய ஊடகம் ஒரு தடவை அறிவித்திருந்தது. ஊடகங்களில் அடிக்கடி குற்றஞ் சாட்டப்படும், தென் கொரியா, அமெரிக்கா, ஜப்பான் ஆகிய நாடுகளுக்கு உளவு பார்த்தால் பகிரங்கமாகவே அறிவிப்பார்கள். ஆகவே, "அந்த இனந் தெரியாத நாடு" சீனா தான் என்பதில் சந்தேகமில்லை.

இன்றைய வட கொரியா 100% முதலாளித்துவ நாடு! அங்கே அனேகமாக எல்லாத் துறைகளிலும் தனியார்மயம் புகுந்து விட்டது. கிராமங்களில் விவசாயிகள் தமது நிலங்களில் தனித்தனியே விவசாயம் செய்கிறார்கள். ஊருக்கு ஊர் பொதுச் சந்தைகள் வந்து விட்டன. உள்ளூர் உற்பத்திப் பொருட்கள் மட்டுமல்லாது, சீனாவில் இருந்து கடத்தி வரப்பட்ட பொருட்களும் கூட அங்கே விற்பனையாகின்றன. நகரங்களில் உணவு விடுதிகள், பொதுப் போக்குவரத்து வாகனங்கள் போன்றனவற்றை தனியார் நடத்துகின்றனர். இவர்கள் எல்லோரும் உள்ளூர் முதலாளிகள்.

இன்று வட கொரியா முதலாளித்துவ நாடாகி விட்டாலும், சட்டம் மட்டும் மாறவில்லை. பிற்காலத்தில் கொண்டு வந்த சில திருத்தங்களை தவிர, சட்டம் இப்போதும் கிம் இல் சுங் காலத்தில் இருந்த மாதிரியே உள்ளது. மேற்குலக நாடுகளில் வட கொரியா பற்றிய எதிர்மறையான பிரச்சாரங்களுக்கு அது காரணமாக இருக்கலாம். 

ஏனென்றால், இன்று பலரின் கண்களுக்கு தென்படாத விடயம் ஒன்றுள்ளது. இன்றைக்கு தனியார் நிறுவனங்கள் இயங்குவதை அனுமதித்து விட்டு, நாளைக்கு அவற்றை அரசுடைமை ஆக்கினால் யாரும் கேட்க முடியாது. பல உள்ளூர் முதலாளிகளுக்கு அந்தப் பயம் இருந்தாலும், காற்றுள்ள போதே தூற்றிக் கொள்வோம் என்று நினைக்கிறார்கள்.

இன்று வட கொரிய அரசு மட்டத்திலும் ஊழல் ஓரளவு ஏற்றுக் கொள்ளப் பட்டு விட்ட படியால், தனியாரின் வர்த்தக முயற்சிகள் தடையின்றி நடக்கின்றன. உள்ளூர் முதலாளி ஒருவர், தனது சொந்த நிறுவனத்தை சட்டப்படி ஒரு தனியார் நிறுவனமாக பதிவு செய்ய முடியாது! அதாவது, சட்டத்தின் படி, அந்த நாட்டில் தனியார் நிறுவனம் இயங்க முடியாது. 

உண்மையில், அவை அரசு நிறுவனங்கள் என்று தான் பதிவு செய்யப் படுகின்றன. பெயருக்கு ஓர் அரசு அதிகாரி இருப்பார். ஆனால், நடத்துவது முழுவதும் தனியார் தான். அந்த முதலாளி வேலையாட்களை சேவைக்கு அமர்த்தி, இலாபத்தின் பெரும் பகுதியை தனக்கு சொந்தமாக்கிக் கொள்ளலாம். இதையெல்லாம் அரசு அதிகாரிகள் கண்டு கொள்வதில்லை. அரசுக்கு மாதாமாதம் குறிப்பிட்டளவு பணத் தொகையை செலுத்தி விட்டால் போதும்.

சர்வதேச மட்டத்தில், வட கொரிய அரசு கூட வியாபாரம் செய்கின்றது. முதலாளித்துவம் என்று வந்து விட்டால் எதையும் விற்கலாம் என்பது நியதி. கிம் யொங் இல் காலத்தில், அந்நிய செலாவணியை பெற்றுக் கொள்வதற்காக பல சட்டவிரோதமான காரியங்களிலும் ஈடுபட்டார்கள். ஸ்கண்டிநேவிய நாடுகளில் அல்கஹோல் பானங்களின் விலை அதிகம். நோர்வே, சுவீடன் ஆகிய நாடுகளில் பணியாற்றிய வட கொரிய இராஜதந்திரிகள் மதுபானங்களை கடத்திச் சென்று விற்று வந்தார்கள்.

வட கொரிய அரசு மீது கள்ள நோட்டு அச்சடித்த குற்றச்சாட்டும் எழுந்தது. ஜப்பானிய அரசால் தேடப்பட்டு வந்த தலைமறைவு இயக்கமான செம்படையின் தலைவர் வட கொரியாவில் அகதித் தஞ்சம் கோரியிருந்தார். அவரது மேற்பார்வையின் கீழ் போலி டாலர் நோட்டுக்கள் அச்சிடப் பட்டன. பல இலட்சம் போலி டாலர் நோட்டுக்கள் உலகம் முழுவதும் புழக்கத்தில் விடப் பட்டன. 

இன்னொரு இலாபம் தரும் சட்டவிரோத தொழிலிலும், வட கொரிய அரசு அதிகாரிகள் ஈடுபட்டார்கள். சர்வதேச அளவில் ஆயுதத் தடை விதிக்கப் பட்ட நாடுகளுக்கு ஆயுத விற்பனை செய்வது. சூடான், லிபியா போன்ற நாடுகளுக்கு ஆயுத ஏற்றுமதி செய்தமை கண்டுபிடிக்கப் பட்டது. ஈழத்திற்காக போராடிக் கொண்டிருந்த புலிகளுக்கும் வட கொரிய ஆயுதங்கள் போய்ச் சேர்ந்துள்ளன!

தற்போது இந்த சட்டவிரோத கடத்தல்கள் முற்றாக நின்று விட்டன. கடத்தலால் கிடைக்கும் வருமானத்தை விட, ஆபத்துக்களால் ஏற்படும் அழிவு அதிகம் என்று நினைத்திருக்கலாம். அதை விட முக்கியமான காரணம், தற்போது அணு குண்டு வந்து விட்டது! அணு குண்டு பீதியை கிளப்பி விட்டே, அமெரிக்காவிடம் இருந்து பல மில்லியன் டாலர்கள் பணம் கறக்க முடியும் என்பது தெரிந்து விட்டது. 

வட கொரியா ஏவுகணை பரிசோதனை செய்ததாக, திடீரென ஒரு செய்தி வரும். தென் கொரியா, அமெரிக்காவுடன் போருக்கு தயாராக இருப்பதாக மிரட்டல்கள் விடுக்கப்படும். மேற்கத்திய ஊடகங்களும் அந்தத் தகவல்களுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்கும். ஐ.நா. பாதுகாப்புச் சபை, அவசர அவசரமாக  கூடி விவாதிக்கும். இறுதியில் அமெரிக்கா கொஞ்சம் பணம் கொடுத்து, நிலைமையை "கட்டுப்பாட்டில் கொண்டு வந்து விடும்."

உண்மையில், வட கொரியாவுக்கு அமெரிக்கா அள்ளிக் கொடுக்கும் மில்லியன் டாலர்கள் கடனாக கொடுக்கப் படுவதில்லை! அது முற்றிலும் இலவசம்! கடந்த பல தசாப்த காலமாக, வட கொரியாவுக்கு எந்த அந்நியக் கடன்களும் இருந்ததில்லை! இப்போதும் இல்லை. எல்லாம் அந்த அணுவாயுத பகவானின் மகிமை!

(முற்றும்)

இந்த தொடரின் முன்னைய பதிவுகள்:


உசாத்துணை நூல்கள்:
1. Crisis in North Korea, The Failure of De-Stalinization, 1956 (Andrei Lankov)
2. The Real North Korea, Life and Politics in the Failed Stalinist Utopia (Andrei Lankov)
3. Comrades and Strangers, Behind the Closed Doors of North Korea, (Michael Harrold)
4. De Schurkenstaat, een geschiedenis van North Korea (Pierre Rigoulot)
5. Achter gesloten grenzen, reizen door Noord Korea (José Luís Peixoto)


    


எளிமையின் மறுபெயர் இடதுசாரியம் - ஒரு டச்சு நண்பரின் கதை


நான் நெதர்லாந்துக்கு வந்த புதிதில், ஓர் இடதுசாரி - அனார்க்கிஸ்ட் நண்பருடன் தொடர்பேற்பட்டது. பூர்வீக டச்சுக்காரரான அவர், தமிழ் அகதிகளுக்கு சட்ட ஆலோசனை வழங்கும் தொண்டு நிறுவனம் ஒன்றை நடத்தி வந்தார். இலங்கைக்கும் இரண்டு மூன்று தடவைகள் சென்று வந்துள்ளார். தேர்தல் கண்காணிப்பாளராக கடமையாற்றி உள்ளார்.

எனது வாழ்க்கையில் பெரும் தாக்கத்தை உண்டு பண்ணிய மனிதர்களில் அவரும் ஒருவர். உலகில், நாட்டில் நடக்கும் எல்லா விடயத்திற்கும் கோட்பாட்டு விளக்கம் தருவார். அவரது தெளிவான அரசியல் கண்ணோட்டமும், வர்க்கப் பார்வையும் எனது எழுத்துக்களில் பல இடங்களில் பிரதிபலித்துள்ளன. அதற்காக நான் அவருக்கு நன்றிக்கடன் பட்டுள்ளேன். குறைந்தது மூன்று வருடங்களாவது, எனது தஞ்சமனு கோரிக்கைக்கு உதவியது மட்டுமல்லாது, அரசியல் கற்பித்த ஆசானாகவும் இருந்தார்.

மேற்கு ஐரோப்பாவில், எல்லோரிடமும் "சொந்த வீடு, சொந்த வாகனம்" இருக்கும் என்று, சாதாரண தமிழ் மக்கள் நினைக்கிறார்கள். ஆனால், உண்மை நிலவரம் அதற்கு மாறானது. எனது இடதுசாரி நண்பர் போன்று பலர், தாம் நம்பும் கொள்கைக்கு ஏற்றவாறு வாழ்கிறார்கள். வசிப்பதற்கு ஒரு வீடு இருந்தால் போதும் என்று இப்போதும் வாடகை வீட்டில் வாழ்கிறார்கள். வாகனமாக சைக்கிள் மட்டுமே பாவிக்கிறார்கள்.

ஒரு முதலாளித்துவ நாட்டில், மனித வாழ்க்கையில் தேவையான அனைத்து அம்சங்களும் முதலாளிகளின் இலாப நோக்கை இலக்காக கொண்டே நடக்கின்றன. "சொந்த வீடு, சொந்த வாகனம்" எதுவும் அதற்கு விதிவிலக்கல்ல. 

எனது டச்சு நண்பரின் (குடும்பப்) பெயர் "கொக்". அப்போது நெதர்லாந்து பிரதமராக இருந்தவரின் பெயரும் (விம்) கொக் தான். அந்தக் கொக் பிரதமர். இந்தக் கொக் தீவிர அரச எதிர்ப்பாளர். ஒவ்வொரு வருடமும், இராணியின் தினம் என்ற பெயரில் டச்சு தேசியப் பெருமை பேசும் தினம் கொண்டாடப்படும் நாட்களில் விடுமுறையில் வெளிநாட்டுக்கு சென்று விடுவார். அப்போது நெதர்லாந்து இராணியாக இருந்தவர் பெயாத்ரிக்ஸ். "அவள் ஒரு கொள்ளைக்காரி. எனக்கு இராணி அல்ல!" என்று சொல்வார்.

கொக் பல வருடங்களாக, சோஷலிச பங்கீட்டு குடியிருப்பு ஒன்றில் வசிக்கிறார். அதாவது, ஒவ்வொரு மாடியிலும் உள்ள வீடுகளில், ஆளுக்கொரு அறை தனியாக வாடகைக்கு எடுத்திருப்பார்கள். சமையலறை, குளியலறை, கழிப்பறை எல்லாம் மூன்று பேருக்கு பொதுவாக இருக்கும். முன்பு சோவியத் யூனியனில் புரட்சிக்குப் பின்னர் அவ்வாறான பங்கீட்டு வீட்டுத் திட்டம் பிரபலமடைந்தது. இன்றைக்கும் நெதர்லாந்தில் பல இடங்களில் நடைமுறையில் உள்ளது.

முன்பு அந்த பங்கீட்டு குடியிருப்புகள் உண்மையிலேயே சோஷலிச கூட்டுறவு அடிப்படையில் இயங்கின. தற்போது தனியார் நிறுவனங்களாகி விட்டன. அனார்க்கிசத்தின் எதிர்மறையான விளைவுகளில் இதுவும் ஒன்று. உதாரணத்திற்கு, XS4ALL என்ற இணைய நிறுவனம் அனார்க்கிஸ்டுகளால் ஆரம்பிக்கப் பட்டது. 

அனைவருக்கும் இணைய சேவை செய்து கொடுப்பது என்ற தாரக மந்திரத்தை கூறி ஆரம்பிக்கப் பட்டது. இன்று அது பல இலட்சம் யூரோ இலாபம் சம்பாதிக்கும் பெரிய வர்த்தக நிறுவனமாகி விட்டது. ஆனால், வணிகத்தில் ஈடுபட்டாலும் பிற முதலாளித்துவ நிறுவனங்கள் மாதிரி முறைகேடுகள் செய்வதில்லை. உழைப்பாளர்களை சுரண்டுவதில்லை. அது வேறு விடயம். எனது நண்பரின் கதைக்கு வருவோம்.

ஆரம்ப காலங்களில், அந்த நண்பரின் எளிமையான வாழ்க்கை முறை என்னைப் பெரிதும் கவர்ந்திருந்தது. அப்போது நான் வதிவிட அனுமதி கூட பெற்றிராத அகதி. நிச்சயமற்ற எதிர்காலம் எதைப் பற்றியும் தீர்மானிக்க விடாமல் தடுத்தது. என்னுடன் கூட இருந்த அகதிகள்,வதிவிட அனுமதி கிடைத்தவுடன் என்னென்ன செய்வோம் என்று கனவுக் கோட்டை கட்டிக் கொண்டிருந்தார்கள். அத்தகைய சூழலில் வாழ்ந்த எனக்கு, ஒரு பூர்வீக டச்சுகாரரின் எளிமையான வாழ்க்கை ஆர்வத்தை தூண்டியதில் வியப்பில்லை.

அவரிடம் ஒரு பழைய சைக்கிள் இருந்தது. அது மட்டும் தான் அவரது வாகனம். கடைக்கு, வேலைக்கு சென்று வருவது அந்த சைக்கிளில் தான். எனக்கு அறிமுகமான, கடந்த பத்து வருடங்களாக அவர் சைக்கிளில் செல்வதை பார்த்திருக்கிறேன். கார் வைத்திருப்பது பற்றிய கதை எழுந்தால், சுற்றுச் சூழல் மாசடைவது முதல், பெட்ரோல் அரசியல் வரையில் நீண்ட விரிவுரை ஆற்றுவார். மக்கள் ஒரே நாளில் மாற மாட்டார்கள். இப்படித்தான் என்று நாங்கள் வாழ்ந்து காட்ட வேண்டும் என்று கூறுவார்.

நெதர்லாந்தில் அனார்க்கிஸ்ட் இடதுசாரிகள் பலர் சைக்கிள் மட்டுமே பாவிக்கின்றனர். குடும்பகாரர்களும் அப்படித்தான். சிறு குழந்தைகள் இருந்தால், அவர்களை ஏற்றிச் செல்வதற்கு "Bakfiets" வைத்திருப்பார்கள். அது கிட்டத்தட்ட ரிக்சா வண்டி மாதிரி இருக்கும். சைக்கிளின் முன்பக்கம் மரத்தால் செய்த பெட்டி ஒன்றிருக்கும். 

ஒரு மத நம்பிக்கை மிக்க கத்தோலிக்க கிறிஸ்தவ குடும்பத்தில் பிறந்தவர் தான் எனது நண்பரும். ஆனால், எல்லாவிதமான கிறிஸ்தவ மத அடையாளங்களையும் கவனமாக தவிர்ப்பார். நெதர்லாந்தில் ஒரு காலத்தில் சமூகப் பிரிவினைகள் தீவிரமாக இருந்தன. அதாவது, கத்தோலிக்க குடும்பங்கள், புரட்டஸ்தாந்து குடும்பங்கள் வெவ்வேறு சமூகங்களில் வாழ்ந்தன. இரண்டுக்கும் இடையில் தொடர்புகள் குறைவாக இருக்கும். அது போன்று இடதுசாரிகள், நாஸ்திகர்கள் தனியான சமூகப் பிரிவு. அவர்களுக்கு இவர்களைப் பிடிக்காது. இவர்களுக்கு அவர்களைப் பிடிக்காது.

இந்த நாட்டில், கல்வி, வேலை போன்றவற்றைக் கூட, முடிந்தளவு கொள்கை அடிப்படையில் தெரிவு செய்கிறார்கள். உதாரணத்திற்கு, தீவிர புரட்டஸ்தாந்து குடும்பப் பெற்றோர், தமது பிள்ளைகள் மதுபான சாலையில் வேலை செய்வதை விரும்புவதில்லை. அதே மாதிரி இடதுசாரிகளுக்கும் சில தெரிவுகள் உள்ளன. எனது நண்பர் வாகெனிங்கன் பல்கலைக்கழகத்தில் விவசாயம் படித்து பட்டம் பெற்றவர். அந்தக் காலத்தில், விவசாயம் இடதுசாரிகளுக்கு மிகவும் விருப்பமான கல்விகளில் ஒன்று.

பல்கலைக்கழக பட்டதாரியாக இருந்தாலும், பிறரைப் போன்று தனியார் நிறுவனம் ஒன்றில் கொழுத்த சம்பளத்திற்கு வேலை செய்யும் எண்ணம் இருக்கவில்லை. முடிந்தளவு அரசாங்க நிறுவனம் ஒன்றில் வேலை தேடி இருக்கிறார். அது கிடைக்கவில்லை என்றதும், இலங்கை அகதிகளுக்கு உதவி செய்யும் தொண்டு நிறுவனத்தை நடத்தி வந்தார்.

 
அவர் ஒரு தடவை அகதி முகாம் ஒன்றில் வேலை செய்யும் பொழுது, எனக்கு அறிமுகமான தமிழர் ஒருவரை சந்தித்திருக்கிறார். அப்போது அந்தத் தமிழர், "கலையரசன் ஒரு கம்யூனிஸ்ட் தெரியுமா?" என்று கேட்டிருக்கிறார். "ஆமாம், தெரியும்" என்று புன்சிரிப்புடன் பதிலளித்திருக்கிறார். "அதனால் தான் எமக்கிடையிலான புரிந்துணர்வு அதிகம்" என்றும் கூறி உள்ளார். ஆனால், அவர் என்னையும் தன்னைப் போன்று "அனார்க்கிஸ்ட்" என்று தான் அழைப்பார். இலங்கை அரசியல் சம்பந்தமான எந்த விடயத்தையும் என்னிடம் கேட்டு உறுதிப் படுத்திய பின்னர் தான், அதன் தன்மை குறித்து தீர்மானமான முடிவெடுப்பார். 

இங்கே முக்கியமானது சமூகம் தொடர்பான வர்க்கப் பார்வை. அது பெரும்பாலான தமிழர்களிடம் இல்லை என்பதும் அவருக்குத் தெரியும். அப்போது என்னிடம் பூரணமான அரசியல் தெளிவு இருந்தது என்று சொல்ல முடியாது. நானும் பல தடவைகள், (தமிழ்) தேசியவாதக் கருத்துக்களை கூறி இருக்கிறேன். அப்போதெல்லாம், எது தேசியவாதம், எது வர்க்க சிந்தனை என்று திருத்தி விடுவார்.

16 - 17 ஜூன் 1997 அன்று, ஆம்ஸ்டர்டாம் நகரில் ஐரோப்பிய ஒன்றிய நாடுகளின் மிகப்பெரிய உச்சி மகாநாடு நடைபெற்றது. அதற்கு எதிர்ப்புத் தெரிவிப்பதற்காக, ஐரோப்பிய நாடுகளில் இருந்து பெருமளவு இடதுசாரி ஆர்வலர்கள் ஒன்று திரண்டனர். 

கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகள், அனார்க்கிஸ்ட் அமைப்புகள், சோஷலிஸ்ட் கட்சிகள், சூழலிய வாதிகள் மற்றும் பல உதிரிகள் கலந்து கொண்ட மாபெரும் ஆர்ப்பாட்டம் நடைபெற்றது. குறைந்தது ஐம்பதாயிரம் பேர் கலந்து கொண்டதாக பொலிஸ் அறிக்கை தெரிவித்தது. ஆம்ஸ்டர்டாம் நகரமே ஸ்தம்பித்து விட்டது. பல மணிநேரம் எந்த வாகனமும் ஓடவில்லை.

பெர்லின் மதில் வீழ்ந்த பின்னரான காலம் அது. "இடதுசாரிகள், கம்யூனிஸ்டுகள் பலவீனமடைந்து, அழிந்து விட்டதாக நாங்கள் கருதினோம். ஆனால், ஐரோப்பிய அளவில் பார்த்தால் அவர்களின் எண்ணிக்கை இப்போதும் அதிகம். மிகவும் பலமாக இருக்கின்றனர்." என்று வெகுஜன ஊடகங்கள் புலம்பிக் கொண்டிருந்தன. நானும் அடுத்த நாள் இடம்பெற்ற ஆர்ப்பாட்டத்தில் கலந்து கொண்டிருந்தேன். அது பற்றிய கட்டுரை ஒன்றை, இலங்கையில் வெளிவந்த "சரிநிகர்" பத்திரிகைக்கு எழுதி அனுப்பி இருந்தேன்.

எனது டச்சு நண்பரான கொக் கூட ஊர்வலத்திற்கு சென்றிருந்தார். அந்த இடத்தில் பொலிஸ் அடக்குமுறை தீவிரமாக இருந்தது. குறிப்பாக அனார்க்கிஸ்ட் குழுக்கள் பொலிசாரால் சுற்றி வளைக்கப் பட்டன. கறுப்புச் சட்டை (அனார்கிஸ்டுகளின் நிறம்) அணிந்திருந்த எல்லோரையும் கைது செய்தார்கள். அதற்குள் எனது நண்பரும் ஒருவர். அன்று அவரும் கறுப்புச் சட்டை அணிந்திருந்தார். 

அவரை ஒரு நாள் முழுவதும் பொலிஸ் நிலையத்தில் அடைத்து வைத்திருந்து, அடிக்காத குறையாக கடுமையான விசாரணை நடத்தி இருந்தார்கள். உடல் ரீதியான சித்திரவதை செய்யவில்லையே தவிர, மனத் தளர்ச்சி ஏற்படும் வகையில் மறைமுகமான சித்திரவதை செய்தார்கள். பத்துப் பதினைந்து பேரை ஒரே கூண்டுக்குள் அடைப்பது. உணவு, நீராகாரம் கொடுக்க மறுப்பது, மிரட்டல்கள் இது போன்ற பல அத்துமீறல்கள் நடந்துள்ளன.

கொக் அன்று தான் பட்ட துன்பங்களை, பின்னர் ஒரு கட்டுரையாக எழுதி இருந்தார். அதை எனக்கு வாசிக்கத் தந்தார். சிறிலங்காவில் நடக்குமளவிற்கு சித்திரவதைகள் இல்லாவிட்டாலும், "அமைதியாக" இருக்கும் மேற்கத்திய "ஜனநாயக" நாடான நெதர்லாந்தில் இவை பெரிய விடயங்கள் தான் என்றார். கைது செய்யப்படுவோம் என்று தெரிந்த படியால், ஆர்ப்பாட்டத்தில் கலந்து கொண்ட யாரும் அடையாள அட்டையோ, பிற ஆவணங்களோ எடுத்துச் செல்லவில்லை. 

அதனால், பொலிஸ் அவர்களின் பெயர் விபரங்களை பதிவு செய்ய பெரும் சிரமப் பட்டது. தடுத்து வைக்கப் பட்ட பலர், வேண்டுமென்றே பெயர், விலாசம் பற்றிய விபரங்களை கொடுக்க மறுத்தார்கள். (நெதர்லாந்து சட்டத்தில் அதற்கு இடமிருக்கிறது.) இறுதியில், அவர்கள் எல்லோரும் அரசியல் கைதிகள் என்ற படியால், இரண்டொரு நாட்களில் எல்லோரையும் விடுதலை செய்து விட்டார்கள்.

அந்தக் காலகட்டத்தை திரும்பிப் பார்த்தால், நெஞ்சு கனக்கிறது.  அது ஒரு பொற்காலம். அந்தக் காலம் இனித் திரும்பி வராது. தொண்ணூறுகளின் இறுதி வரையில், அரசு மக்களுக்கு சேவை செய்வதாக காட்டிக் கொண்டது. நாட்டில் சட்டவிரோதமாக இருப்பவர்களுக்கு கூட, மனிதாபிமான அடிப்படையில் உதவிக் கொண்டிருந்தது. (அது இடதுசாரிகளின் பிரதானமான கோரிக்கையாக இருந்தது.) 

ஒரு தடவை, ஆம்ஸ்டர்டாம் நகர பொலிஸ் மா அதிபர் தொலைக்காட்சி பேட்டி ஒன்றில் பின்வருமாறு கூறினார்: "எமது பொலிஸ் பிரிவுக்குள் குடியேறிகள் பலர் சட்டவிரோதமாக தங்கியிருந்து வேலை செய்கிறார்கள் என்பது எமக்குத் தெரியும். ஆனால், அவர்களைப் பிடிப்பது எங்களது வேலை அல்ல! அந்தப் பிரச்சினையை அரசாங்கம் தீர்த்துக் கொள்ள வேண்டும்!" பொதுவாகவே, பொலிஸ் யாரையும் தெருவில் மறித்து அடையாள அட்டை கேட்பதில்லை.  விபத்து போன்ற சில விதிவிலக்குகள் இருந்தன. ஆனால், 9/11 க்குப் பின்னரான காலப் பகுதியில் தான், அடையாள அட்டை பரிசோதிக்கும் சட்டம் வந்தது. 

ஒரு காலத்தில், நாட்டில் இருந்த அகதிகள், சட்டவிரோத குடியேறிகளுக்கு உதவும் பல்வேறு வகையான அமைப்புகள் இயங்கிக் கொண்டிருந்தன. அரசு அவற்றிற்கு நிதி வழங்கி வந்தது. அதனால்,இடதுசாரிகள் பலரும், தமது மனதுக்குப் பிடித்த தொழிலாக கருதி அவற்றில் வேலை செய்து கொண்டிருந்தார்கள். எனது நண்பரும் அவர்களில் ஒருவராக இருந்தார். ஆனால், அடுத்து ஆட்சிக்கு வந்த வலதுசாரி அரசுகள், எல்லாவற்றையும் நிறுத்தி விட்டன. தஞ்சமனு மறுக்கப்பட்ட அகதிகள், சட்டவிரோத குடியேறிகள், பலவந்தமாக பிடித்து திருப்பி அனுப்பப் பட்டனர்.

தொண்டு நிறுவனங்களுக்கு வழங்கி வந்த நிதிகள் ஒரேயடியாக நிறுத்தப் பட்டன. அதனால் அவற்றில் வேலை செய்து வந்த டச்சு பிரஜைகள் பலர் வேலையிழக்க வேண்டிய நிர்ப்பந்தம் ஏற்பட்டது. இன்று வரையில் அந்த நிலைமை தொடர்கின்றது. ஆனால், இடதுசாரிகள் எதனை நிறுத்தச் சொல்லிக் கேட்டார்களோ அது இன்னும் தீவிரமாக தொடர்ந்து நடந்து கொண்டிருந்தது. அதாவது, இன்றைக்கும் பல உலக நாடுகளில் உள்நாட்டு யுத்தங்கள் நடக்கின்றன. அங்கிருந்து பெருந்தொகை அகதிகளும் வெளியேறிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

இதனுடன் தொடர்புடைய முன்னைய பதிவுகள்:

    


அமெரிக்காவை நம்பிக் கெட்ட முல்லா ஒமார் - வெளிவராத உண்மைகள்


தாலிபான் தலைவர் முல்லா ஒமார் காலமாகி விட்டார். ஆனால், அவரது மரணச் செய்தி, அவர் இறந்து இரண்டு வருடங்களுக்குப் பின்னர், தற்போது தான் அறிவிக்கப் பட்டுள்ளது. ஏன் இந்த கால தாமதம்?

வெளியில் இருப்போர் நினைத்ததற்கு மாறாக, கடந்த தசாப்த காலமாக தாலிபான் முல்லா ஒமார் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் இருக்கவில்லை. இருப்பினும் அவரை சுற்றிப் பின்னப்பட்ட தலைமை வழிபாடு தொடர்ந்தும் இருந்தது. அதுவே முரண்பாடுகள் கொண்ட தளபதிகளையும், அனைத்துப் போராளிகளையும் ஒன்று சேர்க்கும் சக்தியாக இருந்தது. 

கடந்த ஆறாண்டுகளாக, பிரபாகரன் மரணத்தில் மர்மம் இருப்பதாக புலி ஆதரவாளர்கள் சொல்லி வந்தது போன்று தான், தாலிபான் தலைவர்களும் கூறிக் கொண்டிருந்தார்கள். முல்லா ஒமார் மரணமடைந்தது தெரிந்தால், இயக்கத்திற்குள் பிளவு ஏற்படும் என்று ஆவர்கள் அஞ்சி இருக்கலாம்.

முல்லா ஒமார் யார்? அவரது அரசியல் பின்னணி என்ன? ஒரு மேற்கத்திய எழுத்தாளர், முல்லா ஒமார் பற்றிய சுயசரிதை எழுதுவதற்காக, ஒமாரின் மெய்க்காப்பாளர்கள், உறவினர்கள், முன்னாள் போராளிகள் என்று பலரை சந்தித்துப் பேசியுள்ளார். அப்போது தான், அங்குள்ள உண்மை நிலவரம் மேற்குலக பிரச்சாரத்திற்கு மாறாக இருப்பதை கண்டுகொண்டார்.

மேற்குலகில் செய்யப்பட்ட பிரச்சாரத்திற்கு மாறாக, முல்லா ஒமார் என்றைக்குமே அமெரிக்க எதிர்ப்பாளராக இருக்கவில்லை! உண்மையில் அவர் தனது அரசுக்கு அமெரிக்க ஆதரவை எதிர்பார்த்தார்! அப்போது தாலிபான் இயக்கம், ஆப்கானிஸ்தானின் 95 வீத பகுதிகளை கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருந்தது. ஆனால், ஐ.நா. மன்றம் முல்லா ஒமாரை ஆப்கானிஸ்தானின் ஜனாதிபதியாக ஏற்றுக் கொள்ள மறுத்து வந்தது. தாலிபான் அரசாங்கத்தையும் அங்கீகரிக்கவில்லை.

மேற்குலகில், "பின்லாடனின் அல்கைதாவும், தாலிபானும் ஒன்று" என தவறான தகவல்கள் பரப்பப் பட்டன. உண்மையில், இரண்டுமே வெவ்வேறு குறிக்கோள்களை கொண்டிருந்தன. ஆப்கானிஸ்தானில் தனது ஆட்சியை நிலைநிறுத்தி, தான் நம்பிய மதக் கோட்பாட்டின் அடிப்படையிலான அரசு அமைப்பது மட்டுமே முல்லா ஒமாரின் நோக்கமாக இருந்தது. 

அதற்கு அமெரிக்கா உதவும் என்று நம்பியுள்ளார். அமெரிக்க பெற்றோலிய நிறுவனம் ஒன்று, ஆப்கானிஸ்தான் ஊடாக எண்ணைக் குழாய் அமைக்க வேண்டுமென அழைப்பு விடுத்தார். அதன் மூலம், அமெரிக்காவுக்கும், தாலிபான் அரசுக்கும் பொருளாதார நன்மை உண்டாகும் என்று நம்பினார்.

இருப்பினும், முல்லா ஒமார் எதிர்பார்த்ததற்கு மாறாக சர்வதேச நிலைமைகள் மாறிக் கொண்டிருந்தன. அமெரிக்காவும், தாலிபான் அரசும் சிறிது காலம் பேச்சுவார்த்தைகள் நடத்தினாலும், பின்னர் தொடர்புகள் துண்டிக்கப் பட்டன. உண்மையில், அமெரிக்கா தான் தொடர்பை முதலில் துண்டித்துக் கொண்டது. அடுத்தடுத்து நடந்த நிகழ்வுகள் முல்லா ஒமாருக்கு ஏமாற்றமளிப்பதாக அமைந்திருந்தன.

9/11 தாக்குதலுக்குப் பின்னர், அமெரிக்கா "பயங்கரவாதத்திற்கு எதிரான யுத்தம்" ஒன்றுக்கு தயாராகிக் கொண்டிருந்தது. அந்தத் தாக்குதலில் பின்லாடனுக்கு பங்கிருந்ததோ இல்லையோ, முல்லா ஒமாருக்கும் அதற்கும் சம்பந்தம் இருக்கவில்லை. ஆப்கானிஸ்தானில் பின்லாடனும், அல்கைதாவும் தனித்துவமாக இயங்கின. இருப்பினும், அமெரிக்கா தொடர்ந்தும் 9/11 தாக்குதலில் தாலிபானை சம்பந்தப் படுத்தி பிரச்சாரம் செய்து கொண்டிருந்தது.

அநேகமாக, கீழைத்தேய பண்பாடு, பழக்க வழக்கங்கள், மேற்குலகில் தவறான புரிதலை கொடுத்துள்ளன. முல்லா ஒமார் பின்லாடனை ஒப்படைத்த மறுத்ததற்கு பின்னால் கொள்கை, கோட்பாடு எதுவும் காரணமாக இருக்கவில்லை. வீட்டுக்கு வந்த விருந்தாளியை எதிரியிடம் பிடித்துக் கொடுக்கக் கூடாது என்ற பண்பாடு காரணமாக இருந்தது. இருந்தாலும், முல்லா ஒமார் பல தடவைகள் பின்லாடனை ஒப்படைக்க முன்வந்தார்.

9/11 தாக்குதலுக்கான ஆதாரங்களை சமர்ப்பித்தால், பொதுவானதொரு சர்வதேச நீதிமன்றம் ஒன்றில் நிறுத்தி விசாரிப்பதற்கு உதவும் வகையில், பின்லாடனை ஒப்படைக்க விரும்பினார். ஆனால், அந்த நிபந்தனைக்கு அமெரிக்க தரப்பில் மௌனம் நிலவியது. தாலிபானுடன் எந்தவித தொடர்பையும் ஏற்படுத்தாத அமெரிக்கா, "தாலிபானும், அல்கைதாவும் ஒன்று" என்ற பிரச்சாரத்தை தொடர்ந்து கொண்டிருந்தது.

இதற்கிடையே, முல்லா ஒமாரை விட புத்திசாலியான, வெளியுலகம் பற்றி நன்றாக அறிந்து வைத்திருந்த பின்லாடன் எச்சரிக்கையாக நடந்து கொண்டார்.  தாலிபானுடன் தொடர்புகளை துண்டித்துக் கொள்ளுமாறு தனது போராளிகளை எச்சரித்தார்.

அமெரிக்கப் படைகள் ஆப்கானிஸ்தானை கைப்பற்றிய பின்னர் நிலைமை தலை கீழாக மாறியது. அமெரிக்கப் படைகள் நியமித்த ஹாமிட் கார்சாய் பொம்மை ஆட்சியாளராக இருந்தார். அப்போது தாலிபான் சரணடைவதற்கு முன்வந்தது. தம்மை புதிய அரசில் சேர்த்துக் கொண்டால், ஆயுதங்களை ஒப்படைத்து சரணடைவதாகவும், பின்லாடனை கையளிப்பதாகவும் முல்லா ஒமார் கார்சாயுக்கு தூது அனுப்பினார். கார்சாயும் அதனை ஏற்றுக் கொண்டார். இருப்பினும் அமெரிக்க படைகள் தடைக்கல்லாக இருந்தன.

அமெரிக்கர்களினால் ஆக்கிரமிக்கப் பட்ட ஆப்கானிஸ்தானின் உண்மையான அதிகாரம், அமெரிக்க பாதுகாப்பு அமைச்சர் டொனால்ட் ரம்ஸ்பெல்ட்டிடம் இருந்தது. அவர் தாலிபான்கள் சரணடைவதை விரும்பவில்லை. ஏன்? தாலிபான் சரணடைந்து விட்டால், "பயங்கரவாதத்திற்கு எதிரான போர்" உடனடியாக முடிவுக்கு வந்து விடும். அதனால் அமெரிக்காவின் நோக்கங்கள் நிறைவேறாமல் போகலாம். போர் தொடர வேண்டுமானால் எதிரி இருக்க வேண்டும். இல்லாவிட்டால், புதிதாக ஒன்றை உருவாக்க வேண்டும்.

பெரும்பாலான தாலிபான் போராளிகள், ஆயுதங்கள் எதுவுமின்றி தத்தம் வீடுகளில் இருந்தனர். அவர்கள் யாரும் யுத்ததிற்கு தயாராக இருக்கவில்லை. இருப்பினும், "தாலிபானை தேடியழிப்பது" என்ற பெயரில், முன்னாள் போராளிகளின் வீடுகளுக்குள் அமெரிக்க இராணுவம் புகுந்தது. தாலிபான் உறுப்பினர்களை தேடி, அவர்களது உறவினர்கள் துன்புறுத்தப் பட்டனர். அந்த அடக்குமுறை காரணமாக, தாலிபான் உறுப்பினர்கள், ஆதரவாளர்கள் தலைமறைவாக வேண்டிய நிர்ப்பந்தம் உருவானது. இவ்வாறு தான் அமெரிக்கப் படைகள் "புதிய எதிரி" ஒன்றை உருவாக்கின.

ஆரம்பத்தில் ஆப்கானிஸ்தானில் பல பிரதேசங்களில், உள்ளூர் யுத்த பிரபுக்களின் வன்முறை தான் அதிகமாக இருந்தது. பலர் அதிகாரப் போட்டி காரணமாகவும் குழப்பம் விளைவித்தனர். எதிராளிக்கு நிதி செல்வதை தடுப்பதற்காக பாடசாலையை புல்டோசர் கொண்டு இடித்த யுத்த பிரபுக்களுமுண்டு. உள்ளூர் யுத்தபிரபுக்களின், தனிப்பட்ட சுயநலம் காரணமாக நடந்த வன்முறைகள் யாவும், மேற்குலக ஊடகங்களில் "தாலிபான் தாக்குதல்களாக" சித்தரிக்கப் பட்டன. ஒரு கட்டத்தில், இந்த "தவறான தகவல்கள்" தாலிபானின் வளர்ச்சிக்கு உதவின.

நீண்ட காலமாக, புதிய தாலிபான் இயக்கத்திற்கு முல்லா ஒமார் தலைமை தாங்குவதாக தவறாக கருதப் பட்டது. உண்மையில் புதிய தலைமுறை தாலிபான் தளபதிகள் எல்லோரும் முல்லா ஒமாருக்கு விசுவாசமாக இருக்கவில்லை. "முல்லா ஒமார் பின்லாடன் என்ற அரேபியரை கொடுக்காமல் வைத்துக் கொண்டிருந்த படியால் தான், அமெரிக்கப் படைகள் வந்திறங்கி நாட்டை நாசமாக்கி விட்டார்கள்..." என்று அதிருப்தி தெரிவித்தவர்களும் உண்டு. இருப்பினும், முல்லா ஒமார் அனைவராலும் மதிக்கப் பட்ட தலைவராக இருந்தார். இனக் குழுத் தலைவர்கள் யாரும் கடைசி வரையிலும் அவரைக் காட்டிக் கொடுக்கவில்லை.

(De Groene Amsterdammer சஞ்சிகையில் வெளியான கட்டுரையை தழுவி எழுதப் பட்டது.)

மூலக் கட்டுரையை வாசிப்பதற்கு:Mullah Omar 1950-1962 – 23 april 2013 http://www.groene.nl/artikel/het-einde--11
    

இங்கிலாந்து ஏழை பாட்டாளி வர்க்கத்தின் அவலம் பற்றி எங்கெல்ஸ் எழுதிய நூல்


பிரெடெரிக் எங்கெல்ஸ் எழுதிய, "இங்கிலாந்து உழைக்கும் வர்க்க மக்களின் நிலைமை" : 19 ம் நூற்றாண்டில், இங்கிலாந்தின் நகரங்களில் இருந்த சேரிகளில் வாழ்ந்த ஏழை மக்களின் அவல வாழ்க்கை பற்றி, இதை விட சிறப்பாக வேறெந்த நூலிலும் பதிவு செய்யப் படவில்லை. அதனால் இன்று வரைக்கும் உலகப் புகழ் பெற்ற மாபெரும் இலக்கியங்களில் ஒன்றாக போற்றப் படுகின்றது.

19 ம் நூற்றாண்டில், தொழில் துறை வளர்ச்சி கண்ட ஐரோப்பிய நகரங்களில் சேரிகளும் பெருகின. தொழிற்சாலைகளில் வேலை செய்த தொழிலாளர்கள், எந்த வசதியுமற்ற வீடுகளில், கழிவுகள், குப்பைகளுக்கு நடுவில் வாழ நிர்ப்பந்திக்கப் பட்டனர். அது தொழிற் புரட்சியின் விளைவாக ஏற்பட்டது என்பதை, எங்கெல்ஸ் இந்த நூலில் விரிவாகக் கூறுகின்றார்.

இன்றைய காலகட்டத்தில் ஏழைகளின் வாழ்க்கையை சித்தரிக்கும், சினிமாக்கள், நாவல்கள் தாராளமாக வெளிவருகின்றன. ஆனால், 19 ம் நூற்றாண்டு வரையில் அது குறித்து அக்கறை கொண்டவர்கள் மிகக் குறைவு. பிரான்சில் விக்டர் ஹியூகோ Les Misérables (ஏழை படும் பாடு) என்ற நாவலை எழுதினார். இவ்வாறு குறிப்பிட்ட சில எழுத்தாளர்கள் மட்டுமே, ஏழைகளின் வாழ்க்கையையும் பதிவு செய்துள்ளனர்.

எங்கெல்ஸ் எழுதிய இந்த நூல், ஏழைகளின் அவல வாழ்க்கையை ஒரு ஆவணமாக பதிவு செய்துள்ளது. வாசிப்பதற்கு எளிமையாக, ஒரு நாவல் போன்று எழுதப் பட்டுள்ளது. இருப்பினும் இதிலே எதுவுமே கற்பனை அல்ல. அந்தக் காலங்களில் இருந்த இங்கிலாந்தின் நிலைமை, இன்றுள்ள வறிய நாடுகளின் நிலைமை மாதிரி, அல்லது அதை விட மோசமானதாக இருந்தது. 

நெருக்கமான குடியிருப்புகள். ஒடுக்கமான தெருக்கள். அகற்றப்படாத குப்பைகளும், மனிதக் கழிவுகளும். எங்கும் வியாபித்திருக்கும் துர் நாற்றம். எட்டுப், பத்துப் பிள்ளைகளை கொண்ட குடும்பம் முழுவதும் ஒரேயொரு அறைக்குள் அடங்கி வாழும் அவலம். இவையெல்லாம் மிகவும் தெளிவாகவும், விரிவாகவும் இந்த நூலில் பதிவு செய்யப் பட்டுள்ளன.

ஐரோப்பியர்கள் பல நூறாண்டுகளாக செல்வத்தில் வாழ்ந்து வந்ததாக, நம் மத்தியில் உள்ள படித்தவர்கள் கூட நினைக்கிறார்கள். குறிப்பாக முதலாளித்துவத்திற்கு வக்காலத்து வாங்கும் "அறிவுஜீவிகள்", 19 ம் நூற்றாண்டிலும் ஐரோப்பாவில் நிலவிய, வறுமையின் கொடுமைகளை காண மறுக்கிறார்கள். அவர்கள் அது குறித்து எங்கேயும் படிக்கவும் இல்லை, கேள்விப் படவுமில்லை. பூனை கண்களை மூடிக் கொண்டிருப்பதால் உலகம் இருண்டு விடுவதில்லை.

மேற்கத்திய முதலாளித்துவ அறிஞர்கள் சிலர், தமது அரசியல் பக்கச் சார்பு காரணமாக, இந்த நூலில் உள்ள தரவுகள் தவறானவை, கற்பனையானவை என்று கூறுகின்றனர். வரலாறு எப்போதும் மன்னர்களைப் பற்றி எழுதப் படுகின்றது. மக்களைப் பற்றிய வரலாறு அரிதாகவே எழுதப் படுகின்றது. அதற்காக, 19 ம் நூற்றாண்டு இங்கிலாந்தில் தேனும் பாலும் ஆறாக ஓடியதாக வரலாற்றை திரிக்க முடியாது.

மார்க்சியத்தின் மூலவர்கள் என்று கருதப்படும் பிரெடெரிக் எங்கெல்ஸ் ஒரு மேட்டுக்குடியில் பிறந்தவர் தான். பிற மேட்டுக்குடி பிறப்பாளர்கள் போன்று, அவரும் மது, மாது மயக்கத்தில், நரி வேட்டையாடி காலம் கழித்துக் கொண்டிருக்கலாம். ஆயினும் அவரது இதயம் ஏழைகளின் மேல் பரிவு காட்டியது. 

எங்கெல்ஸ் இருபதாண்டு காலம் குடித்தனம் நடத்திய ஐரிஷ் காதலியான மேரி பேர்ன்ஸ், எழுதப் படிக்கத் தெரியாத ஏழைப் பணிப்பெண் என்பது குறிப்பிடத் தக்கது. இன்றைக்கும், ஓரளவு வசதியான குடும்பத்தில் பிறந்த, ஒரு சாதாரண மத்தியதர இளைஞர் கூட, எழுதப் படிக்கத் தெரியாத பணிப் பெண்ணுடன் குடும்பம் நடத்துவதை எதிர்பார்க்க முடியாது. அந்தஸ்து குறைந்து விடும் என்று நினைப்பார்கள்.

எங்கெல்சின் காதலியான மேரி பேர்ன்ஸ், அவரை தனது குடும்பம் வாழும் சேரிப் பகுதிக்கு அழைத்துச் சென்றிருக்கிறார். அதனால், பிற மேட்டுக்குடியினர் எட்டியும் பார்க்காத சேரிகளின் மூலை முடுக்குகள் எல்லாம் எங்கெல்சுக்கு பரிச்சயமாகின. அங்கு ஏழை மக்கள் படும் துயரை நேரில் கண்டு அனுபவித்துள்ளார். ஆகையினால், எங்கெல்ஸ் கற்பனையான தரவுகளை கொண்டு இந்த நூலை எழுதியதாக வாதிடுவது அபத்தமானது.

கார்ல் மார்க்ஸ் மாதிரி, பிரடெரிக் எங்கெல்ஸ் கூட ஒரு ஜெர்மனியர் தான். நெதர்லாந்துக்கு அருகில் உள்ள, பார்மென் (Barmen) எனும் சிறிய நகரத்தில் பிறந்தார். ரைன் நதிக்கரை சார்ந்த அந்தப் பிரதேசம், 19 ம் நூற்றாண்டிலேயே தொழிற்துறை வளர்ச்சியால் முன்னேறி இருந்தது. எங்கெல்சின் தந்தை பார்மென் நகரிலும், இங்கிலாந்தில் மான்செஸ்டர் நகரிலும், பருத்தி நூல் நூற்கும் தொழிற்சாலைகளை வைத்திருந்தார். 

எங்கெல்ஸ் தனது தந்தையின் தொழிற்சாலையை நிர்வகிக்கும் முகாமையாளராக வேலை செய்துமிருக்கிறார். அதன் மூலம், பிற தொழிலதிபர்களுடன் தொடர்பு கொள்ளும் சந்தர்ப்பம் கிட்டியது. ஆகவே, தொழிற்சாலைகளில் வேலை செய்யும் தொழிலாளர்கள் எந்தளவு மோசமாக சுரண்டப் படுகிறார்கள் என்பதை அவர் நேரடியாக கண்டுணர்ந்திருப்பார்.

ஏழைப் பெற்றோரும், சிலநேரம் அவர்களின் வயதுக்கு வராத பிள்ளைகளும் கூட, ஒரே தொழிற்சாலையில் தொழிலாளர்களாக வேலை செய்வது அந்தக் காலத்தில் சர்வசாதாரணம். ஒரு பக்கம், அவர்களின் உழைப்பு முதலாளிகளால் சுரண்டப் படுகின்றது. மறுபக்கம், ஓய்வு நேரத்தில் அவர்களது வாழ்க்கை அவலம் நிறைந்ததாக உள்ளது. எங்கெல்ஸ் இந்த நூலில், இவ்விரண்டு விடயங்களையும் தனித்தனியாக பதிவு செய்துள்ளதுடன், அவற்றுக்கு இடையிலான தொடர்பையும் தெளிவாக விளக்கி உள்ளார். அந்த வகையில் தான் இது உலகப் புகழ் பெற்ற கிளாசிக்கல் நூல்களில் ஒன்று என இன்றைக்கும் போற்றப் படுகின்றது.

"இங்கிலாந்து உழைக்கும் வர்க்க மக்களின் நிலைமை" நூல் எழுதிய காலத்தில், எங்கெல்ஸ் இன்னும் "மார்க்சிஸ்டாக" மாறி இருக்கவில்லை. அதாவது, மார்க்ஸ், எங்கெல்ஸ் சேர்ந்து, கம்யூனிசத்தை அடைவதற்கான "மார்க்சியம்" என்ற சமூக விஞ்ஞானத்தை அதற்குப் பின்னர் தான் கட்டமைத்தார்கள்.

இளம் பராயத்திலேயே எங்கெல்ஸ் ஒரு கம்யூனிஸ்டாக மாறி இருந்தார். ஆனால், அந்தக் காலத்தில் இருந்த கம்யூனிஸ்டுகள் எல்லோரும் மார்க்சிஸ்டுகள் அல்ல! 19 ம் நூற்றாண்டில், ஜெர்மனியிலும், பிரான்சிலும், பொதுவுடமைக் கருத்துக்கள் பரவி இருந்தன. எங்கெல்ஸ் வாழ்ந்த காலத்தில், ஜெர்மனியில் மூன்று புரட்சிகள் நடந்துள்ளன.

அப்போது தான் ஜெர்மனி என்ற தேசம் உருவாகிக் கொண்டிருந்தது. ஆனால், இடதுசாரிக் கொள்கைகளை பின்பற்றியவர்கள், அரச அடக்குமுறை காரணமாக பிரான்ஸில் அகதித் தஞ்சம் கோரி இருந்தனர். அப்போது பிரான்ஸிலும் பொதுவுடைமைக் கொள்கைகள் பிரபலமாக இருந்தன.

19 ம் நூற்றாண்டில், ஜெர்மனியில் வாழ்ந்த தத்துவ அறிஞரான ஹெகல், மார்க்ஸ், எங்கெல்ஸ் போன்ற முற்போக்கு இளைஞர்களின் வழிகாட்டியாக இருந்தார். அவரைப் பின்பற்றிய பல இளைஞர்கள், தம்மை "இடது ஹெகலியன்" என்று அழைத்துக் கொண்டனர். எங்கெல்ஸ் இளம் வயதில் ஒரு இடது ஹெகலியனாக இருந்தார். அதனால், அவரது தந்தை குடும்பத்தோடு இங்கிலாந்துக்கு, மான்செஸ்டர் நகருக்கு குடிபெயர்ந்திருக்கலாம். ஜெர்மனியில் இருந்தால், தனது பையன் "உதவாக்கரை பயல்களுடன் சேர்ந்து கெட்டு குட்டிச் சுவராகி விடுவான்..." என்று எங்கெல்சின் தந்தை நினைத்திருப்பார்.

அதே நேரம், எங்கெல்ஸ் மான்செஸ்டரில் குடியேறுவது தனது கொள்கைக்கு சாதகமான விடயமாக நினைத்திருப்பார். அதாவது, அன்றைய ஐரோப்பாவில் இங்கிலாந்தில் தான் தொழிற்புரட்சி காரணமாக மிகப் பெரியதொரு சமூக மாற்றம் நடந்திருந்தது. தொழிற்சாலைகளும், பாட்டாளி வர்க்கமும் இங்கிலாந்தில் தான் அதிகளவில் இருந்தன. லண்டன் போன்று, மான்செஸ்டரும், தொழிற்துறை வளர்ச்சி கண்ட நகரமாக இருந்தது. ஆகவே, முதலாளித்துவ பொருளுற்பத்தி உச்சத்தில் இருந்த இங்கிலாந்தில் தான், அதன் விளைவால் உருவான பாட்டாளி வர்க்கத்தை சிறப்பாக ஆய்வு செய்ய முடியும் என்று எங்கெல்ஸ் நினைத்திருப்பார்.

இன்று பல இளைஞர்கள் மத்தியில் முற்போக்கான நூல்களை தேடி வாசிக்கும் பழக்கம் பெருகி வருகின்றது. மார்க்சியம் பற்றிய தேடலும் அதிகரித்து வருகின்றது. அவர்களில் பலர் என்னை தொடர்பு கொண்டு சில நூல்களை பரிந்துரை செய்யுமாறு கேட்கின்றனர். அந்த இளைஞர்களுக்கு உதவும் வகையில், இந்த நூல் விமர்சனத்தை எழுதி உள்ளேன்.


இதனுடன் தொடர்புடைய முன்னைய பதிவுகள்:
"இடதுசாரியம் ஓர் இளம்பருவக் கோளாறு" - லெனின்
சமூக- ஜனநாயக திருத்தல்வாதத்திற்கு எதிரான லெனினிசப் புரட்சி

    

More Recent Articles

You Might Like

Click here to safely unsubscribe from கலையகம். Click here to view mailing archives, here to change your preferences, or here to subscribePrivacy